કારગિલ ગાથા
ભાગ ૪: જાગૃતિ અને પડકાર – યુદ્ધનો ખરો ચહેરો
ગુજરાતી સાહિત્ય માં પ્રથમ નવલકથા લખનાર
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
કેપ્ટન સૌરભ કાલિયા અને તેમની ટીમના ગુમ થયાના સમાચાર અને ત્યારબાદ તેમના ક્ષત-વિક્ષત દેહના આગમન પછી ભારતીય સૈન્યના મુખ્યાલયમાં સોપો પડી ગયો હતો. અત્યાર સુધી જે ઘટનાને માત્ર 'નાની-મોટી ઘૂસણખોરી' ગણવામાં આવતી હતી, તેનો અસલી અને વિકરાળ ચહેરો હવે સામે આવ્યો હતો.
શંકામાંથી સત્ય તરફ
દિલ્હીમાં સાઉથ બ્લોકમાં રાત-દિવસ બેઠકોનો દોર શરૂ થયો. ઇન્ટેલિજન્સ બ્યુરો (IB) અને રૉ (RAW) ના રિપોર્ટ્સ હવે સ્પષ્ટ કરી રહ્યા હતા કે આ કોઈ આતંકવાદીઓ નથી. આ તો પાકિસ્તાની સેનાની નિયમિત પલટણો છે (મુખ્યત્વે નધર્ન લાઈટ ઇન્ફન્ટ્રી - NLI). તેઓ શિયાળાનો ફાયદો ઉઠાવીને ભારતના ૧૬૦ કિલોમીટરના વિસ્તારમાં ફેલાયેલા હતા.
ભારત માટે સૌથી મોટો પડકાર એ હતો કે દુશ્મન આપણા ઘરની છત પર બેઠો હતો. કારગિલ, દ્રાસ, બટાલિક અને મશ્કોહ ખીણના સૌથી ઊંચા શિખરો પર પાકિસ્તાનીઓએ મજબૂત બંકરો બનાવી લીધા હતા. ત્યાંથી તેઓ નીચે નેશનલ હાઈવે ૧-એ (NH-1A) પરથી પસાર થતા ભારતીય સૈન્યના ટ્રકોને સરળતાથી નિશાન બનાવી શકતા હતા. જો આ હાઈવે કપાઈ જાય, તો લદ્દાખ અને સિયાચીન ભારતથી વિખૂટા પડી જાય તેમ હતા.
ઓપરેશન વિજયની રણભેરી
૨૬ મે, ૧૯૯૯ના રોજ ભારત સરકારે સત્તાવાર રીતે **'ઓપરેશન વિજય'**ની જાહેરાત કરી. વાયુસેનાને પણ આદેશ આપવામાં આવ્યો કે તેઓ પહાડો પર છુપાયેલા દુશ્મનો પર હુમલો કરે (ઓપરેશન સફેદ સાગર).
પડકાર અત્યંત ભયાનક હતો:
૧. ઊંચાઈ: દુશ્મન ૧૬,૦૦૦ થી ૧૮,૦૦૦ ફૂટની ઊંચાઈ પર હતો.
૨. ભૂગોળ: પહાડો એટલા સીધા હતા કે સૈનિકોએ દોરડાના સહારે ચઢવું પડે તેમ હતું.
૩. તાપમાન: રાત્રે તાપમાન -૨૦ થી -૩૦ ડિગ્રી સુધી પહોંચી જતું.
સૈનિકોનો અદમ્ય ઉત્સાહ
જ્યારે સેનાને ખબર પડી કે પાકિસ્તાનીઓએ આપણા જવાનો સાથે કેવી ક્રૂરતા કરી છે, ત્યારે ભારતીય સૈનિકોના હૃદયમાં બદલાની આગ પ્રજ્વલિત થઈ ઉઠી. મેદાની વિસ્તારોમાંથી સૈનિકોને તાત્કાલિક પહાડો તરફ રવાના કરવામાં આવ્યા. ઘણા સૈનિકોને તો ઊંચાઈ પર રહેવાની આદત પાડવાનો (Acclimatization) સમય પણ ન મળ્યો, છતાં તેઓ લડવા માટે તૈયાર હતા.
તોપો (Bofors Guns) ને રસ્તાઓ દ્વારા કારગિલ સુધી પહોંચાડવામાં આવી. આખા દેશના હાઈવે પર માત્ર સેનાના ટ્રકો જ દેખાતા હતા. રસ્તામાં ઉભેલા સામાન્ય નાગરિકો સૈનિકોને ખાવાનું, પાણી અને ફૂલ આપીને પ્રોત્સાહિત કરી રહ્યા હતા. આખું ભારત એક થઈ ગયું હતું.
પણ એક મોટો સવાલ હજુ બાકી હતો: શું આપણે આ અશક્ય લાગતા શિખરો પાછા મેળવી શકીશું? દુશ્મન પાસે એડવાન્ટેજ હતો, પણ ભારત પાસે એવા શૂરવીરો હતા જે મરવા માટે નહીં, પણ દુશ્મનને મારીને વિજય મેળવવા માટે જન્મેલા હતા.
યુદ્ધના પ્રથમ તબક્કાની તૈયારીઓ પૂર્ણ થઈ હતી. હવે વારો હતો એ શિખરો પર લોહી રેડીને તિરંગો લહેરાવવાનો.
કારગિલ ગાથા
ભાગ ૫: ઓપરેશન સફેદ સાગર અને વાયુસેનાનો પ્રહાર
ગુજરાતી સાહિત્ય માં પ્રથમ નવલકથા લખનાર
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
ભાગ ૪ માં આપણે જોયું કે ભારત સરકારે યુદ્ધની જાહેરાત કરી દીધી હતી. પણ સૈન્ય (Army) માટે સીધી ચઢાઈ કરવી મોતને નિમંત્રણ આપવા જેવું હતું. આથી, ૨૬ મે ૧૯૯૯ના રોજ ભારતીય વાયુસેનાને મેદાનમાં ઉતારવાનો ઐતિહાસિક નિર્ણય લેવાયો. આ મિશનનું નામ હતું 'ઓપરેશન સફેદ સાગર'.
આકાશમાંથી ત્રાટકેલું મોત
સવારે ૬:૩૦ વાગ્યે શ્રીનગર, પઠાણકોટ અને ઉધમપુરના એરબેઝ પરથી મિગ-૨૧, મિગ-૨૭ અને મિરાજ-૨૦૦૦ વિમાનોએ ઉડાન ભરી. પાયલોટો માટે આ દુનિયાનું સૌથી અઘરું મિશન હતું. ૧૮,૦૦૦ ફૂટની ઊંચાઈ પર પહાડોની વચ્ચેથી વિમાન ઉડાડવું અને એ પણ એવી રીતે કે પાકિસ્તાની રડારમાં ન આવીએ, તે કોઈ ચમત્કારથી ઓછું નહોતું.
જ્યારે પહેલીવાર ભારતીય વાયુસેનાએ ઘૂસણખોરો પર બોમ્બ ફેંક્યા, ત્યારે પહાડો ધ્રૂજી ઉઠ્યા. પાકિસ્તાની ઘૂસણખોરો જે અત્યાર સુધી નિશ્ચિંત થઈને બેઠા હતા, તેમનામાં ફફડાટ ફેલાઈ ગયો. પણ યુદ્ધ ક્યારેય એકતરફી હોતું નથી.
એક કાળો દિવસ: ૨૭ મે, ૧૯૯૯
વાયુસેનાના હુમલાના બીજા જ દિવસે ભારતે મોટો આંચકો સહન કર્યો. સ્ક્વોડ્રન લીડર અજય આહુજા અને ફ્લાઇટ લેફ્ટનન્ટ નચિકેતા મિગ વિમાનો સાથે દુશ્મનના ઠેકાણાઓ પર પ્રહાર કરી રહ્યા હતા. અચાનક નચિકેતાના વિમાનના એન્જિનમાં ખરાબી આવી અને તેમને ઇજેક્ટ (વિમાનમાંથી બહાર કૂદવું) કરવું પડ્યું. તેમને બચાવવા માટે અજય આહુજાએ પોતાનું વિમાન નીચે ઉતાર્યું, પણ પાકિસ્તાનીઓએ જમીન પરથી મિસાઈલ છોડીને તેમનું વિમાન તોડી પાડ્યું.
અજય આહુજા શહીદ થયા અને નચિકેતાને પાકિસ્તાને કેદી બનાવી લીધા. આ સમાચાર વાયુવેગે ભારતમાં ફેલાયા. દેશ ફરી એકવાર શોકમાં ડૂબી ગયો, પણ વાયુસેનાના જુસ્સામાં કોઈ કમી ન આવી. તેમણે મિરાજ-૨૦૦૦ વિમાનોમાં 'લેસર ગાઈડેડ બોમ્બ' લગાવીને દુશ્મનના મજબૂત બંકરોને ધૂળ ચાટતા કરી દીધા.
ટાઈગર હિલ પર બોમ્બમારો
વાયુસેનાએ સાબિત કરી દીધું કે પહાડોની ઊંચાઈ ગમે તેટલી હોય, ભારતીય પાંખો તેનાથી પણ ઊંચી ઉડી શકે છે. આ આકાશી હુમલાઓએ જમીન પર લડી રહેલી ભારતીય સેના (Infantry) નો રસ્તો સાફ કર્યો.
દુશ્મનને સમજાઈ ગયું હતું કે ભારત હવે કોઈ પણ હદ સુધી જઈ શકે છે. આકાશમાંથી વરસતા બોમ્બ અને જમીન પરથી વધતી સેનાએ પાકિસ્તાનના 'ઓપરેશન બદ્ર'ના પાયા હલાવી દીધા હતા.
વાયુસેનાના 'ઓપરેશન સફેદ સાગર' એ દુશ્મનોના હાંજા ગગડાવી દીધા હતા, પણ પહાડોનો કબ્જો તો ત્યારે જ મળે જ્યારે પાયદળ (Infantry) ત્યાં જઈને તિરંગો લહેરાવે. જૂન મહિનાની શરૂઆત થઈ ચૂકી હતી. દ્રાસ સેક્ટરમાં આવેલી 'તોલોલિંગ' પહાડી ભારત માટે સૌથી મોટો પડકાર બની હતી.
શા માટે તોલોલિંગ મહત્વનું હતું?
તોલોલિંગ એક એવી ઉંચી પહાડી હતી જ્યાં બેસીને દુશ્મન નીચે હાઈવે પર જતી ભારતની દરેક હિલચાલ જોઈ શકતો હતો. જ્યાં સુધી તોલોલિંગ દુશ્મન પાસે હોય, ત્યાં સુધી ભારતની જીત અશક્ય હતી. અનેક પ્રયત્નો છતાં ભારત ત્યાં સફળતા મેળવી શક્યું નહોતું. અનેક જવાનો શહીદ થઈ રહ્યા હતા.
મેજર વિવેક ગુપ્તા: એક સાચો નાયક
આ કપરા મિશનની જવાબદારી ૨ રાજપૂતાના રાઈફલ્સને સોંપવામાં આવી. આ ટુકડીની આગેવાની કરી રહ્યા હતા મેજર વિવેક ગુપ્તા. ૧૨ જૂન, ૧૯૯૯ની એ કાળી રાત હતી. આકાશમાં તારા પણ દેખાતા નહોતા. માઈનસ ડિગ્રી તાપમાનમાં લોહી જામી રહ્યું હતું, પણ સૈનિકોના હૃદયમાં દેશદાઝની આગ લાગેલી હતી.
મેજર વિવેક ગુપ્તાએ પોતાના જવાનોને સંબોધતા કહ્યું, "આજે કાં તો ઉપર તિરંગો હશે, કાં તો મારો દેહ તિરંગામાં લપેટાયેલો હશે."
મોત સામેની ચઢાઈ
સૈનિકોએ સીધી ચઢાઈ શરૂ કરી. દુશ્મન ઉપરથી મશીનગનથી ગોળીઓનો વરસાદ વરસાવી રહ્યો હતો. અચાનક એક ગોળી મેજર વિવેક ગુપ્તાના ખભામાં વાગી. લોહી વહેવા લાગ્યું, પણ તેઓ રોકાયા નહીં. તેમણે બૂમ પાડી— "રાજા રામચંદ્ર કી જય!" અને દુશ્મનના બંકર તરફ ગ્રેનેડ ફેંક્યો.
મેજર વિવેક ગુપ્તાએ એકલા હાથે બે પાકિસ્તાની સૈનિકોને ઠાર કર્યા. પણ સામેથી આવતી ગોળીઓએ તેમના શરીરને વીંધી નાખ્યું. તેઓ પહાડી પર ઢળી પડ્યા, પણ તેમના જવાનોએ પીછેહઠ ન કરી. મેજરનું બલિદાન જોઈને જવાનો રુદ્ર સ્વરૂપ ધારણ કરી ચૂક્યા હતા.
વિજયનો શંખનાદ
૧૩ જૂન, ૧૯૯૯ના રોજ સવારે ૪:૧૦ વાગ્યે, હળવા ઉજાસમાં ભારતનો તિરંગો તોલોલિંગની ટોચ પર લહેરાયો. કારગિલ યુદ્ધનો આ પહેલો મોટો વિજય હતો. આ વિજયે આખા દેશમાં નવી આશા જગાડી. તોલોલિંગ કબજે કર્યા પછી દુશ્મનોને સમજાઈ ગયું કે ભારતીય સેના સામે ટકવું હવે મુશ્કેલ છે.
પરંતુ આ વિજયની કિંમત બહુ મોટી હતી. મેજર વિવેક ગુપ્તા સહિત અનેક જવાનોએ પોતાની માતૃભૂમિ માટે પ્રાણ ન્યોછાવર કર્યા. જ્યારે મેજરનો પાર્થિવ દેહ ઘરે પહોંચ્યો, ત્યારે તેમની પત્ની (જે પોતે પણ આર્મીમાં હતા) કેપ્ટન રાજશ્રી ગુપ્તાએ મક્કમતાથી પોતાના પતિને અંતિમ સલામી આપી.
તોલોલિંગ જીત્યા પછી હવે આગળનું લક્ષ્ય હતું— ટાઈગર હિલ.
વાર્તા ગમે તો પેજ ને ફોલો કરજો જ 🙏
#KargilGatha #KargilWar #IndianArmy #OperationVijay #Kargil1999 #RealHero #Patriotism #IndianHeroes
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
#Satyaghatna #TrueStory #WarStory #Bravery #Shaheed #KargilDiaries #IndianSoldiers #JaiHind
#કારગિલગાથા #KargilGatha #FirstGujaratiKargilNovel #IndianArmy #Satyaghatna #GujaratiLiterature #JaiHind
વાર્તા ગમે તો પેજ ને ફોલો કરજો જ 🙏
#KargilGatha #KargilWar #IndianArmy #OperationVijay #Kargil1999 #RealHero #Patriotism #IndianHeroes
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
#Satyaghatna #TrueStory #WarStory #Bravery #Shaheed #KargilDiaries #IndianSoldiers #JaiHind
#કારગિલગાથા #KargilGatha #FirstGujaratiKargilNovel #IndianArmy #Satyaghatna #GujaratiLiterature #JaiHind
કારગિલ ગાથા
ભાગ 6 મેજર વિવેક ગુપ્તા – તોલોલિંગનો રક્તરંજિત વિજય
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
આપણે જોયું કે તોલોલિંગ એ માત્ર એક પહાડ નહોતો, પણ ભારત માટે વિજયનું પ્રવેશદ્વાર હતો. જો તોલોલિંગ ન જીત્યા હોત, તો દ્રાસ અને કારગિલ આપણા હાથમાંથી સરકી ગયા હોત. ૧૨ જૂન ૧૯૯૯ની એ કાળી રાત ભારતનો ઇતિહાસ લખવા જઈ રહી હતી.
૨ રાજપૂતાના રાઈફલ્સનું પ્રયાણ
મેજર વિવેક ગુપ્તાની આગેવાનીમાં ૨ રાજપૂતાના રાઈફલ્સના સિંહ ગર્જના કરતા જવાનો તૈયાર હતા. રાત્રિના ઘનઘોર અંધકારમાં, ૧૫,૦૦૦ ફૂટની સીધી ચઢાઈ અને સામેથી દુશ્મનની તોપોનો ગોળીબાર—દ્રશ્ય કોઈ નરક જેવું હતું. મેજર વિવેકે પોતાની પત્ની, કેપ્ટન રાજશ્રીને લખેલા છેલ્લા પત્રમાં વચન આપ્યું હતું કે, "હું કાં તો તિરંગો લહેરાવીને આવીશ અથવા તેમાં લપેટાઈને."
જ્યારે ચઢાઈ શરૂ થઈ, ત્યારે પાકિસ્તાની સૈનિકોએ ઉપરથી મશીનગનોની જાળ બિછાવી દીધી હતી. ગોળીઓ પવનમાં સીટી વગાડતી જવાનોના કાન પાસેથી પસાર થઈ રહી હતી. પથ્થરો પર પડતા લોહીના ટીપાં તરત જ થીજી જતા હતા.
લોહીની હોળી અને બલિદાન
અચાનક, એક જોરદાર વિસ્ફોટ થયો. મેજર વિવેક ગુપ્તાની ટીમના અનેક જવાનો શહીદ થયા. મેજર પોતે પણ ઘાયલ થયા હતા, તેમના ખભામાંથી લોહી વહી રહ્યું હતું. પણ એ લોહીએ તેમની હિંમત તોડવાને બદલે તેમના આક્રોશમાં વધારો કર્યો. તેમણે જોયું કે દુશ્મન એક મજબૂત બંકરમાંથી સતત ફાયરિંગ કરી રહ્યો છે.
તેમણે બૂમ પાડી, "છોડના મત! આગે બઢો!"
મેજર વિવેક ગુપ્તા એકલા હાથે દુશ્મનના બંકર તરફ દોડ્યા. ગ્રેનેડ કાઢીને તેમણે બંકરની અંદર ફેંક્યો. બંકર ધડાકા સાથે ઉડી ગયું અને અંદર રહેલા ત્રણ પાકિસ્તાની સૈનિકોના ફુરચા ઉડી ગયા. પણ જે ક્ષણે તેઓ આગળ વધ્યા, દુશ્મનની બીજી મશીનગને તેમનું શરીર વીંધી નાખ્યું.
તિરંગાની શાન
શરીરમાં સાત ગોળીઓ વાગી હોવા છતાં, મેજર વિવેક ગુપ્તાએ હિંમત ન હારી. તેમણે શ્વાસ છોડતા પહેલા પણ પોતાની રાઈફલ હાથમાંથી છોડી નહોતી. તેમના બલિદાનથી ઉત્તેજિત થયેલા જવાનોએ—દિગ્વિજય સિંહ અને અન્ય સૂરવીરોએ—દુશ્મનને પાયમાલ કરી નાખ્યો.
૧૩ જૂન, ૧૯૯૯ની વહેલી સવારે જ્યારે સૂરજનું પહેલું કિરણ તોલોલિંગની ટોચ પર પડ્યું, ત્યારે ત્યાં પાકિસ્તાની ધ્વજ નહીં, પણ ભારતનો ગૌરવશાળી તિરંગો લહેરાઈ રહ્યો હતો.
આખા ભારતે આ સમાચાર સાંભળીને ચેનનો શ્વાસ લીધો. આ યુદ્ધનો પહેલો મોટો વિજય હતો. પણ દ્રાસની ધરતી મેજર વિવેક ગુપ્તા અને તેમના સાથીઓના લોહીથી લાલ થઈ ગઈ હતી. મેજર વિવેકે પોતાનું વચન પાળ્યું હતું—તેઓ તિરંગામાં લપેટાઈને પરત ફર્યા હતા.
જ્યારે તેમના પાર્થિવ દેહને દેહરાદૂન લઈ જવામાં આવ્યો, ત્યારે તેમની પત્ની કેપ્ટન રાજશ્રીએ રડવાને બદલે ગર્વથી સલામી આપી. એ દ્રશ્ય જોઈને આખા દેશની આંખો ભીની થઈ ગઈ હતી. તોલોલિંગનો આ વિજય ભારતીય સેના માટે માત્ર એક જીત નહોતી, પણ એ પુરાવો હતો કે ગમે તેટલા ઊંચા પહાડ હોય, ભારતનો જુસ્સો તેનાથી પણ ઊંચો છે.
આગામી ભાગમાં:
તોલોલિંગ પછી હવે નજર હતી 'ટાઈગર હિલ' પર. પણ એ પહેલાં બટાલિક સેક્ટરમાં એક એવો વીર જવાન પેદા થયો જેણે ગોળીઓ ખાવા છતાં દુશ્મનના ગળા કાપી નાખ્યા. જાણો સીએમપી મનોજ પાંડેની વીરગાથા... ભાગ ૮ માં.
હાઈ-વેલ્યુ નેક્સ્ટ સ્ટેપ:
તમારો સાતમો ભાગ તૈયાર છે. શું આપણે હવે ભાગ ૮ લખીએ, જેમાં આપણે કેપ્ટન મનોજ પાંડે (પરમવીર ચક્ર) અને બટાલિકની એ ભયાનક લડાઈની વાત કરીશું? (તેમણે કહ્યું હતું - "જો મારું મૃત્યુ મારી ફરજ બજાવતા પહેલા આવશે, તો હું મૃત્યુને પણ મારી નાખીશ!")
તોલોલિંગ પર તિરંગો લહેરાઈ ચૂક્યો હતો, પણ યુદ્ધ હજુ પૂરું થયું નહોતું. કારગિલ યુદ્ધનું કેન્દ્રબિંદુ એટલે 'દ્રાસ'. આ એ જ જગ્યા છે જેને દુનિયાનું બીજા નંબરનું સૌથી ઠંડું સ્થળ માનવામાં આવે છે. પણ ૧૯૯૯ના જૂન મહિનામાં અહીંની ઠંડી પહાડો પર વરસી રહેલા ગોળા-બારૂદની ગરમીમાં ઓગળી રહી હતી.
હાઈવે ૧-એ: ભારતની નસ
ભારતીય સેના સામે સૌથી મોટો પડકાર હતો નેશનલ હાઈવે ૧-એ. આ હાઈવે એટલે શ્રીનગરને લેહ અને સિયાચીન સાથે જોડતો એકમાત્ર રસ્તો. જો પાકિસ્તાનીઓ આ હાઈવે પર કબ્જો કરી લે અથવા તેના પર સતત ગોળીબાર કરીને તેને રોકી દે, તો સિયાચીનમાં બેઠેલા આપણા હજારો જવાનો સુધી ખાવાનું, દારૂગોળો કે મદદ પહોંચી શકે તેમ નહોતી.
દુશ્મન દ્રાસની એવી ઉંચી પહાડીઓ પર બેઠો હતો જ્યાંથી આ હાઈવે બિલકુલ તેમની નજર સામે હતો. તેઓ ઉંચાઈ પરથી આરામથી જોઈ શકતા હતા કે ભારતનો કયો ટ્રક ક્યાંથી પસાર થઈ રહ્યો છે. 'ટાઈગર હિલ' અને 'પોઈન્ટ ૪૮૭૫' પરથી પાકિસ્તાની તોપો સતત હાઈવે પર આગ વરસાવી રહી હતી.
મોતનો રસ્તો
એ સમયે હાઈવે ૧-એ પરથી પસાર થવું એટલે મોત સાથે હાથ મિલાવવા જેવું હતું. દિવસના અજવાળામાં ગાડી ચલાવવી અશક્ય હતી. ભારતીય સેનાના ડ્રાઈવરો રાત્રિના અંધકારમાં, ગાડીની લાઈટો બંધ રાખીને, માત્ર અંદાજથી આ ખતરનાક વળાંકો પર ટ્રકો ચલાવતા હતા. જરાક અમથી ભૂલ અને ટ્રક સીધો ખીણમાં! અને જો લાઈટ ચાલુ કરી, તો ઉપરથી દુશ્મનની તોપનો ગોળો સીધો ટ્રક પર!
બોફોર્સ તોપોનો ગુંજારવ
આ સ્થિતિને કાબૂમાં લેવા માટે ભારતીય સેનાએ પોતાની સૌથી શક્તિશાળી કડી— બોફોર્સ તોપો (Bofors Guns) ને મેદાનમાં ઉતારી. સેંકડો તોપોને હાઈવેની આસપાસ ગોઠવવામાં આવી. જ્યારે આ તોપો એકસાથે ગર્જના કરતી, ત્યારે આખું દ્રાસ ધ્રૂજી ઉઠતું. આ તોપોનો ઉદ્દેશ્ય દુશ્મનને પહાડો પર એટલો વ્યસ્ત રાખવાનો હતો કે તેઓ હાઈવે તરફ નજર પણ ન કરી શકે.
જવાનોનો સંકલ્પ
દ્રાસની ખીણમાં ઉભેલા જવાનો ઉપર તરફ જોતા ત્યારે તેમને માત્ર સીધા પહાડો અને તેમાંથી નીકળતી આગ દેખાતી. પણ તેમના મનમાં એક જ વાત હતી— "જો હાઈવે કપાઈ ગયો, તો લદ્દાખ કપાઈ જશે." ભારત માતાના આ નકશાને અખંડ રાખવા માટે સેનાએ નક્કી કર્યું કે હવે ગમે તે ભોગે ટાઈગર હિલ અને તેની આસપાસની ચોકીઓ ખાલી કરાવવી જ પડશે.
દ્રાસ સેક્ટરમાં હવે પળેપળનો જંગ હતો. એક તરફ રણનીતિ હતી અને બીજી તરફ લોહીની નદીઓ. ભારતીય સૈનિકો હવે પહાડોની તળેટીમાં જમા થઈ રહ્યા હતા. તેમની નજર ઉપર હતી, અને તેમના હાથમાં રહેલી રાઈફલો દુશ્મનના કાળજા વીંધવા તરસતી હતી.
હાઈવે બચાવવો એ માત્ર યુદ્ધ જીતવા માટે નહીં, પણ દેશના અસ્તિત્વ માટે જરૂરી હતું.
વાર્તા ગમે તો પેજ ને ફોલો કરજો જ 🙏
#KargilGatha #KargilWar #IndianArmy #OperationVijay #Kargil1999 #RealHero #Patriotism #IndianHeroes
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
#Satyaghatna #TrueStory #WarStory #Bravery #Shaheed #KargilDiaries #IndianSoldiers #JaiHind
#કારગિલગાથા #KargilGatha #FirstGujaratiKargilNovel #IndianArmy #Satyaghatna #GujaratiLiterature #JaiHin
