સ્ટેશનની બહાર ઊભેલી કાળી જીપ તરફ નંદિતાએ ફરી એક વાર નજર કરી, પરંતુ એ પહેલાં કે તે કંઈ સમજી શકે, જીપ અંધકારમાં ગાયબ થઈ ગઈ.
“એ કોણ હતો?” નંદિતાએ વૃદ્ધ ચોકીદારને પૂછ્યું.
વૃદ્ધે ધીમેથી માથું હલાવ્યું.
“મને ખબર નથી, બેટા. પણ એક વાત ચોક્કસ છે—પાંચ વર્ષ પહેલાં જે કંઈ બન્યું હતું, એ માત્ર અકસ્માત નહોતું.”
ઘરે પાછી ફર્યા પછી પણ નંદિતાને ઊંઘ આવી નહીં. તેણે આર્યનની વીંટી અને ડાયરીનું છેલ્લું પાનું ટેબલ પર મૂક્યું. ઘડિયાળના કાંટા ધીમે ધીમે આગળ વધી રહ્યા હતા, પરંતુ તેના મનમાં સમય જાણે અટકી ગયો હતો.
સવારે તેની નજર ફરી ફોનમાં આવેલા સંદેશ પર પડી—
“શિવમ વેરહાઉસ, નરોડા ઇન્ડસ્ટ્રીયલ એસ્ટેટ. સાંજે સાત વાગ્યે.”
તેના મનમાં અનેક પ્રશ્નો હતા. કોણ તેને ત્યાં બોલાવી રહ્યું હતું? અને સૌથી અગત્યનું—શું એ જગ્યાએ જ આર્યનના જીવનનું રહસ્ય છુપાયેલું હતું?
સાંજે સાડા છ વાગ્યે, નંદિતાએ પોતાની કાર નરોડા તરફ વાળી.
શિવમ વેરહાઉસ શહેરના અંતિમ છેડે, જૂના ઔદ્યોગિક વિસ્તારમાં આવેલું હતું. આસપાસની ઘણી ફેક્ટરીઓ વર્ષો પહેલાં બંધ થઈ ગઈ હતી. રસ્તા પર ભાગ્યે જ કોઈ માણસ દેખાતો હતો.
થોડી વાર પછી, એક જૂનું અને જર્જરિત મકાન તેની સામે ઊભું હતું.
જંગ લાગેલા લોખંડના દરવાજા પર ઝાંખા અક્ષરોમાં લખેલું હતું—
“શિવમ વેરહાઉસ.”
આસપાસ અજીબ શાંતિ હતી.
નંદિતાએ કારમાંથી બહાર આવીને ચારેબાજુ નજર ફેરવી. અંદરથી કોઈ અવાજ આવતો નહોતો.
મોબાઇલની ટોર્ચ ચાલુ કરીને તેણે દરવાજો ધકેલ્યો.
દરવાજો કરકરાટ સાથે ખુલ્યો.
અંદર અંધકાર હતો. હવામાં ધૂળ અને ભેજની ગંધ ફેલાઈ હતી. જમીન પર પડેલા તૂટેલા બોક્સ અને જાળાં જોઈને લાગતું હતું કે અહીં વર્ષોથી કોઈ આવ્યું જ નહોતું.
તે ધીમે ધીમે આગળ વધી.
અચાનક, તેની નજર એક નાનકડા ઓફિસ રૂમ પર પડી.
રૂમનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો.
નંદિતાએ અંદર પ્રવેશ કર્યો.
રૂમમાં એક જૂનું ટેબલ, બે ખુરશીઓ અને દીવાલ પર લટકતું કેલેન્ડર હતું. કેલેન્ડર હજુ પણ પાંચ વર્ષ જૂની તારીખ પર અટકેલું હતું—
જુલાઈ, ૨૦૨૧.
નંદિતાના શરીરમાં કંપારી ફરી વળી.
તેણે ટેબલના ખાના ખોલવાનું શરૂ કર્યું.
પહેલા ખાનામાં કશું નહોતું.
બીજા ખાનામાં જૂની ફાઇલો અને ધૂળ ભરેલા કાગળો હતા.
ત્રીજો ખાનો ખોલતાં જ તેને એક કાળો કવર દેખાયો.
કવરની ઉપર સફેદ માર્કરથી લખેલું હતું—
“જો હું પાછો ન આવું તો...”
નંદિતાનો શ્વાસ થંભી ગયો.
તેણે ઉતાવળે કવર ખોલ્યું.
અંદર એક પેન ડ્રાઇવ, એક ચાવી અને એક નાનકડો કાગળ હતો.
કાગળ પર આર્યનના અક્ષરોમાં લખેલું હતું—
“નંદિતા, જો આ બધું તારા હાથમાં પહોંચ્યું છે, તો સમજી જજે કે મારી પાસે બહુ ઓછો સમય હતો. સત્ય આ વેરહાઉસમાં નથી. આ તો માત્ર શરૂઆત છે. કોઈ પર ભરોસો ન કરતી—ખાસ કરીને વિવેક પર નહીં.”
નંદિતાએ ફરી ફરી એ વાક્ય વાંચ્યું.
“ખાસ કરીને વિવેક પર નહીં.”
એટલામાં પાછળથી કોઈ અવાજ આવ્યો.
કોઈ ભારે વસ્તુ જમીન પર પડી હોય એવો અવાજ.
નંદિતા ગભરાઈને પાછળ ફરી.
ઓફિસના દરવાજા પાસે કોઈ ઊભું હતું.
અંધકારને કારણે તેનો ચહેરો સ્પષ્ટ દેખાતો નહોતો.
“કોણ છો તમે?” નંદિતાએ કંપતા અવાજે પૂછ્યું.
થોડા સમય સુધી કોઈ જવાબ આવ્યો નહીં.
પછી એ માણસ ધીમે ધીમે પ્રકાશ તરફ આગળ વધ્યો.
નંદિતાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“વિવેક...?”
વિવેકના ચહેરા પર અજાણી ગંભીરતા હતી.
“તું અહીં શું કરી રહી છે, નંદિતા?” તેણે ધીમેથી પૂછ્યું.
“એ પહેલાં તું મને કહે કે તું અહીં શું કરી રહ્યો છે.”
વિવેક થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
પછી તેણે કહ્યું, “આ જગ્યા વિશે તારે કંઈ જાણવું નથી જોઈએ.”
“શા માટે? અને આર્યને ડાયરીમાં તારું નામ કેમ લખ્યું હતું?”
વિવેકના ચહેરાનો રંગ બદલાઈ ગયો.
“ડાયરી? કઈ ડાયરી?”
નંદિતાએ જવાબ આપ્યો નહીં.
તેની નજર હવે વિવેક પર હતી.
અચાનક, વેરહાઉસની બહારથી કારના ટાયરના ચીસ પાડતા અવાજો આવ્યા.
વિવેક બારી તરફ દોડ્યો.
“અહીંથી તરત નીકળી જા!” તેણે બૂમ પાડી.
“પણ શું થયું છે?”
વિવેક કંઈ બોલે એ પહેલાં જ બહારથી ગોળી ચાલ્યાનો જોરદાર અવાજ સંભળાયો.
અને ઓફિસની બારીનો કાચ તૂટી ગયો...
