ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಬಡಾವಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆ ಮನೆಯ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ವನಿತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಹಳೆಯ ಹಂಚಿನ ಮನೆಯ ಮಾಡಿನಿಂದ ನೀರು ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುವ ಸದ್ದು ಅವಳ ಲೇಖನಿಗೆ ಲಯ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ವನಿತಾ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವಳ ಆತ್ಮ ಮಾತ್ರ ಅಕ್ಷರಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಈ ಬರಹದ ಕಲೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ಅವಳ ತಾಯಿಯಿಂದ. ಅವಳ ತಾಯಿ ಕೂಡ ಒಬ್ಬ ರಹಸ್ಯ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಬರೆದ ಕಥೆಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ತೀರಿಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ವನಿತಾಗೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ 'ಲೆಡ್ಜರ್' ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನೀಡಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಧೂಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಮೇಲಿದ್ದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮಾತ್ರ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿಧಿಯ ಬರಹ.
ಆದರೆ ವನಿತಾ ಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಶಕ್ತಿಯಿತ್ತು. ಅವಳು ಆ ಲೆಡ್ಜರ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಬರೆದರೆ, ಅದು ಕಾಲದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಘಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಅವಳಿಗೆ ಶಾಪವೋ ಅಥವಾ ವರವೋ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ವನಿತಾಳ ತಂದೆ ತೀರಿಹೋದ ಮೇಲೆ ಮನೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವಳ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ತಮ್ಮನ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದು, ತಾಯಿಯ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಖರ್ಚು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಭಾಳಿಸಲು ಅವಳು ಹಗಲಿರುಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆಫೀಸ್ನ ಒತ್ತಡ, ಬಾಸ್ನ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮತ್ತು ಸದಾ ಮುಗಿಯದ ಕೋಡಿಂಗ್ಗಳ ನಡುವೆ ಅವಳೊಳಗಿನ ಬರಹಗಾರ್ತಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ದಿನದಿಂದ ಅವಳ ಬದುಕು ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜೀವನ ಕೇವಲ ಒಂದು ಯಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ಭಾನುವಾರ, ಮನೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮ ನೀಡಿದ್ದ ಆ ವಿಧಿಯ ಬರಹ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಾಗ, ಅಮ್ಮ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಇಂದಿನ ದಿನಾಂಕದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸಾಲು ಬರೆದಿದ್ದರು. ವನಿತಾ ಇಂದು ಮತ್ತೆ ಪೆನ್ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಸಮಾಜದ ನೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ.
ವನಿತಾ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಳು. ಹೌದು, ಅವಳಿಗೆ ಅಂದು ಏನನ್ನೋ ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ದಿನಾ ಮೆಟ್ರೋದಲ್ಲಿ ಅವಳು ನೋಡುವ ಒಬ್ಬ ಅಸಹಾಯಕ ಮುದುಕನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.
ಆ ಮುದುಕ ಪ್ರತಿದಿನ ಮೆಟ್ರೋದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೂಲೆ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಪತ್ರವನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿತ್ತು. ವನಿತಾ ಅಂದು ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದಳು ಆ ತಂದೆಯ ಕಾಯುವಿಕೆ ಇಂದು ಕೊನೆಯಾಗಲಿ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿರುವ ಅವರ ಮಗ ಇಂದು ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರಲಿ. ಈ ಸಂಜೆ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಧಕಾರದ ಬದಲು ಹಣತೆಯ ಬೆಳಕು ಇರಲಿ.
ಮರುದಿನ ಸಂಜೆ ವನಿತಾ ಅದೇ ಮೆಟ್ರೋದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಆ ಮುದುಕ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅವರ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾಗದ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು ನನ್ನ ಮಗ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕಾಣದ ಪವಾಡ ಇಂದು ನಡೆದಿದೆ. ವನಿತಾಗೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಮೈ ಜುಂ ಎಂದಿತು. ಅವಳ ಅಕ್ಷರಗಳು ವಿಧಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವಳು ತನಗಾಗಿ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೇರೆಯವರ ವಿಧಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯಾದಳು. ಊರಿನ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ಬರೆದರೆ ಅದು ಸತ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟವರಿಗೆ ಅನ್ನ ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ಬರೆದರೆ ಅದು ಘಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ವರಕ್ಕೂ ಒಂದು ಬೆಲೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ವಿಧಿಯ ನಿಯಮದಂತೆ, ಅವಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಬರೆದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ಜೀವನದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾಗ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ಮಸುಕಾಗತೊಡಗಿದವು. ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರ ಮುಖಗಳು ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದವು. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸರಿದೂಗಿಸುವ ತತ್ವವಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳ ಸುದ್ದಿ ಬಂತು. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಅಪಘಾತವಾಗಿ ಅವನು ಕೋಮಾ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದ. ವೈದ್ಯರು ಕೈಚೆಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವನಿ ಆತುರವಾಗಿ ತನ್ನ ವಿಧಿಯ ಬರಹ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದಳು. ಅವಳು ಬರೆಯಲು ಹೋದಳು ನನ್ನ ತಮ್ಮ ನಾಳೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಿ.
ಆದರೆ ಲೇಖನಿ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಸಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಧ್ವನಿ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿತು ವನಿತಾ, ವಿಧಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ದೊಡ್ಡ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ತಮ್ಮ ಬದುಕಬೇಕಾದರೆ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಕ್ತಿಯಾದ ಬರಹವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಂದಿನಿಂದ ನೀನು ಬರೆಯುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರಾಣದಾನ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಅವನಿ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದಳು. ಅಕ್ಷರಗಳು ಅವಳ ಉಸಿರಾಗಿದ್ದವು. ಬರೆಯದೆ ಇರುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಸಾವಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎದುರು ಮಲಗಿದ್ದ ತಮ್ಮನ ಜೀವ ಅವಳಿಗೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು.
ವನಿತಾ ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಆ ಲೆಡ್ಜರ್ನ ಕೊನೆಯ ಪುಟವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಆ ಹಳೆಯ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಬರೆದಳು. ನನ್ನ ತಮ್ಮನ ಉಸಿರು ಮರಳಲಿ. ಅವನ ಕನಸುಗಳು ಚಿಗುರಲಿ. ಈ ಒಂದು ವರದ ಬದಲಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಬರಹದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಂದಿನಿಂದ ಕಾವೇರಿಯ ಮಗಳಾದ ವನಿತಾಳ ಲೇಖನಿ ಮೌನವಾಗಲಿದೆ. ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳು ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಚ್ಚಿ, ಗೋದಾವರಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಿದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಮರುದಿನ ಪವಾಡವೋ ಎಂಬಂತೆ ಅವಳ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟನು. ವೈದ್ಯರು ಇದನ್ನು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಅಚ್ಚರಿ ಎಂದರು. ಆದರೆ ವನಿತಾ ಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ತಾನು ತನ್ನೊಳಗಿನ 'ಬರಹಗಾರ್ತಿ'ಯನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು.
ಹಲವು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ವನಿತಾ ಈಗ ಮದುವೆಯಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ಈಗ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವಳ ಕೈಗಳು ಸಹಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಬದುಕು ಮೌನವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅವಳ ಮಗಳು ಈಗ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸ್ಲೇಟು ಹಿಡಿದು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದಳು.
ವನಿತಾ ಆ ಸ್ಲೇಟನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಆ ಸ್ಲೇಟಿನ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಮಗಳು ಬರೆದಿದ್ದಳು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತೆ ಬರಲಿ. ಅಮ್ಮನ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಈಗ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗಲಿ. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವಂತಾಗಲಿ.
ವನಿತಾ ಸ್ತಬ್ಧಳಾದಳು. ಮಗಳ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಶಕ್ತಿ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಧಿ ಚಕ್ರಾಕಾರವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಅವಳು ಬದಿಗಿಟ್ಟಿದ್ದ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಅವಳ ಮಗಳು ಎತ್ತಿಕೊಟ್ಟಳು. ವನಿತಾ ಲೇಖನಿ ಹಿಡಿದು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಾಗ, ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಹರಿಯುವ ನದಿಯಂತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊರಬಂದವು. ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಕೈಗಳಿಗೆ ವಿಧಿ ಮತ್ತೆ ವರವನ್ನೇ ನೀಡಿತ್ತು.
ನೀತಿ:ನಾವು ಪರರಿಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ತ್ಯಾಗ ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಕಾಲದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಮರಳಿ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
