पावसाळ्याची एक काळी रात्र होती. आकाशात विजा चमकत होत्या आणि वाऱ्याच्या झोताने झाडे वेड्यासारखी डोलत होती. सह्याद्रीच्या डोंगररांगांमध्ये वसलेल्या भालगावाजवळ एक जुना वाडा होता. गावकरी त्याला "काळा वाडा" म्हणत. सूर्य मावळल्यानंतर त्या वाड्याजवळ जाण्याची हिंमत कोणी करत नसे. कारण तिथून रात्री विचित्र आवाज येत असत. काहींना पांढऱ्या कपड्यातली सावली दिसली होती, तर काहींनी तिथे दिवे आपोआप पेटताना पाहिले होते.
गावातील तरुण पत्रकार आदित्यला या गोष्टींवर विश्वास नव्हता. त्याच्या मते प्रत्येक रहस्यामागे एखादे सत्य दडलेले असते. त्यामुळे एके दिवशी त्याने त्या वाड्याचे गूढ उलगडण्याचा निर्णय घेतला.
हातात टॉर्च, कॅमेरा आणि वही घेऊन तो रात्री दहा वाजता वाड्याजवळ पोहोचला. वाड्याचा प्रचंड लोखंडी दरवाजा गंजला होता. त्याने दरवाजा ढकलला आणि मोठ्या किरकिर आवाजासह तो उघडला. आत सर्वत्र धूळ, कोळ्यांची जाळी आणि मोडकळीस आलेले फर्निचर होते.
अचानक वरच्या मजल्यावरून पावलांचा आवाज आला.
आदित्यने टॉर्चचा प्रकाश त्या दिशेने टाकला, पण तिथे कोणीच नव्हते.
तो जिना चढून वर गेला. एका खोलीत जुनी चित्रे भिंतीवर टांगलेली होती. त्यातील एका चित्रातील माणसाचे डोळे त्याच्याकडे पाहत असल्यासारखे वाटत होते. तो जवळ गेला आणि चित्राला हात लावताच ते हळूहळू बाजूला सरकले.
त्यामागे एक गुप्त दरवाजा होता.
आदित्यने धैर्य एकवटून तो उघडला. आत एक अरुंद भुयार होते. भिंतींवर जुन्या मशाली लावलेल्या होत्या. त्याने मोबाईलचा प्रकाश सुरू केला आणि पुढे चालू लागला.
भुयाराच्या शेवटी एक मोठा हॉल होता. तिथे लाकडी पेट्या रचलेल्या होत्या. पण त्याला सर्वात जास्त आश्चर्य वाटले ते म्हणजे एका पेटीजवळ नुकतीच विझलेली मेणबत्ती होती.
याचा अर्थ…
इथे अलीकडेच कोणी तरी आले होते.
तो पेटी उघडणार इतक्यात मागून आवाज आला.
"जास्त पुढे जाऊ नकोस."
आदित्यने मागे वळून पाहिले. काळा रेनकोट घातलेला एक अनोळखी माणूस हातात टॉर्च घेऊन उभा होता.
"तू कोण?" आदित्यने विचारले.
तो माणूस काहीच बोलला नाही. अचानक त्याने टॉर्च बंद केली आणि अंधाराचा फायदा घेत पळ काढला.
आदित्य त्याच्या मागे धावत गेला. भुयारातून बाहेर पडताच तो माणूस जंगलाच्या दिशेने गायब झाला.
दुसऱ्या दिवशी आदित्यने पोलिसांना सर्व माहिती दिली. पोलिसांनी वाड्याची झडती घेतली. त्या पेट्यांमध्ये सोन्याचे दागिने नव्हते, तर अनेक वर्षांपूर्वी चोरीला गेलेली दुर्मिळ देवळातील मूर्ती आणि प्राचीन वस्तू सापडल्या.
पण त्या वस्तू तिथे आणत कोण होते?
हा प्रश्न अजूनही अनुत्तरित होता.
पोलिसांनी काही दिवस वाड्यावर गुप्त नजर ठेवली.
एके रात्री पुन्हा एक गाडी वाड्याजवळ येऊन थांबली. चार जण मोठ्या पेट्या घेऊन आत गेले. पोलिसांनी त्यांना रंगेहात पकडले.
तपासात धक्कादायक सत्य समोर आले.
हे लोक देशभरातून प्राचीन मूर्ती चोरून त्या भुयारात लपवत होते. त्यानंतर परदेशात त्यांची तस्करी केली जात होती. लोकांनी वाड्यात जाऊ नये म्हणून त्यांनीच भुतांच्या अफवा पसरवल्या होत्या. रात्री ऐकू येणारे आवाज हे त्यांच्या हालचाली लपवण्यासाठी मुद्दाम तयार केलेले होते.
गावकरी अनेक वर्षे ज्या गोष्टीला अलौकिक शक्ती समजत होते, ते प्रत्यक्षात एका मोठ्या गुन्हेगारी टोळीचे षड्यंत्र होते.
प्रकरण संपल्याचे सर्वांना वाटत होते.
पण…
एका आठवड्यानंतर आदित्य पुन्हा त्या वाड्यात गेला. सर्वत्र शांतता होती. भुयारही रिकामे होते.
तो बाहेर पडणार इतक्यात त्याच्या कानावर मंद स्वरात कोणीतरी म्हणाले,
"आभार…"
तो दचकला.
आजूबाजूला कोणीच नव्हते.
त्याने पुन्हा टॉर्च फिरवली. वाडा पूर्णपणे रिकामा होता.
अचानक भिंतीवर टांगलेले तेच जुने चित्र स्वतःहून हलले… आणि त्यातील माणसाच्या चेहऱ्यावर हलकेसे स्मित उमटल्यासारखे त्याला दिसले.
क्षणभर आदित्य जागच्या जागी थिजून उभा राहिला.
तो धावतच वाड्याबाहेर आला.
आजही त्या काळ्या वाड्याचे रहस्य पूर्णपणे उलगडलेले नाही. काही जण म्हणतात की ते सर्व आदित्यचा भास होता. काही म्हणतात, त्या वाड्यात खरोखरच एका जुन्या रखवालदाराचा आत्मा होता, ज्याने चोरांचा पर्दाफाश व्हावा म्हणून आदित्यला मदत केली.
सत्य काय होते, हे कुणालाच माहीत नाही.
मात्र आजही पावसाळ्यात, मध्यरात्री, त्या वाड्याजवळून जाणाऱ्यांना एक जुना दरवाजा हळूच उघडल्याचा आवाज ऐकू येतो… आणि मग पुन्हा सर्वत्र भीषण शांतता पसरते.
