ગતાંકથી....
આમ ચચાૅ અને પ્લાન ઘડવામાં ક્યારે રાત થઈ ગઈ ખબર જ ન પડી .પિનાક ટાપુ પર લાઈટ ના આછા લિસોટા હવે ક્યારેક ક્યારેક માલુમ પડતાં હતાં. રાત્રિના અંધકારના ઓછાયામાં એક હોડી બે ચાર વખત આવન જાવન કરી ને કંઈક હેરફેર કરી રહી હતી.ટાપુ ની ભયાનકતાની વાતો ને લીધે અહીં કોઈ પણ માણસ ફરકતો પણ ન હતો.દિવાકર અને ડેન્સી પણ આ તરફ જ મીટ માંડીને ને નિરીક્ષણ કરી રહ્યા હતા. ઘડિયાળ અગિયારના ટકોરા તરફ આગળ વધી રહી હતી.દિવાકરને અચાનક જ આ વાત નું ધ્યાન પડતા જ તેને ડેન્સીને કહ્યું :" આપણે હવે અહીં થી પ્રસ્થાન કરવું જોઈએ."
ડેન્સી એ હકારમાં માથું ધુણાવ્યું ને બંને ધીમે પગલે ત્યાંથી નિકળી રસ્તા પર આવી ટેક્સી મારફતે ઘરે પરત ફર્યા....
હવે આગળ.
ટેક્સીમાંથી ઉતરીને દિવાકર અને ડેન્સી શાંતપણે ઘરમાં પ્રવેશ્યા. રાત્રિ ઘણીઘણી વીતી ગઈ હતી. શહેર સૂઈ ગયું હતું, પણ બંનેના મગજમાં વિચારોના વંટોળ હજી પણ જાગતા હતા.
દિવાકર સીધો પોતાના રૂમમાં ગયો અને તરત જ ફોન ઉઠાવ્યો.
“હેલો… ઇન્સ્પેક્ટર રાજન?”
સામેથી અવાજ આવ્યો, “હા દિવાકરજી, કહો.”
દિવાકરે ધીમા પરંતુ દૃઢ અવાજે કહ્યું,
“કાલે રાત્રે બાર વાગ્યે કાર્યવાહી કરવી પડશે. પિનાક ટાપુની સામે જંગલમાં કંઈક મોટું ચાલી રહ્યું છે. તમે તમારી ટીમ તૈયાર રાખજો… અને કોઈને ખબર પણ ન પડે એવી રીતે.”
ઇન્સ્પેક્ટર રાજનને દિવાકર પર પૂરો વિશ્વાસ હતો.
“ચિંતા ન કરો. બધું તૈયાર રહેશે.”
ફોન મૂકી દિવાકર પથારીમાં પડ્યો, પણ હવે તેના ચહેરા પર આત્મવિશ્વાસ દેખાતો હતો. થોડા જ ક્ષણોમાં તે ઊંઘી ગયો.
બીજી રાત્રિ
અગલા દિવસે સાંજ પડતા જ તૈયારી શરૂ થઈ ગઈ. પોલીસની એક ટુકડી સાદા વેશમાં નદીના કિનારે ફેલાઈ ગઈ. બીજી ટુકડી થોડે અંતરે તૈયાર ઉભી રહી.
દિવાકર અને ડેન્સી ફરી માછીમારના વેશમાં ત્યાં પહોંચ્યા.
આકાશમાં ચાંદ આછો હતો અને જંગલ અંધકારમાં ગરકાવ હતો.
નદીના પાણીનો અવાજ જાણે કોઈ રહસ્યની વાત કરી રહ્યો હોય એવું લાગતું હતું.
થોડીવારમાં એ જ હોડી ફરી દેખાઈ.
હોડી ધીમે ધીમે ટાપુ તરફ જઈ રહી હતી.
ડેન્સીએ ધીમેથી કહ્યું,
“દિવાકર… આ જ સમય છે.”
દિવાકરે ઈશારો કરતા જ પોલીસની ટીમ સતર્ક થઈ ગઈ.
બધા શાંતિથી જંગલ તરફ આગળ વધ્યા.
સુરક્ષાનો ચુસ્ત બંદોબસ્ત ગોઠવી ડૉ.મિશ્રા તેની કરતુતો ચલાવતો હતો. વેશપલટો અને નાની ટુકડીમાં વહેંચાય ટીમ સાંકડી કેડી પાર કરીને તેઓ એ ગુફા સુધી પહોંચી ગયા જ્યાં તેનો મેઈન ટાર્ગેટ હતો.
ગુફાના અંદરથી અજવાળું આવી રહ્યું હતું… અને લોકોના અવાજો પણ.
દિવાકરે અંદર ઝાંખું જોયું… અને તેના ચહેરા પર ગંભીરતા છવાઈ ગઈ.
ગુફાની અંદર મોટી લેબોરેટરી જેવી વ્યવસ્થા હતી. ટેબલ પર અજીબ રસાયણો, મશીનો અને ઘણા કન્ટેનર રાખેલા હતા.
અને ત્યાં ઉભો હતો…
ડૉ. મિશ્રા.
તેના આસપાસ ચાર પાંચ માણસો હતા.
ડૉ. મિશ્રા હસતા હસતા બોલી રહ્યો હતો,
“આ રસાયણ દુનિયાને હચમચાવી દેશે. કોઈને ખબર પણ નહીં પડે કે આ બધું અહીંથી ચાલી રહ્યું છે.”
ત્યારે અચાનક દિવાકર ગુફામાં પ્રવેશ્યો.
“ખબર તો હવે પડી ગઈ છે, ડૉ. મિશ્રા.”
અવાજ સાંભળતા જ બધા ચોંકી ગયા.
ડૉ. મિશ્રા ગુસ્સે ભરાઈ ગયો.
“દિવાકર! તું અહીં સુધી પહોંચી ગયો?”
એ જ ક્ષણે બહારથી પોલીસ અંદર ઘૂસી આવી.
“કોઈ હલચલ નહીં!”
ઇન્સ્પેક્ટર રાજનનો કડક અવાજ ગૂંજી ઉઠ્યો.
ગુનેગારો ભાગવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યા.
એકાએક ગોળીબાર શરૂ થઈ ગયો.
જંગલની શાંતિ ગોળીઓના અવાજથી તૂટી ગઈ.
દિવાકર એક માણસ સાથે અથડાયો. બંને વચ્ચે જોરદાર ઝપાઝપી થઈ. અંતે દિવાકરે તેને જમીન પર પાડી દીધો.
બીજી તરફ ડેન્સીએ પણ બહાદુરીથી એક ગુનેગારને કાબૂમાં લઈ લીધો.
ડૉ. મિશ્રા ભાગવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો.
તે ગુફાના પાછળના રસ્તે દોડ્યો…
પણ બહાર નીકળતા જ સામે પોલીસ ઉભી હતી.
ઇન્સ્પેક્ટર રાજનએ તેની તરફ પિસ્તોલ તાકી.
“ગેમ ઓવર, ડૉ. મિશ્રા.”
ડૉ. મિશ્રાના ચહેરા પરનો અહંકાર એક પળમાં ગાયબ થઈ ગયો.
થોડી જ મિનિટોમાં આખી ટોળકી પોલીસના કબજામાં હતી.
આખી રાત ના સ્ટીગ ઓપરેશન બાદ સવાર કંઈક વધુ જ ઉત્સાહ સાથે ઝળહળી ઉઠ્યું.
નદીના કિનારે સૂર્યની પહેલી કિરણો ઝળહળી રહી હતી.
દિવાકર અને ડેન્સી ત્યાં ઉભા હતા.
પોલીસ ગુનેગારોને લઈ જઈ રહી હતી.
ડેન્સીએ સ્મિત સાથે કહ્યું,
“આખરે કેસ સોલ્વ થઈ ગયો.”
દિવાકર હળવું હસ્યો.
“હા… પણ આ સફળતા માત્ર મારી નથી.”
ડેન્સીએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું,
“એમ કેમ?”
દિવાકરે કહ્યું,
“કારણ કે આ આખા મિશનમાં મારી સૌથી મોટી સાથીદાર તું હતી.”
ડેન્સીના ચહેરા પર સંતોષની ઝલક દેખાઈ.
પિનાક ટાપુ પરનું રહસ્ય આખરે સમાપ્ત થઈ ગયું હતું.
જ્યાં લોકો ડરથી નજીક પણ આવતા નહોતા… ત્યાં આજે સત્યનો વિજય થયો હતો.
નદી શાંતિથી વહેતી હતી.
જંગલ ફરી શાંત થઈ ગયું હતું.
અને દિવાકર અને ડેન્સી…
એક નવા સાહસ માટે તૈયાર હતા.
**સમાપ્ત
