బ్లెస్స్ మీ
నిశ్శబ్దమైన అడవి... సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. ఆ ఎర్రటి వెలుతురులో ఒక కారు హైవే మీద అత్యంత వేగంగా దూసుకుపోతోంది. కారు నడుపుతున్న అంజు ముఖంలో ఒక వింతైన ఉత్సాహం ఉంటే, పక్కనే కూర్చున్న రుద్ర మాత్రం భయంతో పాలిపోయి సీటును గట్టిగా పట్టుకుని ఉన్నాడు. "వద్దు అంజు.. అంత స్పీడ్ వద్దు! నాకు చాలా భయంగా ఉంది, ఆపు.." అంటూ వణుకుతున్న గొంతుతో బ్రతిమాలుతున్నాడు. కానీ అంజు అతన్ని చూసి నవ్వుతూ, "భయం వద్దు రుద్ర.. ఒక్కసారి కళ్ళు తెరిచి ఈ అందాన్ని చూడు," అంటూ స్టీరింగ్ మీద నుంచి ఒక చేయి తీసి అతని చేతిని ధీమాగా పట్టుకుంది. రుద్ర మెల్లగా కళ్ళు తెరిచినా అతనిలో భయం పోలేదు. "వద్దు! ఆపు అంటున్నాను!" అని గట్టిగా అరిచాడు. సరిగ్గా అదే సమయానికి రోడ్డుపై అకస్మాత్తుగా ఏదో అడ్డం రావడంతో అంజు కళ్ళు పెద్దవి చేసి ఒక్కసారిగా బ్రేక్ వేసింది. టైర్ల రాపిడి, మెటల్ నుజ్జయ్యే భయంకరమైన శబ్దం మధ్య కారు అదుపు తప్పి గాలిలో పల్టీలు కొట్టింది.
ప్రమాదం తర్వాత కారు తలకిందులుగా పడి, పొగలు కక్కుతోంది. లోపల రుద్ర, అంజు స్పృహ కోల్పోతున్నారు. రుద్రకు పెద్దగా గాయాలు కాలేదు కానీ, అంజు తల నుంచి రక్తం కారుతోంది. "నేను అనవసరంగా అరిచానా? నా వల్లే ఇదంతా జరిగిందా?" అని రుద్ర ఏడుస్తూ, వణుకుతున్న చేత్తో ఆమె కళ్ళలోని నీళ్లను, రక్తాన్ని తుడిచాడు. అంజు చాలా బలహీనంగా, "రుద్ర.. నీకు ఏం కాలేదు కదా..?" అని అడుగుతూనే కళ్ళు మూసేసింది. ఆమెను పిలుస్తూ రుద్ర కూడా స్పృహ కోల్పోయాడు. కళ్ళు తెరిచేసరికి రుద్ర ఒక పెద్ద నిశ్శబ్దమైన గదిలో ఉన్నాడు. అతనికి ఎలాంటి గాయాలు లేవు. మంచం దిగి అడుగులు వేస్తుంటే అతని నడకలో మార్పు వచ్చింది. ఒక పసివాడు తూలుతూ నడుస్తున్నట్లుగా మెల్లగా హాలులోకి వచ్చాడు. అతన్ని చూడగానే తల్లి శారద కళ్ళలో పట్టలేని ఆనందంతో పరుగున వచ్చి హత్తుకుంది. "దేవుడు నా కొడుకుని బ్రతికించాడు, ఎలా ఉంది నాన్నా?" అంటూ మురిసిపోతున్న తల్లి వైపు రుద్ర అమాయకంగా, చిన్న పిల్లాడిలా చూస్తూ "ఎవరు..? ఎవరిని నేను..?" అని తడబడుతూ అడిగాడు. ఆ మాటతో శారద గుండె ముక్కలై, తనే అతని తల్లిని అని చెప్తూ భయంతో వెక్కివెక్కి ఏడ్చింది. కానీ రుద్ర మాత్రం ఏమీ తెలియనట్లు శూన్యంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
ఆ రోజు ఏం జరిగిందో గుర్తుచేసుకోవడానికి రుద్ర ప్రయత్నించాడు. "ఆ రోజు... నువ్వు.. నేను.. నాన్న..." అంటూ ఆలోచిస్తుండగానే అతని ముఖం పాలిపోయి, చేతులు బిగుసుకుపోయి మూర్ఛపోయాడు. డాక్టర్ శారదకు ఒక చేదు నిజాన్ని చెప్పాడు. ప్రమాదంలో రుద్ర బ్రతికినా, గతంలో ఏం జరిగిందో, ముఖ్యంగా వాళ్ళ నాన్న చనిపోయిన విషయం గుర్తుచేసుకోవడానికి ప్రయత్నించిన ప్రతిసారీ అతని బ్రెయిన్ డెడ్ అయ్యే ప్రమాదం ఉందని వివరించాడు. ఇప్పుడు అతని మానసిక వయసు కేవలం 12, 13 సంవత్సరాల పిల్లాడిది మాత్రమేనని, అతనికి తనే సర్వస్వం అయితే, రేపు ఆమెకు ఏమైనా జరిగినా తట్టుకోలేడని హెచ్చరించాడు. హాస్పిటల్ వార్డులో అపస్మారక స్థితిలో ఉన్న రుద్ర చేతిని పట్టుకుని, "నీకోసం నేను ఏదో ఒకటి చేస్తాను నాన్నా" అని శారద కన్నీళ్లతో నిర్ణయించుకుంది.
ఆమె పట్టుకున్న ఆ చేయి, మరుక్షణం నేల మీద గట్టిగా రాసుకుంటున్న చేతిగా మారింది. కాలం వర్తమానంలోకి వచ్చింది. చీకటి పడుతున్న సమయం. హైవే మీద మరోసారి కారు తలకిందులుగా పడి ఉంది. రుద్ర ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచాడు. కానీ ఇప్పుడు అతను పసివాడు కాదు. అమెరికా నుండి వచ్చిన అహంకారం ఉన్నప్పటి రుద్ర. తన పక్కన స్పృహ తప్పి ఉన్న అంజును చూసి, "ఎవరు నువ్వు? ఇక్కడ ఏం జరిగింది?" అని గందరగోళానికి గురయ్యాడు. ఆమెను నిశితంగా గమనించి, పాత ఫోటోలలో చూసిన పనిమనిషి సీతమ్మ కూతురిగా గుర్తుపట్టాడు. ఖరీదైన సూట్ లో ఉన్న రుద్ర కారు డోర్ తన్ని బయటకు వచ్చి, అంజును కష్టపడి బయటకు లాగాడు. వెనకాల ఏదో పెద్ద కారు వేగంగా వచ్చి గుద్దిన ఆనవాళ్లు కనిపించాయి. అటుగా వస్తున్న మరో కారును ఆపి లిఫ్ట్ అడిగాడు. తలకు తగిలిన గాయాన్ని తుడుచుకోవడానికి తన జేబులో కర్చీఫ్ లేకపోవడంతో ఆశ్చర్యపోయి, ఫారిన్ యాక్సెంట్ లో మాట్లాడుతూ కారు డ్రైవ్ చేస్తున్న వ్యక్తిని కర్చీఫ్ అడిగాడు.
హాస్పిటల్ కు చేరుకున్న తర్వాత రుద్రలో ఎన్నో ప్రశ్నలు. తను అమెరికాలో ఉండాలి, లేదా తన తల్లిదండ్రులతో ఉండాలి, కానీ ఈ అమ్మాయితో ఇక్కడ ఎందుకున్నాడో అతనికి అర్థం కాలేదు. డాక్టర్ క్యాబిన్ లో మాట్లాడుతున్నప్పుడు, గోడకున్న క్యాలెండర్ లో "2026" అనే సంవత్సరం చూసి రుద్ర షాక్ అయ్యాడు. తను అమెరికా నుంచి వచ్చింది 2025లో అయితే, మధ్యలో ఒక సంవత్సరం ఏమైపోయిందో అర్థంకాక తల పట్టుకున్నాడు. మరోవైపు వార్డులో స్పృహలోకి వచ్చిన అంజు, కంగారుగా రుద్ర కోసం అరుస్తూ బెడ్ పై నుంచి దిగి పరుగున వెళ్లి అతన్ని గట్టిగా హత్తుకుంది. "నీకేం కాలేదు కదా రుద్రా?" అంటూ ఏడుస్తున్న ఆమెను రుద్ర విసుగ్గా పక్కకు నెట్టేశాడు. "ఎవరు మీరు? నా కారులో ఎలా ఉన్నారు?" అని కోపంగా అడిగాడు.
ఆ మాటలకు అంజు స్థాణువులా ఉండిపోయింది. "నేను అంజుని! మనం పెళ్లి చేసుకున్నాం రుద్రా.. నీ వల్లే కదా నేను డిగ్రీ ఫస్ట్ క్లాస్ లో పాస్ అయ్యాను?" అంటూ గుక్కపెట్టి ఏడ్చింది. కానీ రుద్రకు విపరీతమైన కోపం వచ్చి, ఆమెను పిచ్చిదానిలా జమకట్టి పక్క రూమ్ లోకి లాక్కెళ్ళాడు. "నువ్వు మా ఇంటి దగ్గర పనిచేసే సీతమ్మ కూతురివి. అది మాత్రమే నాకు తెలుసు. ఓవరాక్షన్ చేయకు!" అని కఠినంగా హెచ్చరించాడు. అంజు గుండె ముక్కలైంది. అతని మానసిక స్థితి గురించి శారదమ్మ తనకు ఏమీ చెప్పకుండా పెళ్లి చేసినా, అతన్ని మార్చుకుంటాననే ప్రేమతోనే తోడుగా ఉన్నానని మనసులోనే కుమిలిపోయింది. ఆమె కన్నీళ్లు, వారి పెళ్లిలో బంధువులు చల్లిన పన్నీరులా ఆమెను గతంలోకి తీసుకెళ్లాయి.
ఆ రోజు పసివాడి మనస్తత్వంతో ఉన్న రుద్రతో అంజుకి పెళ్లి జరిగింది. అందరూ గేలి చేసినా అంజు మాత్రం సంతోషంగానే ఉంది. పెళ్లి పీటల మీద కూర్చున్న రుద్ర, అంజు చెవిలో "ఆడుకుందామా?" అని అమాయకంగా అడిగితే, ఆమె దాన్ని శోభనం గురించిన మాటగా అనుకుని సిగ్గుపడింది. తాళి కట్టే సమయంలో పసివాడిలా తాళితో ఆమె మెడను నొక్కుతుంటే, తల్లి శారద వచ్చి వారించింది. పెళ్లి తర్వాత కూడా అందరి ముందు రుద్ర ఆమె చేయి పట్టుకుని ఆడుకుందాం రా అని లాగడం అంజును ఇబ్బంది పెట్టింది. శోభనం గదిలోకి పాల గ్లాసు పట్టుకుని సిగ్గుపడుతూ వెళ్ళిన అంజుకు నిరాశే ఎదురైంది. పాలు తాగేసి, రేపు పొద్దున్నే ఆడుకుందాం అంటూ అతను నిద్రపోయాడు. మరుసటి రోజు ఉదయం డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర శారద తన కొడుక్కి గోరుముద్దలు తినిపించడం చూసి, ఆ స్థానం తనది కదా అని అంజు మనసులోనే ఎంతో బాధపడింది.
ఆమె గతం నుండి వర్తమానంలోకి వచ్చేసరికి హోటల్ రూమ్ లో ఉంది. రుద్ర ఆమె ముఖం మీద నీళ్లు చల్లాడు. అంజు ఉలిక్కిపడి లేచేసరికి ఎదురుగా పసివాడైన రుద్ర లేడు, అహంకారం నిండిన అమెరికా రుద్ర ఉన్నాడు. అతనికి గతమేమీ గుర్తులేదని, తనతో గడిపిన ఆ ఒక సంవత్సరం కాలం అతని మనసులో చెరిగిపోయిందని అంజుకు పూర్తిగా అర్థమైపోయింది. తన ఎమోషన్స్ ని కంట్రోల్ చేసుకుంటూ, ఇంటికి వెళ్లిపోతానని చెప్పింది. మళ్ళీ గొడవ చేయకుండా ఉంటే నేనే నిన్ను మీ ఇంటికి తీసుకెళ్లి డ్రాప్ చేస్తానని రుద్ర కఠినంగా చెప్పాడు. రెస్టారెంట్ లో ఇద్దరూ భోజనానికి కూర్చున్నప్పుడు, తన చేత్తో ముద్ద తినిపించకపోతే అసలు భోజనమే చేయని రుద్ర, ఇప్పుడు ఎవరి పట్టింపు లేకుండా తన ఫుడ్ తను తింటుండటం చూసి అంజు తట్టుకోలేకపోయింది. చేతులు వణుకుతుండగా, కన్నీళ్లను ఆపుకుంటూ.. "వద్దు రుద్ర.. నాకు ఆకలిగా లేదు" అని చెప్పి అక్కడి నుంచి భారంగా అడుగులు వేసుకుంటూ వెళ్లిపోయింది. రుద్ర మాత్రం ఏమీ పట్టనట్లుగా తన భోజనం తను చేస్తూ ఉండిపోయాడు.
