ਅਧਿਆਇ ੧: ਮੀਂਹ ਦੀ ਇੱਕ ਰਾਤ (Chapter 1)
ਸੜਕ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੰਨਸਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਮਰ ਦੀ ਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਮਰ ਸਟੇਅਰਿੰਗ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੀ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੱਡੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਲੰਮਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਹੌਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕਾਰ ਦੇ ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ 'ਤੇ ਪਿਆ ਫ਼ੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਸਕ੍ਰੀਨ 'ਤੇ ਨਾਮ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਸਮਾਨ ਖਾਨ।
ਸਮਰ ਨੇ ਬਲੂਟੁੱਥ ਰਾਹੀਂ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, "ਹਾਂ ਉਸਮਾਨ, ਮੈਂ ਬੱਸ ਹਾਈਵੇਅ 'ਤੇ ਹੀ ਹਾਂ।"
"ਸਮਰ, ਮੌਸਮ ਬਹੁਤ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਮੋੜ 'ਤੇ ਜੋ ਢਾਬਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਤੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਗੱਡੀ ਰੋਕ ਲਈਂ, ਅੱਗੇ ਜਾਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ," ਉਸਮਾਨ ਨੇ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
"ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਸਮਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫ਼ੋਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜੇ ਸਮਰ ਨੇ ਕਾਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹੈੱਡਲਾਈਟ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਸੜਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਖੜ੍ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਮਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰੇਕ ਲਗਾਈ। ਕਾਰ ਦੇ ਟਾਇਰਾਂ ਦੀ ਚੀਕਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ ਅਤੇ ਗੱਡੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕ ਗਈ।
ਸਮਰ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਡੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ... ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਅਗਲੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਲਿਫਟ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?"ਸਮਰ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, "ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ।"ਅਧਿਆਇ ੨: ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਪਛਾਣ (Chapter 2)
ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਗੱਡੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਕੂਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਸਮਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, "ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਮਾਹੀ ਹੈ।"
ਸਮਰ ਨੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਮਰ। ਉਂਜ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ?"
ਮਾਹੀ ਨੇ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਇੱਥੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਦਰਦ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਮਰ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਕੁਝ ਹੀ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਾਰ ਉਸਮਾਨ ਦੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਢਾਬੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕੀ। ਢਾਬੇ ਦੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਮਰ ਨੇ ਕਾਰ ਪਾਰਕ ਕੀਤੀ, ਬਾਹਰ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਉਸਮਾਨ ਖਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਡੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਾਰ ਦੀ ਅਗਲੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਸਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਹੀ ਨੂੰ ਬੈਠੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਕਦਮ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਬਦਲ ਗਏ।ਅਧਿਆਇ ੩: ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜ਼ (Chapter 3)
ਉਸਮਾਨ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਾਹੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਮਰ ਨੇ ਗੱਡੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਉਸਮਾਨ, ਇਹ ਮਾਹੀ ਹੈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਗੱਡੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਲਿਫਟ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।"
ਉਸਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਕਲੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਓਹ... ਅੱਛਾ। ਚਲੋ, ਅੰਦਰ ਚੱਲ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ, ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ।"
ਤਿੰਨੋਂ ਢਾਬੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਾਲੇ ਟੇਬਲ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗਰਮ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਟੇਬਲ 'ਤੇ ਆ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਸਮਰ ਅਤੇ ਮਾਹੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਮਾਨ ਬਿਲਕੁਲ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਹੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਜਦੋਂ ਮਾਹੀ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਹੱਥ ਧੋਣ ਬਹਾਨੇ ਟੇਬਲ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸਮਾਨ ਤੁਰੰਤ ਸਮਰ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਅਤੇ ਘੁਸਪੁਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ, "ਸਮਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਉਹੀ ਮਾਹੀ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਾਲਜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਸੀ... ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਹੇੜ ਲਈ ਹੈ!"
ਸਮਰ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਮਾਹੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਾਪਸ ਟੇਬਲ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਮਾਸੂਮ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਲਾਕੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਡਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਅਧਿਆਇ ੪: ਫ਼ੈਸਲਾ ਅਤੇ ਫ਼ਰਜ਼ (Chapter 4)
ਮਾਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਟੇਬਲ 'ਤੇ ਮਾਹੌਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਸਮਰ ਨੇ ਉਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੜੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਲਈ। ਉਹ ਉਸਮਾਨ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੇਸਹਾਰਾ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਛੱਡਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
"ਮਾਹੀ," ਸਮਰ ਨੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਣਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਅਤੇ ਉਸਮਾਨ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੇ।"
ਉਸਮਾਨ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਸਮਰ ਦੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਲੱਤ ਮਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਮਰ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਹੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਕੂਨ ਆਇਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸੈਂਟਰਲ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।"
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਢਾਬੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਮੀਂਹ ਹੁਣ ਬੂੰਦਾ-ਬਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਸਮਰ ਨੇ ਗੱਡੀ ਸਟਾਰਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਮਾਨ ਅਗਲੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਾਹੀ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਸਕੇ।
ਗੱਡੀ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਾਈਵੇਅ ਦੇ ਇੱਕ ਸੁਨਸਾਨ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਸਮਰ ਨੇ ਰਿਅਰ-ਵਿਊ ਮਿਰਰ (ਪਿੱਛੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ) ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਗੱਡੀ ਦੀਆਂ ਹੈੱਡਲਾਈਟਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਿਪਰ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਾਹੀ ਨੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਉੱਡ ਗਿਆ। "ਸਮਰ... ਗੱਡੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਓ! ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਨੇ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ!" ਉਹ ਘਬਰਾ ਕੇ ਬੋਲੀ।ਅਧਿਆਇ ੫: ਆਖਰੀ ਸਫ਼ਰ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ (Chapter 5)
ਸਮਰ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਗੁਆਏ ਕਾਰ ਦੇ ਐਕਸੀਲੇਟਰ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਜਣ ਦੀ ਗਰਜਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗੱਡੀ ਹਾਈਵੇਅ 'ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਗੱਡੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਸਮਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਾਰ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਮਾਹਰਤਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੰਗ ਮੋੜ ਤੋਂ ਗੱਡੀ ਨੂੰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ ਇੱਕ ਲਿੰਕ ਰੋਡ ਵੱਲ ਗੱਡੀ ਪਾ ਲਈ। ਕੁਝ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਲੀ ਗੱਡੀ ਪਿੱਛੇ ਛੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮਰ ਨੇ ਗੱਡੀ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਾਹੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, "ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਮਾਹੀ। ਇਹ ਕੌਣ ਲੋਕ ਸਨ?"
ਮਾਹੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵਕੀਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਰਸੂਖਦਾਰ ਬਿਜ਼ਨਸਮੈਨ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸਾਰੇ ਸਬੂਤ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਉਸ ਬਿਜ਼ਨਸਮੈਨ ਦੇ ਗੁੰਡੇ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਸਬੂਤਾਂ ਵਾਲੀ ਫ਼ਾਈਲ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਹੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਾਹੀ ਉਹੀ ਫ਼ਾਈਲ ਲੈ ਕੇ ਸੈਂਟਰਲ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੀਨੀਅਰ ਪੁਲਿਸ ਅਫ਼ਸਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਨਸਾਫ਼ ਹੋ ਸਕੇ।
ਉਸਮਾਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਨੇ ਮਾਹੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, "ਸਮਰ, ਮਾਹੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚੇ ਇਨਸਾਨ ਨੇ। ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਮਾਹੀ ਨੂੰ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।"
ਅਧਿਆਇ ੬: ਮੁਕੰਮਲ ਮੰਜ਼ਿਲ (Final Chapter)
ਸਮਰ ਅਤੇ ਉਸਮਾਨ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਸਮਰ ਨੇ ਮੁੱਖ ਹਾਈਵੇਅ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਸਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਾਰ ਨੂੰ ਸੈਂਟਰਲ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਵੱਲ ਤੋਰਿਆ। ਰਾਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਹਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਕ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਮਰ ਦੀ ਕਾਰ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਗੇਟ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕੀ।
ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਇੱਕ ਟੀਮ ਮਾਹੀ ਦੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਮਾਹੀ ਨੇ ਕਾਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕੀ। ਉਸਨੇ ਸਮਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਗਹਿਰਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਸੀ।
"ਜੇ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਮੋੜ 'ਤੇ ਨਾ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਪਾਉਂਦੀ। ਧੰਨਵਾਦ ਸਮਰ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵੀ... ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਯਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਵੀ," ਮਾਹੀ ਨੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਸਮਰ ਨੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਕੁਝ ਸਫ਼ਰ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਲਿਖੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਮਾਹੀ। ਆਪਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣਾ।"
ਮਾਹੀ ਨੇ ਫ਼ਾਈਲ ਸੰਭਾਲੀ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧ ਗਈ। ਉਸਮਾਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸਮਰ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ।"
ਸਮਰ ਨੇ ਕਾਰ ਸਟਾਰਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਟੇਅਰਿੰਗ ਘੁਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਸਮਰ, ਉਸਮਾਨ ਅਤੇ ਮਾਹੀ ਦੀ ਇਹ ਅਣਜਾਣ ਮੁਲਾਕਾਤ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਾਰ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਅਤੇ ਇਹ ਮੁਹੱਬਤ ਹਮੇਸ਼ਾ-ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕਿਤਾਬ ਸਮਾਪਤ (The End)
