હૈ જવાની તો ઇશ્ક હોના હૈ
-રાકેશ ઠક્કર
જો તમે પણ થિયેટરના એસીની ઠંડી હવામાં મગજને થોડો આરામ આપીને તણાવમુક્ત બે કલાક પસાર કરવા માંગતા હોવ તો બોલિવૂડ તમારા માટે એક અતરંગી ભેટ લઈને આવ્યું છે. નામ છે, ‘હૈ જવાની તો ઇશ્ક હોના હૈ.’ ફિલ્મના નામ જેટલું જ લાંબુ અને કન્ફ્યુઝનથી ભરેલું આ ફિલ્મનું કન્ટેન્ટ છે. આ ફિલ્મને બોલિવૂડના જાણીતા ડિરેક્ટર ડેવિડ ધવને પોતાના સુપુત્ર વરુણ ધવન માટે ખાસ તૈયાર કરી છે. જોકે, ફિલ્મ જોયા પછી પહેલો વિચાર એ આવે કે પિતાજી પોતાના દીકરાને કયા જમાનામાં પાછો લઈ જવા માંગે છે!
વાર્તાની શરૂઆત થાય છે જસ એટલે કે વરુણ ધવનથી, જેના લગ્ન બાની એટલે કે મૃણાલ ઠાકુર સાથે થયા છે. બંને વચ્ચે બધું બરાબર ચાલતું હોય છે ત્યાં અચાનક ફેમિલી પ્લાનિંગનો બોમ્બ ફૂટે છે. જસને વહેલું બાળક જોઈએ છે અને બાનીને થોડો સમય જોઈએ છે. બસ, આ નાનકડી વાત પર બંનેના સંબંધો છૂટાછેડાની અણી પર આવીને ઊભા રહી જાય છે. કોર્ટ તરફથી મળેલા કૂલિંગ પિરિયડમાં બાની પોતાના પતિદેવને કહે છે કે તું તારી જિંદગીમાં આગળ વધ એટલે કે મૂવ ઓન કર. જસ પણ આજ્ઞાકારી પતિની જેમ તરત જ ફ્લાઇટ પકડીને વિદેશ પહોંચી જાય છે અને ત્યાં તેને પ્રીત એટલે કે પૂજા હેગડે સાથે પ્રેમ થઈ જાય છે. ટ્વિસ્ટ ત્યારે આવે છે જ્યારે વાઈફ અને ગર્લફ્રેન્ડ બંને એકસાથે જસને સમાચાર આપે છે કે તેઓ તેના બાળકની માતા બનવાની છે.
હવે અસલી કોમેડી અને કન્ફ્યુઝન અહીંથી શરૂ થાય છે. કન્ફ્યુઝન એટલા માટે કે બંને સ્ત્રીઓ એક જ શહેરમાં છે, એક જ હોસ્પિટલમાં જાય છે અને બંનેના ગાયનેકોલોજિસ્ટ પણ એક જ છે – ડૉ. ગુલાટી, જે પાત્ર ચંકી પાંડેએ ભજવ્યું છે. બિચારા ડૉક્ટર સાહેબને પણ ખબર નથી કે તેમની પાસે આવતા બંને કેસના પિતાશ્રી એક જ મહાશય છે. આ પ્લોટ સાંભળીને જો તમને ગોવિંદાની સુપરહિટ ફિલ્મ ‘સાજન ચલે સસુરાલ’ યાદ આવી જાય તો તમારી યાદશક્તિ બહુ શાર્પ છે એવું માની લેવું. બસ ફરક એટલો જ છે કે ત્યાં બે પત્નીઓ હતી અને અહીં એક પત્ની અને એક ગર્લફ્રેન્ડ છે.
ફિલ્મના પહેલા ભાગની વાત કરીએ તો, વાર્તા જરા ધીમી ગતિએ ચાલે છે. શરૂઆતમાં બહુ મોટા કોમેડી સીન્સ જોવા મળતા નથી અને દર્શકોને એવું લાગે છે કે કદાચ ખોટી ફિલ્મમાં આવી ગયા છીએ. પરંતુ સેકન્ડ હાફમાં ફિલ્મ પોતાની અસલી સ્પીડ પકડે છે. ખાસ કરીને જ્યારે વાર્તામાં જસની નકલી માતા તરીકે મૌની રોયની એન્ટ્રી થાય છે, ત્યારે થિયેટરમાં હાસ્યના ફુવારા છૂટે છે. મૌની રોયના સીન્સ, તેની પાછળ વગાડવામાં આવેલું બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક અને સંવાદો લાઉડ હોવા છતાં લોકોને પેટ પકડીને હસાવવામાં સફળ રહ્યા છે. આ સિવાય વરુણ ધવન, ચંકી પાંડે અને તેમના કમ્પાઉન્ડર બનેલા રાકેશ બેદી વચ્ચેના સીન્સ પણ બહુ મજેદાર બન્યા છે.
અભિનયની દ્રષ્ટિએ જોઈએ તો વરુણ ધવને પોતાની પૂરી એનર્જી સ્ક્રીન પર ઠાલવી દીધી છે. તે આખી ફિલ્મમાં એકદમ ફ્રી ફ્લોમાં કોમેડી કરતો જોવા મળે છે. પરંતુ અહીં એક મોટો લોચો એ છે કે વરુણ પોતાની ઓરિજિનલ એક્ટિંગ સ્ટાઈલ છોડીને આખી ફિલ્મમાં ગોવિંદાની નકલ કરતો હોય એવું વધારે લાગે છે. 90ના દાયકામાં ગોવિંદાની લાઉડ કોમેડી અને ફેસ એક્સપ્રેશન્સ લોકોને બહુ ગમતા, પણ આજના યુગમાં દર્શકો થોડી સ્વાભાવિકતા પસંદ કરે છે. વરુણ પાસે ‘બદલાપુર’ કે ‘ઓક્ટોબર’ જેવી ફિલ્મોમાં પોતાની અદભુત પ્રતિભા સાબિત કરવાનો ટ્રેક રેકોર્ડ છે, છતાં તે શા માટે આવા આઉટડેટેડ જોનમાં પોતાનું ટેલેન્ટ વેડફી રહ્યો છે, તે એક મોટો સવાલ છે.
હિરોઈનોની વાત કરીએ તો મૃણાલ ઠાકુર અને પૂજા હેગડે બંને સ્ક્રીન પર ખૂબ જ ગ્લેમરસ અને સુંદર લાગી રહી છે. વરુણ સાથે મૃણાલની કેમિસ્ટ્રી એકદમ જોરદાર લાગે છે, જ્યારે પૂજા સાથેના સીન્સ થોડા ઓવર ધ ટોપ લાગે છે. જોકે, સ્ક્રિપ્ટ રાઈટરે આ બંને સ્ત્રી પાત્રોને મગજ વગરના દર્શાવ્યા છે, જેઓ હીરોની વાતોમાં બહુ આસાનીથી છેતરાઈ જાય છે. ક્લાઈમેક્સમાં જ્યારે બંનેને ખબર પડે છે કે તેમનો પાર્ટનર એક જ છે, ત્યારે ગુસ્સે થવાને બદલે તેમનું રિએક્શન નાની બાળકીઓ જેવું જોવા મળે છે, જે થોડું અજુગતું લાગે છે. જીમી શેરગિલ અને મનીષ પોલ જેવા કલાકારોના રોલ પણ અહીં બહુ નબળા છે. જીમી શેરગિલ જેવા ક્લાસિક એક્ટરને જોકર જેવો બનાવી દેવાયો છે અને મનીષ પોલના પાત્ર પાછળ જાડા માણસને જોઈને હાથીનું મ્યુઝિક વગાડવામાં આવે છે. આજના સમયમાં આવી બોડી-શેમિંગ અને રાજપાલ યાદવની હાઇટ પર જોક્સ કરવા એ ડિરેક્ટરની આઉટડેટેડ વિચારસરણી દર્શાવે છે.
ફિલ્મના ગીતો અને ડાન્સ સ્ટેપ્સની વાત ન કરીએ તો રિવ્યુ અધૂરો ગણાય. આ ફિલ્મનું મ્યુઝિક બહુ કલરફુલ અને વાઇબ્રન્ટ છે. ખાસ કરીને ‘બીવી નંબર ૧’ ફિલ્મનું સુપરહિટ ગીત ‘ચુનરી ચુનરી’ જે રીતે રીમિક્સ કરીને મૂકવામાં આવ્યું છે, તે થિયેટરમાં બેઠેલા દર્શકોના પગ ધ્રુજાવી દે છે. રેમો ડિસોઝાની કોરિયોગ્રાફી અને આઈ-કેચિંગ લોકેશન્સ ફિલ્મને દ્રશ્યની દ્રષ્ટિએ બહુ ભવ્ય બનાવે છે. સિનેમેટોગ્રાફી પણ એટલી જ સરસ છે, જે તમને એક ક્ષણ માટે પણ કંટાળવા નહીં દે. આ સિવાય ફિલ્મમાં જોની લીવર, અલી અસગર અને મનોજ પાહવા જેવા દિગ્ગજોના નાના નાના કેમિયો છે અને છેલ્લે કૃતિ સેનનનો સ્પેશિયલ અપીયરન્સ ફિલ્મની સ્ટાર વેલ્યુમાં મોટો વધારો કરે છે.
પરંતુ ફેમિલી ઓડિયન્સ માટે એક નાનકડી ચેતવણી એ છે કે ભલે આ ફિલ્મને ફેમિલી એન્ટરટેઇનર તરીકે પ્રમોટ કરવામાં આવી હોય, પણ ફિલ્મમાં ડબલ મીનિંગ ડાયલોગ્સ અને વરુણ ધવનના અસંખ્ય કિસિંગ સીન્સ ભરપૂર માત્રામાં પીરસવામાં આવ્યા છે. જો તમે તમારા વડીલો અથવા બાળકો સાથે આ ફિલ્મ જોવા જવાનું વિચારતા હોવ, તો થોડી સાવચેતી રાખવી જરૂરી છે, નહીં તો થિયેટરમાં જ ઉડતી ચપ્પલ ખાવાનો વારો આવી શકે છે! વળી, ફિલ્મની ડબિંગમાં પણ ઘણી જગ્યાએ ખામીઓ જોવા મળે છે. સેન્સર બોર્ડની કાતર ચાલ્યા પછી જે નવા શબ્દો ઉમેરાયા છે, તેના કારણે કલાકારોના લિપ-સિંક ઓડિયો સાથે મેચ થતા નથી, જે જોતી વખતે બહુ વિચિત્ર લાગે છે.
જો તમે ફિલ્મમાં કોઈ મોટી ફિલોસોફી, નવો કન્સેપ્ટ કે મજબૂત વાર્તાની આશા રાખતા હોવ તો આ ફિલ્મ તમારા માટે બિલકુલ નથી. ફિલ્મનો ક્લાઈમેક્સ પણ કોઈ સંતોષકારક અંત આપતો નથી. પરંતુ જો તમારી પાસે વીકેન્ડમાં કોઈ કામ ન હોય અને થિયેટરના ઠંડા પવનમાં માત્ર મગજ ચલાવ્યા વગર ટાઈમપાસ જોક્સ અને સુંદર હિરોઈનોને પડદા પર જોવી હોય તો આ ફિલ્મ એક વખત જોઈ શકાય તેવી એવરેજ ટાઈમપાસ ફિલ્મ છે. વરુણ ધવનના ડાય-હાર્ડ ફેન્સ માટે આ એક ટિપિકલ મસાલા ટ્રીટ છે પણ બાકીના લોકો માટે આ માત્ર એક સામાન્ય મનોરંજનનું સાધન છે.
