કારગિલ ગાથા
ભાગ 7 દ્રાસનું રણમેદાન – હાઈવે ૧-એ ની જીવાદોરી અને મોતનો પલકાર
ગુજરાતી સાહિત્ય માં પ્રથમ નવલકથા લખનાર
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
તોલોલિંગ પર વિજય મેળવ્યા પછી આખા દેશમાં ઉત્સાહનું મોજું ફરી વળ્યું હતું, પરંતુ યુદ્ધના મેદાનમાં હજુ લોહી સૂકાયું નહોતું. દ્રાસ સેક્ટરમાં સ્થિતિ અત્યંત જટિલ હતી. દ્રાસ, જેને 'લદ્દાખનું પ્રવેશદ્વાર' કહેવામાં આવે છે, તે જૂન ૧૯૯૯ના એ દિવસોમાં વિશ્વનું સૌથી ભયાનક યુદ્ધમેદાન બની ગયું હતું.
હાઈવે ૧-એ: ભારતની જીવાદોરી પર સંકટ
જો તમે ભારતના નકશાને ધ્યાનથી જુઓ, તો શ્રીનગરથી લેહ જતો નેશનલ હાઈવે ૧-એ એ માત્ર એક રસ્તો નથી, પણ ભારતની ધમની છે. આ એ જ નસ છે જે લદ્દાખ અને સિયાચીન ગ્લેશિયર સુધી લોહી (સામગ્રી) પહોંચાડે છે. પાકિસ્તાનનો અસલી ઈરાદો આ હાઈવેને કાપી નાખવાનો હતો.
દ્રાસની ઉપર આવેલી પહાડીઓ—જેવી કે ટાઈગર હિલ, તોલોલિંગ અને પોઈન્ટ ૪૮૭૫—આ હાઈવેની એકદમ ઉપર લટકતી તલવાર જેવી હતી. પાકિસ્તાની ઘૂસણખોરો આ શિખરો પર એવી રીતે બેઠા હતા કે તેમને નીચે હાઈવે પર જતી એક નાનકડી કીડી પણ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. ૧૬,૦૦૦ ફૂટની ઊંચાઈએથી જ્યારે દુશ્મન નીચે જુએ, ત્યારે હાઈવે પરથી પસાર થતી ભારતની સૈન્ય ટ્રકો તેમના માટે આસાન શિકાર હતી.
મોત સાથેની મુસાફરી
એ દિવસોમાં હાઈવે ૧-એ પરથી પસાર થવું એ કોઈ આત્મઘાતી મિશનથી ઓછું નહોતું. કલ્પના કરો, એક બાજુ હજારો ફૂટ ઊંડી ખીણ, બીજી બાજુ આકાશને આંબતા પર્વતો અને પહાડની ટોચ પર છુપાયેલો દુશ્મન! દિવસના અજવાળામાં આ રસ્તા પર વાહન ચલાવવું એટલે સીધું મોત વહોરવું. દુશ્મનની મશીનગનો અને તોપો હાઈવેના એક-એક વળાંક પર સેટ થયેલી હતી.
ભારતીય સેનાના ડ્રાઈવરો, જેઓ આ રસ્તાઓના અસલી હીરો હતા, તેઓ રાત્રિના ઘનઘોર અંધકારમાં ટ્રકો ચલાવતા. નિયમ એવો હતો કે ગાડીની હેડલાઈટ ચાલુ ન કરવી, કારણ કે એક નાનકડો પ્રકાશનો લીસોટો પણ પહાડ પર બેઠેલા પાકિસ્તાની ગનરને લોકેશન આપી શકે તેમ હતો. માત્ર અંદાજ અને નસીબના ભરોસે, જવાનો બરફીલા રસ્તાઓ પર ગાડીઓ હંકારતા. ઘણીવાર ટ્રક ખીણમાં ખાબકતા, પણ રસ્તો રોકાય તેમ નહોતો. જો હાઈવે બંધ થાય, તો લેહમાં બેઠેલા આપણા હજારો સૈનિકો ભૂખ્યા તરસ્યા મરી જાય અને સિયાચીન પર દુશ્મન કબ્જો કરી લે.
બોફોર્સ તોપોનો પ્રલયકારી અવાજ
દ્રાસની ખીણમાં જ્યારે શાંતિ હોવી જોઈતી હતી, ત્યારે ત્યાં મૃત્યુનો ભયાનક અવાજ ગુંજતો હતો. ભારતીય સેનાએ પોતાની સૌથી મોટી તાકાત, ૧૫૫ એમએમ બોફોર્સ તોપોને હાઈવેની આસપાસ ગોઠવી દીધી હતી. સેંકડો તોપોના મોઢા પહાડો તરફ હતા.
જ્યારે આદેશ મળતો 'ફાયર!', ત્યારે એકસાથે સો તોપો ગર્જના કરતી. આ અવાજ એટલો ભયાનક હતો કે સૈનિકોના કાનના પડદા ફાટી જાય. પહાડો પર બેઠેલા પાકિસ્તાનીઓને નીચે જોવાનો મોકો જ ન મળે તે રીતે ભારતીય આર્ટિલરીએ 'આગનો વરસાદ' વરસાવ્યો હતો. આ રણનીતિને 'ડાયરેક્ટ ફાયર' કહેવામાં આવતી. તોપોના ગોળા સીધા પહાડની ટોચ પર આવેલા દુશ્મનના બંકરોને ફાડી નાખતા. આ તોપોની ગર્જના જ હતી જેણે હાઈવે ૧-એ પર ભારતનો કબ્જો જાળવી રાખ્યો હતો.
સૈનિકોની માનસિક લડાઈ
દ્રાસ સેક્ટરમાં લડતા જવાનો માટે આ માત્ર શારીરિક નહીં, પણ માનસિક લડાઈ પણ હતી. રાત્રે જ્યારે તાપમાન માઈનસ ૨૦ ડિગ્રી થઈ જાય, ત્યારે હાડકાં પણ ધ્રૂજવા લાગે. સૈનિકો પથ્થરોની આડમાં બેસીને ઉપર જોતા, તો તેમને માત્ર દુશ્મનના બંકરોમાંથી નીકળતી નાની લાઈટો દેખાતી. તેમને ખબર હતી કે સવારે જ્યારે સૂરજ ઉગશે, ત્યારે તેમણે એ જ સીધા પહાડ પર ચઢવાનું છે જ્યાં મોત રાહ જોઈને બેઠું છે.
દ્રાસની હવામાં બારૂદની ગંધ અને લોહીની મહેક ભળેલી હતી. પણ જવાનોની આંખોમાં ડરને બદલે એક જ ઝનૂન હતું— "સાહેબ, આ હાઈવે આપણો છે અને આપણો જ રહેશે."
નવો વ્યૂહ: 'ઓપરેશન વિજય'નો વળાંક
હાઈવેને સંપૂર્ણ સુરક્ષિત કરવા માટે સેનાના કમાન્ડરોએ નક્કી કર્યું કે હવે માત્ર તોપોથી કામ નહીં ચાલે. આપણે એક-એક કરીને એ શિખરો જીતવા પડશે જે હાઈવેની ઉપર છે. તોલોલિંગ જીત્યા પછી હવે સૌથી મોટો પડકાર હતો 'ટાઈગર હિલ'. ટાઈગર હિલ એટલે દ્રાસનો સૌથી ઊંચો પોઈન્ટ. ત્યાંથી દુશ્મન હાઈવેના ૧૫ થી ૨૦ કિલોમીટરના વિસ્તાર પર નજર રાખી શકતો હતો.
હાઈવે ૧-એ ને બચાવવાનો આ સંઘર્ષ હવે કારગિલ યુદ્ધના સૌથી લોહિયાળ તબક્કામાં પ્રવેશવાનો હતો. ભારત માતાના હજારો પુત્રો હવે દ્રાસની ખીણમાં પોતપોતાની ટુકડીઓ સાથે જમા થઈ રહ્યા હતા. તેમની પાસે માત્ર એક જ વિકલ્પ હતો— 'વિજય અથવા વીરગતિ'.
દ્રાસની એ કાળી રાતોમાં જ્યારે તોપોના ગોળા આકાશને લાલ કરી દેતા, ત્યારે એવું લાગતું કે જાણે કુદરત પણ આ મહાસંગ્રામ જોઈને કાંપી રહી છે. પણ ભારતીય સેનાનો સંકલ્પ હિમાલયથી પણ અટલ હતો. હાઈવે બચ્યો હતો, કારણ કે રસ્તા પર દોડતા ટ્રક અને પહાડ પર લડતા જવાન—બંનેના હૃદયમાં તિરંગો ધબકતો હતો.
વાર્તા ગમે તો પેજ ને ફોલો કરજો જ 🙏
#KargilGatha #KargilWar #IndianArmy #OperationVijay #Kargil1999 #RealHero #Patriotism #IndianHeroes
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
#Satyaghatna #TrueStory #WarStory #Bravery #Shaheed #KargilDiaries #IndianSoldiers #JaiHind
#કારગિલગાથા #KargilGatha #FirstGujaratiKargilNovel #IndianArmy #Satyaghatna #GujaratiLiterature #JaiHind
કારગિલ ગાથા:
ભાગ 8 : તુર્તુકનો તારલો – કેપ્ટન હનીફુદ્દીન અને બરફીલી મોત સામેની જંગ
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
કારગિલ યુદ્ધના અનેક સેક્ટરો હતા, પણ 'તુર્તુક' (Turtuk) એવો વિસ્તાર હતો જે વ્યૂહાત્મક રીતે અત્યંત મહત્વનો હતો. અહીં પહાડો એટલા સીધા અને ખતરનાક હતા કે શ્વાસ લેવા માટે પણ લડવું પડતું. જૂન ૧૯૯૯ના મધ્યમાં જ્યારે દ્રાસ અને બટાલિકમાં તોપો ગુંજી રહી હતી, ત્યારે તુર્તુક સેક્ટરના સિયાચીન ગ્લેશિયરની નજીક આવેલા શિખરો પર એક અલગ જ જંગ છેડાયો હતો.
૧૧ રાજપૂતાના રાઈફલ્સ અને એક સંગીતપ્રેમી યોદ્ધા
૨૫ વર્ષના કેપ્ટન હનીફુદ્દીન, જેઓ ૧૧ રાજપૂતાના રાઈફલ્સમાં હતા, તેઓ એક સામાન્ય સૈનિક નહોતા. તેમના લોહીમાં કળા અને દેશદાઝ બંને વણાયેલા હતા. તેમની માતા હઝરા બેગમ એક ક્લાસિકલ સિંગર હતા. હનીફ પોતે પણ ખૂબ સુંદર ગાતા હતા. સેનાના કેમ્પમાં જ્યારે તેઓ ગિટાર વગાડતા, ત્યારે થાકેલા જવાનોના ચહેરા પર સ્મિત આવી જતું. પણ જ્યારે હાથમાં રાઈફલ આવતી, ત્યારે તેઓ કાળ બનીને દુશ્મન પર તૂટી પડતા.
તુર્તુક સેક્ટરમાં ૧૮,૦૦૦ ફૂટની ઊંચાઈ પર આવેલી એક પોસ્ટ પર દુશ્મને કબ્જો જમાવ્યો હતો. આ વિસ્તાર સિયાચીન તરફ જતી સપ્લાય લાઈનને નુકસાન પહોંચાડી શકે તેમ હતો. કેપ્ટન હનીફને આદેશ મળ્યો— "ગમે તે ભોગે આ શિખર ખાલી કરાવો."
બરફ અને બારૂદની લોહીયાળ રમત
૬ જૂન, ૧૯૯૯ની એ રાત હતી. તાપમાન શૂન્યથી પણ ૩૦ ડિગ્રી નીચે હતું. હનીફુદ્દીન અને તેમની નાનકડી ટુકડીએ સીધી પહાડી પર ચઢાણ શરૂ કર્યું. પહાડ પર બરફ એટલો હતો કે એક પણ ખોટું ડગલું સીધું ખીણમાં ફેંકી શકે. પથ્થરોની ઓથ લઈને તેઓ ઉપર વધી રહ્યા હતા ત્યારે અચાનક ઉપરથી ગોળીબાર શરૂ થયો.
દુશ્મન પાસે એડવાન્ટેજ હતો. તેઓ ઉપર હતા અને ભારતીય જવાનો ખુલ્લા બરફમાં. હનીફુદ્દીને જોયું કે તેમના જવાનો ગોળીઓનો શિકાર બની રહ્યા છે. તેમણે પાછળ હટવાને બદલે બૂમ પાડી, "આગે બઢો, રૂકના મત!"
તેઓ પોતે ગોળીબારની વચ્ચે દોડ્યા. દુશ્મન હચમચી ગયો. તેમને લાગ્યું કે નીચે આખું સૈન્ય હશે, પણ ત્યાં તો માત્ર હનીફ અને તેમના ગણ્યાગાંઠ્યા સાથીઓ હતા. હનીફે એકલા હાથે દુશ્મનના એક બંકરને નષ્ટ કર્યું. લોહી થીજી જતી ઠંડીમાં પણ તેમનો ગુસ્સો જ્વાળામુખી જેવો ગરમ હતો.
શહાદત અને અટલ વિશ્વાસ
ચહેરા પર સ્મિત રાખનાર એ સંગીતપ્રેમી કેપ્ટનના શરીરમાં એક પછી એક ગોળીઓ ઉતરી ગઈ. પણ તેમણે અંતિમ શ્વાસ સુધી ફાયરિંગ ચાલુ રાખ્યું જેથી તેમના બાકીના સાથીઓ સુરક્ષિત રહી શકે. ૧૮,૦૦૦ ફૂટની ઊંચાઈ પર, લદ્દાખના એ નિર્જન પહાડોમાં ભારત માતાનો એક તેજસ્વી તારલો હંમેશા માટે શાંત થઈ ગયો.
પરંતુ આ કહાની અહીં પૂરી નથી થતી. કેપ્ટન હનીફુદ્દીનનો પાર્થિવ દેહ તે પહાડ પર જ રહ્યો, કારણ કે ભયાનક ગોળીબાર અને બરફના તોફાનને કારણે સેના ૪૩ દિવસ સુધી તેમનો દેહ નીચે લાવી શકી નહોતી. ૪૩ દિવસ! એ કલ્પના પણ ધ્રુજારી લાવી દે તેવી છે.
માતાનો અદમ્ય ગૌરવ
જ્યારે સેનાના અધિકારીઓ કેપ્ટન હનીફુદ્દીનના માતા હઝરા બેગમ પાસે ગયા અને કહ્યું કે, "અમે હનીફનો દેહ નથી લાવી શક્યા કારણ કે ત્યાં જોખમ ઘણું છે," ત્યારે એ વીર માતાએ જે શબ્દો કહ્યા તે ઇતિહાસમાં સુવર્ણ અક્ષરે લખાઈ ગયા. તેમણે કહ્યું:
"મારો દીકરો દેશ માટે શહીદ થયો છે. જો તેને નીચે લાવવામાં બીજા કોઈ સૈનિકનો જીવ જોખમમાં મૂકાતો હોય, તો મારે મારા દીકરાનો દેહ નથી જોઈતો. તે પહાડોમાં સુરક્ષિત છે."
આ વાક્ય સાંભળીને સેનાના મોટા મોટા જનરલોની આંખોમાં પણ આંસુ આવી ગયા હતા. આ એ સંસ્કાર હતા જેણે હનીફુદ્દીનને કેપ્ટન બનાવ્યા હતા. અંતે ૪૩ દિવસ પછી જ્યારે સેનાએ એ શિખર જીત્યું, ત્યારે હનીફનો દેહ તિરંગામાં લપેટીને નીચે લાવવામાં આવ્યો. આજે એ સબ-સેક્ટરનું નામ 'હનીફ સબ-સેક્ટર' રાખવામાં આવ્યું છે.
તુર્તુકનો વિજય અને રણનીતિ
કેપ્ટન હનીફુદ્દીનના બલિદાન પછી તુર્તુક સેક્ટરમાં ભારતીય સેનાએ આક્રમક વલણ અપનાવ્યું. લદ્દાખી સ્કાઉટ્સ અને રાજપૂતાના રાઈફલ્સના જવાનોએ પહાડના એવા ખૂણાઓ શોધી કાઢ્યા જ્યાંથી દુશ્મન પર હુમલો કરી શકાય. તુર્તુકની જીત એટલા માટે મહત્વની હતી કારણ કે જો આ વિસ્તાર પાકિસ્તાનના હાથમાં રહ્યો હોત, તો તેઓ સિયાચીન ગ્લેશિયરનો રસ્તો રોકી દેત અને ભારત માટે યુદ્ધ હારી જવાની સ્થિતિ પેદા થાત.
તુર્તુકના લોકો, જેઓ અગાઉ પાકિસ્તાનનો ભાગ રહી ચૂક્યા હતા (૧૯૭૧ પહેલા), તેમણે પણ ભારતીય સેનાને પૂરો સાથ આપ્યો. તેમણે સૈનિકો માટે સામાન ઉંચક્યો અને ઈન્ટેલિજન્સ પૂરી પાડી. આ સેક્ટરમાં ખેલાયેલું યુદ્ધ એ વાતનો પુરાવો હતું કે ભારતની સેનામાં જ્ઞાતિ કે ધર્મ નહીં, પણ માત્ર 'ભારતીયતા' અને 'શૌર્ય' જ મુખ્ય છે.
તુર્તુકના પહાડો આજે પણ પવનના સુસવાટામાં કેપ્ટન હનીફના ગીતો અને તેમની બહાદુરીની ગાથા સંભળાવે છે.
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory8
કારગિલ ગાથા
ભાગ 9 પોઈન્ટ ૫૧૪૦ – શેરશાહનો ગર્જના અને 'યે દિલ માંગે મોર'
ગુજરાતી સાહિત્ય માં પ્રથમ નવલકથા લખનાર
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
કારગિલના પહાડો પર અત્યાર સુધી લોહીની નદીઓ વહી ચૂકી હતી. તોલોલિંગ જીતાઈ ગયું હતું, પણ દ્રાસ સેક્ટરની સૌથી ઊંચી અને વ્યૂહાત્મક પહાડી 'પોઈન્ટ ૫૧૪૦' હજુ પણ દુશ્મનના કબ્જામાં હતી. આ પહાડી સમુદ્ર સપાટીથી ૧૭,૦૦૦ ફૂટની ઊંચાઈ પર હતી. અહીંથી દુશ્મન આખા દ્રાસ સેક્ટર પર નજર રાખી શકતો હતો. આ શિખરને જીત્યા વગર 'ટાઈગર હિલ' તરફ આગળ વધવું અશક્ય હતું.
આ મિશન માટે પસંદ કરવામાં આવી ૧૩ જેકે રાઈફલ્સ (13 JAK Rifles). અને આ પલટણનો એક એવો યુવાન અધિકારી જેની આંખોમાં અંગારા અને હોઠ પર સ્મિત હતું— કેપ્ટન વિક્રમ બત્રા.
શેરશાહની એન્ટ્રી
કેપ્ટન વિક્રમ બત્રા, જેમને તેમની બહાદુરીને કારણે સેનામાં **'શેરશાહ'**નું કોડનેમ આપવામાં આવ્યું હતું. ૨૦ જૂન, ૧૯૯૯ની એ રાત હતી. આકાશમાં વાદળો ઘેરાયેલા હતા અને હાડ થીજવી દેતી ઠંડી હતી. મિશન શરૂ થતા પહેલા વિક્રમ બત્રાએ તેમના કમાન્ડિંગ ઓફિસરને પોતાનો સક્સેસ સિગ્નલ (વિજયનો સંકેત) જણાવ્યો. તેમણે હસીને કહ્યું, "યે દિલ માંગે મોર!" (આ દિલ હજુ વધુ ઈચ્છે છે). આ શબ્દો માત્ર એક સ્લોગન નહોતા, પણ એક યોદ્ધાનો અતૂટ આત્મવિશ્વાસ હતો.
અશક્ય ચઢાણ અને મોતનો સામનો
પોઈન્ટ ૫૧૪૦ પર પહોંચવા માટે કોઈ રસ્તો નહોતો. કેપ્ટન બત્રા અને તેમની ટીમે પાછળની બાજુએથી, સાવ સીધા ખડકો પર દોરડા વગર ચઢવાનું નક્કી કર્યું જેથી દુશ્મનને અંદાજ ન આવે. અંધારી રાતે, જ્યારે દુશ્મન ઉપર આરામથી બેઠો હતો, ત્યારે નીચેથી શેરશાહ અને તેના જવાનો પથ્થરોને પકડી પકડીને ઉપર ચઢી રહ્યા હતા.
જેવા તેઓ ટોચની નજીક પહોંચ્યા, પાકિસ્તાની ઘૂસણખોરોને ખબર પડી ગઈ. ઉપરથી મશીનગનોનો ભયાનક મારો શરૂ થયો. ગોળીઓ વિક્રમના કાનની બાજુમાંથી પસાર થઈ રહી હતી. અચાનક એક બોમ્બ ધડાકો થયો અને વિક્રમના સાથીઓ ઘાયલ થયા. પણ વિક્રમ બત્રા રોકાયા નહીં. તેઓ પહાડની ધાર પર ઉભા રહીને ગર્જ્યા— "દુર્ગા માતા કી જય!"
આમને-સામનેનો જંગ
વિક્રમ બત્રા દુશ્મનના બંકરમાં કૂદી પડ્યા. ત્યાં તેમની સામે ત્રણ પાકિસ્તાની સૈનિકો હતા. વિક્રમે એકલા હાથે હેન્ડ-ટુ-હેન્ડ ફાઈટમાં ત્રણેયને ઠાર કર્યા. લોહીથી લથપથ હોવા છતાં તેમની હિંમત ઓછી નહોતી થઈ. તેમણે જોયું કે બીજી બાજુથી દુશ્મન ફરી હુમલો કરી રહ્યો છે. તેમણે પોતાની મશીનગન ઉઠાવી અને દુશ્મનના આખા ગ્રુપને સાફ કરી નાખ્યું.
તેમના જવાનોએ જ્યારે જોયું કે તેમનો લીડર મરણીયો થઈને લડી રહ્યો છે, ત્યારે તેમનામાં પણ દસ ગણી તાકાત આવી ગઈ. પહાડોની એ શાંતિમાં ત્યારે માત્ર ગોળીઓના અવાજ અને "ભારત માતા કી જય" ના નારા ગુંજતા હતા.
વિજય નાદ અને ઇતિહાસ
૨૦ જૂનની વહેલી સવારે ૩:૩૦ વાગ્યે, કેપ્ટન વિક્રમ બત્રાએ પોઈન્ટ ૫૧૪૦ ની ટોચ પર ભારતનો તિરંગો લહેરાવ્યો. તેમણે વાયરલેસ સેટ પર મેસેજ મોકલ્યો— "યે દિલ માંગે મોર!"
આ આખા યુદ્ધનો સૌથી પ્રેરણાદાયક સંદેશ હતો. આ મેસેજે દિલ્હી સુધી બેઠેલા નેતાઓ અને સરહદ પર લડતા દરેક સૈનિકના લોહીમાં ઉકાળો લાવી દીધો. પોઈન્ટ ૫૧૪૦ નો વિજય એ સાબિત કરી દીધું કે હવે પાકિસ્તાનીઓની હાર નક્કી છે. વિક્રમ બત્રા રાતોરાત આખા દેશના હીરો બની ગયા.
પ્રીત અને દેશભક્તિ
વિક્રમ બત્રાની આ બહાદુરી પાછળ એક અતૂટ 'પ્રીત' (પ્રેમ) છુપાયેલો હતો—પોતાની માતૃભૂમિ માટેની પ્રીત. તેમણે રજા પર ઘરે હતા ત્યારે તેમના મિત્રને કહ્યું હતું, "હું કાં તો તિરંગો લહેરાવીને આવીશ, અથવા તેમાં લપેટાઈને આવીશ, પણ હું આવીશ ચોક્કસ." તેમણે પોતાનું વચન પાળ્યું હતું.
આ જીત પછી પણ વિક્રમ બત્રા અટક્યા નહીં. પોઈન્ટ ૫૧૪૦ જીત્યા પછી તેઓ લોહીલુહાણ હાલતમાં નીચે આવ્યા, પણ તેમની આંખોમાં હજુ એક મોટું લક્ષ્ય હતું— 'ટાઈગર હિલ'. તેમણે સાબિત કર્યું કે એક ભારતીય સૈનિક માટે જીતનો કોઈ અંત હોતો નથી.
કેપ્ટન વિક્રમ બત્રાની આ ગાથા આજે પણ હરેક ભારતીય યુવાનના હૃદયમાં જોશ ભરી દે છે. પોઈન્ટ ૫૧૪૦ પર લહેરાતો એ તિરંગો આજે પણ શેરશાહની ગર્જનાની યાદ અપાવે છે.
વાર્તા ગમે તો પેજ ને ફોલો કરજો જ 🙏
#KargilGatha #KargilWar #IndianArmy #OperationVijay #Kargil1999 #RealHero #Patriotism #IndianHeroes
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
#Satyaghatna #TrueStory #WarStory #Bravery #Shaheed #KargilDiaries #IndianSoldiers #JaiHind
#કારગિલગાથા #KargilGatha #FirstGujaratiKargilNovel #IndianArmy #Satyaghatna #GujaratiLiterature #JaiHind
