જુલાઈ મહિનાની એ રાત જાણે આખા શહેર માટે સામાન્ય હતી, પરંતુ નંદિતા માટે તે તેની જિંદગીની સૌથી લાંબી રાત બનવાની હતી.
અમદાવાદ શહેર પર વરસાદ ધીરે ધીરે વરસી રહ્યો હતો. રસ્તાઓ પર સ્ટ્રીટલાઇટનું પીળું અજવાળું પાણીમાં તૂટી રહ્યું હતું. શહેરના પશ્ચિમ વિસ્તારમાં આવેલા એક એપાર્ટમેન્ટના આઠમા માળે, ફ્લેટ નંબર ૮૦૩માં, પાંત્રીસ વર્ષની નંદિતા શાહ લેપટોપ સામે બેઠી હતી.
ઘડિયાળમાં રાત્રિના અગિયાર વાગીને પચાસ મિનિટ થયા હતા.
આખો દિવસ ઓફિસમાં એક રાજકીય કૌભાંડના સમાચાર પર કામ કરીને તે થાકી ગઈ હતી. ટેબલ પર ચાનો કપ ઘણાં સમય પહેલાં ઠંડો પડી ગયો હતો. લેપટોપની સ્ક્રીન પર શબ્દો દોડતા હતા, પરંતુ તેનું મન ક્યાંક બીજે જ ભટકી રહ્યું હતું.
દર વર્ષે જુલાઈનો મહિનો આવતાં જ તેના મનમાં એક અજાણી ખાલીપો ઉતરી આવતો.
પાંચ વર્ષ પહેલાં, આવી જ એક વરસાદી રાતે, તેના પતિ આર્યનનું કાર અકસ્માતમાં મૃત્યુ થયું હતું.
પોલીસે કેસ બંધ કરી દીધો હતો. પરિવારજનો પણ ધીમે ધીમે બધું ભૂલી ગયા હતા. પરંતુ નંદિતા માટે એ ઘટના ક્યારેય ભૂતકાળ બની જ નહોતી.
તે હજુ પણ ક્યારેક રાત્રે અચાનક જાગી જતી અને બાજુની ખાલી જગ્યાને જોઈને વિચારી બેસતી કે જો આર્યન જીવતો હોત તો આજે જીવન કેવું હોત.
અચાનક, ઘરમાં રહેલી સંપૂર્ણ શાંતિને ચીરીને ફોનની રિંગ વાગી.
નંદિતાએ ચમકીને ઘડિયાળ તરફ જોયું.
બરાબર બાર વાગ્યા હતા.
ફોનની સ્ક્રીન પર કોઈ નંબર દેખાતો નહોતો. ફક્ત એક શબ્દ લખેલો હતો—
“અજાણ્યો કોલર.”
થોડો સમય તે ફોનને જોતાં જ રહી. આટલી મોડી રાત્રે કોણ ફોન કરી શકે?
હળવા ધ્રૂજતા હાથે તેણે કોલ સ્વીકાર્યો.
“હેલો...?”
સામેથી થોડી ક્ષણ માટે માત્ર વરસાદનો અવાજ સંભળાયો.
પછી એક ધીમો, ભારે અને પરિચિત અવાજ તેના કાનમાં પડ્યો—
“નંદિતા...”
તેનું હૃદય એક ક્ષણ માટે ધબકવાનું ભૂલી ગયું.
“ક... કોણ બોલે છે?”
સામેથી ફરી એ જ અવાજ આવ્યો.
“હું પાછો આવી ગયો છું.”
ફોન કપાઈ ગયો.
નંદિતાના હાથમાંથી મોબાઇલ લગભગ સરકી ગયો. તેની આંખો ભયથી ફાટી ગઈ હતી.
આ અવાજ...
આ અવાજ તો આર્યનનો હતો.
“ના... આ શક્ય નથી...”
તે ઉતાવળે ફરી એ નંબર પર ફોન કરવા લાગી, પરંતુ સ્ક્રીન પર લખાયું—
“નંબર ઉપલબ્ધ નથી.”
તે ઊભી થઈને બારી પાસે પહોંચી. બહાર વરસાદ હવે વધુ જોરથી વરસી રહ્યો હતો. નીચે રસ્તા પર કોઈ દેખાતું નહોતું.
અચાનક તેની નજર સામેના બસસ્ટોપ પર ઊભેલી એક કાળી છાયા પર પડી.
એક માણસ.
લાંબો કાળો કોટ પહેરેલો.
એ માણસ સીધો તેની બારી તરફ જોઈ રહ્યો હતો.
નંદિતાનો શ્વાસ ઝડપથી ચાલવા લાગ્યો. તેણે તરત જ રૂમની લાઇટ બંધ કરી દીધી.
થોડા સેકન્ડ પછી, હિંમત કરીને તેણે ફરી બહાર જોયું.
બસસ્ટોપ ખાલી હતો.
માણસ ગાયબ થઈ ગયો હતો.
આખી રાત નંદિતાને ઊંઘ આવી નહીં. વારંવાર તે પોતાની જાતને સમજાવતી રહી કે કદાચ આ કોઈ મજાક હશે.
સવારે સૂર્ય નીકળ્યો ત્યારે તેને થોડું સામાન્ય લાગવા માંડ્યું.
ઓફિસ જવા માટે દરવાજો ખોલતાં જ તેની નજર નીચે પડી.
દરવાજા પાસે એક જૂનો ફોટોગ્રાફ પડ્યો હતો.
ફોટો જોઈને તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
ફોટામાં તે અને આર્યન એકબીજા સાથે હસતાં ઊભાં હતાં. ફોટો તેમના લગ્નના બીજા દિવસે ખેંચાયો હતો.
કંપતા હાથે તેણે ફોટો પલટાવ્યો.
પાછળ લાલ શાહીથી માત્ર એક જ વાક્ય લખેલું હતું—
“જો સત્ય જાણવું હોય, તો ૧૭ જુલાઈએ રાત્રે અગિયાર વાગ્યે જૂના રેલવે સ્ટેશન પર આવજે.”
ફોટો હાથમાંથી છૂટી ગયો.
નંદિતાએ તરત જ એપાર્ટમેન્ટના સીસીટીવી ચેક કરવાનો નિર્ણય લીધો.
પણ સોસાયટીના વોચમેને તેને એક એવી વાત કહી, જેના પછી તેની અંદરનો ડર વધુ ગાઢ બની ગયો.
“મેડમ,” વૃદ્ધ વોચમેને ધીમેથી કહ્યું, “ગઈકાલે રાત્રે બાર વાગ્યાથી એક વાગ્યા સુધી સીસીટીવી કેમેરા બંધ હતા...”
નંદિતા એક ક્ષણ માટે ત્યાં જ સ્થિર થઈ ગઈ.
કારણ કે પાંચ વર્ષ પહેલાં, જે રાત્રે આર્યનનું અકસ્માત થયું હતું, એ રાત્રે પણ શહેરના એ જ વિસ્તારમાં એક કલાક માટે બધા કેમેરા બંધ થઈ ગયા હતા...
અને પહેલી વાર, પાંચ વર્ષ પછી, તેને લાગ્યું—
કદાચ આર્યનનું મૃત્યુ ખરેખર એક અકસ્માત નહોતું.
