Description

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಮ್ಯೂಸಿಯಂನ ಆ ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟಡವು ರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತು ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಸಮಾಧಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಮಿಂಚಿನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಮ್ಯೂಸಿಯಂನ ಕಿಟಕಿಗಳು ಆಗಾಗ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹೊಳೆದು ಮತ್ತೆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮ್ಯೂಸಿಯಂನ ಒಳಗಿನ ಆಳವಾದ ನಿಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇವಲ ಗೋಡೆ ಗಡಿಯಾರದ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಮುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮ್ಯೂಸಿಯಂನ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ವಿಭಾಗವಾದ 'ಪ್ರಾಚೀನ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಅನಂತ್ ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಲ್ಯಾಂಪ್ ಇಡೀ ಕೋಣೆಗೆ ಮಬ್ಬಾದ ಹಳದಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಹರಡಿತ್ತು. ಅವರ ಮುಂದಿದ್ದ ಆ ತಾಳೆಗರಿಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯು ಕನಿಷ್ಠ 500 ವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯದಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತಲಾದ ಲಿಪಿಯು ಸಂಸ್ಕೃತವೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಳೆಗನ್ನಡವೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಕೇತ ಭಾಷೆಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಅನಂತ್ ತಮ್ಮ ಭೂತಗನ್ನಡಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಆ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯ ಕೊನೆಯ ಸಾಲನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರ ಕೈಗಳು ನಡುಗತೊಡಗಿದವು. ಯಾವಾಗ ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯ