அத்தியாயம் -1
இதயம் சிந்திய கண்ணீர்
சென்னையின் மெரினா கடற்கரை எப்போதும் போலப் பரபரப்பாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், நிலாவிற்கு மட்டும் இன்று அந்தச் சத்தம் எதையுமே கேட்கவில்லை. மணல் பரப்பில் அமர்ந்து, அலைகள் கரையை வந்து சீண்டும் அழகை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய சங்குடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாலும், அவள் மனம் முழுவதும் ஆரவ்வைச் சுற்றித்தான் இருந்தது.
சிறு வயதிலிருந்தே ஆரவ் அவளுக்கு எல்லாமே. அவன் சிரித்தால் இவளுக்குப் பிடிக்கும், அவன் அழுதால் இவள் துடிப்பாள். நட்பு என்ற பெயரில் வளர்ந்த அந்த உறவு, எப்போது காதலாக மாறியது என்று நிலாவிற்கே தெரியாது. இன்று, அந்த நீண்ட கால மௌனத்தை உடைக்க முடிவு செய்திருந்தாள்.
“நிலா!”
தொலைவில் இருந்து கேட்ட அந்த ஒரு குரல் அவள் இதயத் துடிப்பை எகிற வைத்தது. நீல நிறச் சட்டையில், எப்போதும் போலத் தலைமுடியைக் கோதிவிட்டபடி ஓடி வந்தான் ஆரவ். அவன் முகத்தில் ஒரு பிரகாசம். அது நிலாவைக் கண்டதால் வந்ததா அல்லது வேறு எதற்காவதா என்று புரியவில்லை.
“எப்ப வந்த நிலா? ரொம்ப நேரமா வெயிட் பண்றியா?” மூச்சிரைக்க அவளருகே அமர்ந்தான்.
“இப்பதான் ஆரவ் வந்தேன். ஏன் இவ்வளவு பதட்டமா வர?” நிலா தன் படபடப்பை மறைத்துக்கொண்டு கேட்டாள்.
“பதட்டம் இல்ல நிலா... ஒரு சந்தோஷம்! ஒரு நிமிஷம் கூட என்னால தள்ளி போட முடியல. உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லியே ஆகணும்,” என்றான் ஆரவ்.
நிலாவின் கண்கள் விரிந்தன. ‘இவனும் நான் நினைக்கிறதையே சொல்லப் போறானா?’ என்று அவள் உள்ளம் துள்ளியது. “நானும் உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லணும்னுதான் வர சொன்னேன் ஆரவ். ஆனா... முதல்ல நீயே சொல்லு,” என்றாள் நிலா, தன் காதலைச் சொல்ல ஒரு அச்சாரமாக.
ஆரவ் ஒரு நீண்ட மூச்சை இழுத்துவிட்டு நிலாவின் கண்களைப் பார்த்தான். “நிலா, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய பாரம் இறங்குன மாதிரி இருக்கு. நான் ஒரு பொண்ணை நேசிக்கிறேன் நிலா. உண்மையாவே... எனக்குத் தெரிஞ்சு இதுதான் என் முதல் காதலா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்.”
நிலாவின் இதயம் ஒரு கணம் துடிக்க மறந்தது. “காதலா...?” அவள் குரல் கரகரத்தது.
“ஆமா நிலா! அவ பேரு ‘ரேஷ்மா’. நம்ம காலேஜ்ல இருந்தாளே அவதான். ரொம்ப நாளா மனசுக்குள்ளயே வச்சிருந்தேன். இன்னைக்கு மதியம் அவகிட்ட ப்ரொபோஸ் பண்ணிட்டேன். அவளும் என்னைப் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லிட்டா! எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கு தெரியுமா? என் லைஃப்ல நடக்குற எல்லா நல்ல விஷயத்தையும் முதல்ல உன்கிட்ட தானே சொல்லுவேன், அதான் ஓடி வந்தேன்!”
ஆரவ் பேசப் பேச, நிலாவுக்குச் சுற்றியிருந்த உலகம் சுழல்வது போல இருந்தது. கடற்கரையின் அந்த உப்பு காற்று அவள் கண்களைக் கரிக்கத் தொடங்கியது. அலைகளின் சத்தம் இப்போது அவளுக்கு இடிச்சத்தம் போலக் கேட்டது.
ஆரவ் ஆர்வமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். “அவ சிரிச்சா அப்படியே தேவதை மாதிரி இருப்பா நிலா. உனக்கு அவளை ரொம்பப் பிடிக்கும். ஒரு நாள் மீட் பண்ண வைக்கிறேன்.”
நிலா ஒரு ஆழமான வலியைத் தன் மார்புக்குள் உணர்ந்தாள். அவள் சொல்ல நினைத்த அந்த ஒற்றை வார்த்தை ‘உன்னை எனக்குப் பிடிக்கும்’ என்பது இப்போது அர்த்தமற்றதாகிவிட்டது. தன் காதலைச் சொல்லி அவனது இந்தச் சந்தோஷத்தைக் கலைக்க அவளுக்கு மனமில்லை. அதே சமயம், தன் இதயம் உடைந்து நொறுங்குவதை அவனிடம் காட்டிவிடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.
“ரொம்ப... ரொம்ப சந்தோஷம்டா ஆரவ்,” நிலா சிரிப்பதற்கு முயற்சி செய்தாள். ஆனால் அந்தச் சிரிப்பு அவள் உதடுகளோடு நின்று போனது. கண்கள் தளும்பியதை மறைக்க, அவள் கடலைப் பார்த்தபடி தன் கண்களைச் சிமிட்டிக் கொண்டாள்.
“என்ன நிலா, நீ ஏதோ சொல்லணும்னு சொன்னியே? அது என்ன?” ஆரவ் அவளது முகத்தை உற்று நோக்கிக் கேட்டான்.
நிலா சட்டென்று சமாளித்தாள். “அது... அது ஒன்னும் இல்லடா. வீட்ல எனக்கு ஒரு வரன் பார்த்தாங்க, அது பிடிக்கலன்னு சொல்லணும்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ அது ஒரு பெரிய விஷயமாவே தெரியல. உன்னோட லவ் சக்சஸ் ஆனதுதான் இன்னைக்கு எனக்குப் பெரிய விஷயம்.”
ஆரவ் அவளது தோளைத் தட்டினான். “டோன்ட் வொரி நிலா! உனக்கு ஒரு ஹீரோ மாதிரி பையன் கிடைப்பான். அப்புறம் என்ன? இன்னைக்கு நான் ரொம்ப ஹாப்பியா இருக்கேன். வா, ஏதாவது சாப்பிடலாம்.”
ஆரவ் அவளைக் கட்டாயப்படுத்தி அழைத்துச் சென்றான். கடற்கரைச் சாலையில் இருவரும் நடந்தனர். நிலா வழக்கம் போல அவனுடன் பேசினாள், கேலி செய்தாள், சிரித்தாள். ஆனால், அந்தச் சிரிப்பு ஒரு முகமூடி என்பது அவளுக்கு மட்டுமே தெரியும். ஆரவ் அவ்வப்போது ரேஷ்மாப் பற்றிப் பேசும்போது, நிலா ‘ம்’ கொட்டிக் கேட்டுக் கொண்டாள். ஒவ்வொரு முறை அவன் அவள் பெயரைச் சொல்லும்போதும், நிலாவின் இதயத்தில் ஒரு ஊசி இறங்குவது போல இருந்தது.
சூரியன் மறைந்து நிலவு மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது.
“சரி நிலா, நேரமாச்சு வீட்டுக்குக் கிளம்பலாமா? நாளைக்கு ரேஷ்மாகூட ஒரு மூவி போகலாம்னு இருக்கேன். நீயும் வரியா?”
“இல்ல ஆரவ், நாளைக்கு எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. நீங்க போயிட்டு வாங்க,” நிலா மென்மையாக மறுத்தாள்.
இருவரும் ஆட்டோவில் ஏறினர். ஆரவ் அவளை வீட்டின் வாசலில் இறக்கிவிட்டான். “தேங்க்ஸ் நிலா, இன்னைக்கு என் சந்தோஷத்தை உன்கிட்ட பகிர்ந்துக்கிட்டதுல எனக்கு ரொம்ப நிம்மதி. பை!”
ஆரவ் விடைபெற்றுச் சென்றான். அவன் மறையும் வரை அங்கேயே நின்றிருந்த நிலா, அவன் போன பிறகு சட்டென்று தரையில் அமர்ந்தாள். அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை இப்போது காட்டாற்று வெள்ளமாகப் பெருகியது. இருண்ட அந்த வாசலில், மௌனமாக அழுதாள் நிலா.
யாரிடமும் சொல்ல முடியாத காதல், யாரிடமும் காட்ட முடியாத வலி. தன் காதலுக்காக அவள் சிந்திய முதல் துளிக் கண்ணீர் அது. ஆரவ்விற்குத் தெரியாது, அவன் இன்று ஒரு காதலைப் பெற்றபோது, மற்றொரு புனிதமான காதலைத் தன் கைகளாலேயே புதைத்துவிட்டான் என்று.
நிலா மெல்ல எழுந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். அவள் கண்கள் சிவந்திருந்தன, ஆனால் அவள் முகம் ஒரு முடிவை எடுத்திருந்தது. தன் காதலை மறைத்தேனும் ஆரவ்வின் நட்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதா? அல்லது அவனிடமிருந்து விலகிச் செல்வதா?
கேள்விகள் அவளுக்குள் சுழன்றன. ஆனால் மௌனம் மட்டுமே அவளுக்குப் பதிலாகக் கிடைத்தது.
(தொடரும்...)
