અમદાવાદ શહેરનો ઘોંઘાટ અને તેની અવિરત દોડધામ ક્યારેય શાંત થતી નથી, પરંતુ એપ્રિલ મહિનાની આ એક સાંજ કંઈક અલગ જ હતી. સાબરમતી રિવરફ્રન્ટ પર સૂર્યાસ્તનો સમય હતો. આકાશમાં નારંગી, ગુલાબી અને જાંબલી રંગોનું એક અદભુત મિશ્રણ છવાયેલું હતું, જે નદીના શાંત પાણીમાં પ્રતિબિંબિત થઈને આખા વાતાવરણને એક સોનેરી આભા આપી રહ્યું હતું. ગરમીની શરૂઆત થઈ ચૂકી હતી, પરંતુ નદી પરથી આવતો ઠંડો પવન દિવસભરના થાકને હળવો કરી રહ્યો હતો. રિવરફ્રન્ટના વોક-વે પર લોકોની ભીડ હતી. યુવાન મિત્રોના ટોળાંઓ હસી-મજાક કરી રહ્યા હતા, પરિવારો શાંતિથી ચાલી રહ્યા હતા, અને સ્ટ્રીટ લાઇટ્સ ધીમે ધીમે ચાલુ થઈ રહી હતી.
આ બધા કોલાહલ વચ્ચે, અંજલિ પોતાની જ દુનિયામાં ખોવાયેલી હતી. તે ગુજરાત યુનિવર્સિટીમાં પ્રાચીન ઇતિહાસ અને આર્કિયોલોજી (પુરાતત્વ વિજ્ઞાન) ની અંતિમ વર્ષની એક અત્યંત તેજસ્વી વિદ્યાર્થિની હતી. તેનો પહેરવેશ એકદમ સાદો છતાં આકર્ષક હતો—આછા પીળા રંગનો લખનવી કુર્તો અને કાનમાં નાની ચાંદીની બુટ્ટીઓ. તેના કાળા ભમ્મર વાળ પવનમાં ઉડી રહ્યા હતા, જેને તે વારંવાર કાન પાછળ સરકાવવાનો નિષ્ફળ પ્રયાસ કરી રહી હતી.
આજે તે યુનિવર્સિટીની સેન્ટ્રલ લાઇબ્રેરીમાં કલાકો સુધી બેસી રહી હતી. તેના હાથમાં પાંચ-છ જાડાં, ધૂળ ખાધેલાં અને વજનદાર પુસ્તકો હતાં. આ પુસ્તકો સામાન્ય નહોતા; તે ૧૮મી સદીના ભારત અને યુરોપિયન દેશો વચ્ચેના વ્યાપારિક અને ગુપ્ત રાજકીય સંબંધો પર આધારિત હતા. અંજલિનો થીસીસ એવા ખજાનાઓ અને કરારો પર હતો જે ઇતિહાસના પાનાઓમાં ક્યાંક ખોવાઈ ગયા હતા.
તેના ખભા પર લટકતી બેગમાં તેનો લેપટોપ હતો, અને એક હાથમાં ભારે પુસ્તકો ઉઠાવીને તે બીજા હાથથી પોતાના ફોનમાં મેસેજ ટાઇપ કરી રહી હતી. તે પોતાની બેસ્ટ ફ્રેન્ડ અને રૂમમેટ રિયાને મેસેજ કરી રહી હતી: "હું રિવરફ્રન્ટ પહોંચી ગઈ છું. થોડીવાર અહી બેસીને સીધી હોસ્ટેલ આવું છું. નેહાને કહેજે કે આજે રાત્રે જમવામાં કંઈક સારું મંગાવે, મારું માથું જૂની સ્ક્રિપ્ટ્સ વાંચીને ભમી ગયું છે!"
તેનું પૂરું ધ્યાન ફોનની સ્ક્રીન પર હતું. તે એ વાતથી સાવ અજાણ હતી કે નદીના કિનારે ચાલતા ચાલતા તેનું નસીબ તેને કઈ દિશામાં લઈ જઈ રહ્યું હતું.
અંજલિ જે દિશામાં ચાલી રહી હતી, તેની બરાબર વિરુદ્ધ દિશામાંથી એક યુવાન અત્યંત મક્કમ અને ધીમી ચાલે આવી રહ્યો હતો. તે હતો વિક્રમસિંહ ગોહિલ.
વિક્રમ માત્ર દેખાવે જ આકર્ષક નહોતો, પરંતુ તેના વ્યક્તિત્વમાં એક એવો અદ્રશ્ય રુઆબ હતો કે આસપાસથી પસાર થતા લોકો એકવાર તો તેને પાછા વળીને જોઈ જ લેતા. તે રાજસ્થાન અને ગુજરાતની સરહદ પર આવેલા એક ભવ્ય અને ઐતિહાસિક રજવાડાનો એકમાત્ર વારસદાર હતો. પરંતુ, વિક્રમ કોઈ રૂઢિચુસ્ત રાજકુમાર નહોતો. તેણે લંડનથી બિઝનેસ મેનેજમેન્ટનો ઉચ્ચ અભ્યાસ કર્યો હતો અને હવે તે પોતાના પારિવારિક વારસાને એક આધુનિક કોર્પોરેટ શૈલીમાં સાચવવાનું કામ કરતો હતો.
આજે વિક્રમનો દેખાવ તેના વ્યક્તિત્વની ચાડી ખાતો હતો. તેણે એક પ્રીમિયમ બ્રાન્ડેડ બ્લેક ટી-શર્ટ અને ડેશિંગ સફેદ જીન્સ પહેર્યું હતું. તેના ગળામાં એક આછી અને સોબર ગોલ્ડ ચેઇન ચમકી રહી હતી, અને કાંડા પર એક લિમિટેડ એડિશન ઘડિયાળ હતી. આ કેઝ્યુઅલ છતાં અત્યંત ક્લાસી લુક તેને ભીડમાં અલગ તારવી રહ્યો હતો.
વિક્રમ આજે અમદાવાદમાં એક મોટી હોટેલ ચેઇન સાથે બિઝનેસ મીટિંગ પૂરી કરીને આવ્યો હતો. મીટિંગના તણાવ પછી, શહેરના ઘોંઘાટથી દૂર થોડી શાંતિ મેળવવા તે અહીં ચાલવા નીકળ્યો હતો. તેનો બાળપણનો મિત્ર અને બોડીગાર્ડ, જેડી (જયદીપ), હંમેશની જેમ થોડા અંતરે તેની સુરક્ષા માટે ચાલી રહ્યો હતો. પણ વિક્રમે તેને ઈશારો કરીને દૂર રહેવા કહ્યું હતું.
વિક્રમ નદીના પાણીમાં શહેરની રોશનીના પડતા પ્રતિબિંબને જોઈ રહ્યો હતો. તેના મગજમાં પોતાના મહેલની એ બંધ પડેલી લાઇબ્રેરીના વિચારો ઘૂમરાતા હતા, જ્યાં સદીઓ જૂના દસ્તાવેજો અને નકશાઓ ધૂળ ખાઈ રહ્યા હતા. તે વિચારતો હતો કે તેના પૂર્વજોએ એવા કેટલાય રહસ્યો સાચવી રાખ્યા હશે જે હજુ સુધી દુનિયા સામે આવ્યા નથી.
