આ વાત એ સમયની છે જ્યારે લોકોના હાથમાં સ્માર્ટફોન નહોતા અને સોશિયલ મીડિયાની કોઈ આભાસી દુનિયા નહોતી. સાંજના છ વાગે એટલે સુરતની શાંત ગલીઓમાં બાળકોના કોલાહલ અને યુવાનોની ચહલપહલથી જીવંતતા આવી જતી. શેરીના દરેક ખૂણે રૂબરૂ મળવાનો અને વાતો કરવાનો સાચો અહેસાસ હતો.
ટીવી પર આવતા ડાન્સ શોનો ક્રેઝ એટલો હતો કે તેના પર ગલીના છોકરાઓ કલાકો સુધી ચર્ચાઓ કરતા. એક સાંજે, કોલોનીના એક મોટા ઘટાદાર ઝાડની શીતળ છાયા નીચે ૧૫ વર્ષનો મીત અને તેનો બાળપણનો દોસ્ત રાજેશ બેઠા હતા. મીત સ્વભાવે સંકોચાળુ, શાંત અને મનમાં ઊંડા વિચારો રાખનારો છોકરો હતો, જ્યારે રાજેશ થોડો મનમૌજી અને ચંચળ હતો.
બંને જણા એકબીજા સાથે વાતો કરીને હસી રહ્યા હતા. ત્યારે જ ગલીના વળાંક પરથી ૧૩ વર્ષની પ્રિયા પસાર થઈ. મીત, રાજેશ અને પ્રિયા ત્રણેય એક જ કોલોનીમાં રહેતા હોવાથી નાનપણથી જ એકબીજાને ઓળખતા હતા. પ્રિયા ત્યાંથી નીકળી ત્યારે તેની નજર રાજેશ પર પડી અને તેણે એક નિર્દોષ સ્માઈલ આપી.
મીત નાનપણથી જ પ્રિયાને મનોમન પસંદ કરતો હતો. તેણે જ્યારે પ્રિયાને રાજેશ સામે જોઈને હસતી જોઈ, ત્યારે તેના દિલમાં એક હળવી અસ્વસ્થતા અને ઈર્ષ્યાની ક્ષણ ઊભી થઈ. તેણે પોતાના મનની વાત છુપાવવાનો પ્રયત્ન કરતાં રાજેશને પૂછ્યું: "તે છોકરી હંમેશા તારી સામે જોઈને જ કેમ આટલું હસે છે?"
રાજેશે મોં બગાડીને કંટાળાજનક અવાજે જવાબ આપ્યો કે તેને કોઈ છોકરી આવી રીતે બધાની સામે હસી-હસીને વાત કરે તે નથી ગમતું. રાજેશને પ્રિયામાં કોઈ રસ નહોતો. પણ મીતથી પોતાના દિલનો ભાર રોકાયો નહીં. તેણે રાજેશને કહ્યું: "યાર, તે છોકરી મને બહુ ગમે છે, પણ હું તેને ક્યારેય કહી શકતો નથી."
રાજેશે કટાક્ષ કર્યો: "રહેવા દે ને ભાઈ, તે છોકરી તને પસંદ નથી કરતી." છતાં, મીતે એ જ ક્ષણથી પ્રિયાને પોતાના દિલના સૌથી સુરક્ષિત ખૂણામાં વસાવી લીધી.
મીત અને પ્રિયા જુદી જુદી શાળાઓમાં ભણતા હતા, છતાં સાંજ પડતાં જ બંનેનો સમય સાથે જ વિતતો. દરરોજ સાંજે એક જ ટેબલ પર બેસીને હોમવર્ક કરવું, એકબીજાની શાળાના કિસ્સાઓ શેર કરવા અને ગલીના મિત્રો સાથે ફરવું—આ બધું તેમની દોસ્તીને દરરોજ વધુ ગાઢ બનાવતું હતું.
એક સાંજે જ્યારે આખું ગ્રૂપ કોલોનીમાં ફરી રહ્યું હતું, ત્યારે પ્રિયાએ અચાનક મીતનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. તેણે નિર્દોષતાથી પૂછ્યું: "શું આપણે બંને સારા મિત્ર છીએ?" મીતે હસીને "હા" કહ્યું. પ્રિયા થોડી શરમાઈ ગઈ.
શરૂઆતમાં પ્રિયાએ અચાનક મીતને આવીને કહ્યું કે તેને રાજેશ ગમે છે. આ સાંભળી મીતના મનમાં સનાટો છવાઈ ગયો, પરંતુ તેણે પોતાના દર્દને દબાવીને તાર્કિક રીતે સમજાવ્યું કે રાજેશ તેને પસંદ નથી કરતો. ધીમે ધીમે પ્રિયાને સમજાવા લાગ્યું કે રાજેશ ક્યારેય તેની તરફ જોતો પણ નહોતો.
બીજી તરફ, મીતની નાની નાની જરૂરિયાતોનું ધ્યાન રાખવું અને વગર બોલ્યે સંભાળ લેવી—મીતનો આ નિષ્કપટ પ્રેમ પ્રિયાના દિલને સ્પર્શી ગયો. પ્રિયાના મનમાંથી રાજેશ માટેનું આકર્ષણ ભૂંસાઈ ગયું અને મીત માટે સાચો અને ઊંડો પ્રેમ અંકુરિત થયો.
હવે મીત ૧૭ વર્ષનો અને પ્રિયા ૧૫ વર્ષની થઈ ચૂક્યા હતા. પ્રિયા હવે મીતને દિલથી ચાહવા લાગી હતી. તે પોતાના ઘરેથી મીત માટે અવનવો નાસ્તો બનાવીને લાવતી, બંને સાથે અભ્યાસ કરતા અને ટેપરેકોર્ડર પર ધીમા અવાજે રોમેન્ટિક ગીતો સાંભળતા.
એક દિવસ મિત્રના ઘરે પ્રિયાએ સ્વીકાર્યું: "હું મીતને પ્રેમ કરું છું..." જ્યારે મીતને આ વાતની ખબર પડી ત્યારે તેના ચહેરા પર એક અનોખી ચમક અને મીઠી સ્માઈલ આવી ગઈ. કોઈ વચન કે મોટા શબ્દો વિના, એ જ એક ક્ષણમાં બંને વચ્ચેના પ્રેમની અણકહી કબૂલાત થઈ ગઈ.
સુરતમાં શિયાળાની શરૂઆત થઈ ચૂકી હતી અને વાતાવરણમાં એક મીઠી ગુલાબી ઠંડીનો પ્રારંભ થયો હતો. એક સાંજે ઠંડા પવન વચ્ચે ચાલી રહેલી પ્રિયાએ મીતનો હાથ દબાવીને પૂછ્યું: "મીત, જ્યારે આપણે મોટા થઈશું, ત્યારે પણ આમ જ સાથે રહીશું ને? આપણું પણ એક પોતાનું સુંદર ઘર હશે..." મીતે તેનો ગરમ હાથ પોતાના હાથમાં સમાવી લેતાં કહ્યું: "હા પ્રિયા, આપણે ક્યારેય અલગ નહીં થઈએ."
જાન્યુઆરીમાં ઉત્તરાયણ આવી. મીત પોતાની એક બહેનપણી સાથે અગાસી પર પતંગ ચગાવી રહ્યો હતો. પ્રિયાએ જ્યારે તેને બીજી છોકરી સાથે જોયો, ત્યારે તેના દિલમાં તીવ્ર ઈર્ષ્યા જાગી અને તે ગુસ્સામાં નીચે ચાલી ગઈ. પ્રિયાની આ માસૂમ પઝેસિવનેસ જોઈ મીતે તેને થોડી મસ્તી કરીને અને પ્રેમથી વાતો કરીને હસાવી દીધી.
વસંતમાં હોળીનો તહેવાર આવ્યો. મીતને સતાવવાના ઈરાદાથી પ્રિયા મોર્ડન કપડાં પહેરીને આવી, પણ પછી મીતની પસંદગીના સુંદર પરંપરાગત કપડાં પહેરીને બહાર આવી. બધા મિત્રો સાથે રંગોથી ધામધૂમથી હોળી રમી.
રાત્રે જ્યારે બધો કોલાહલ શાંત થઈ ગયો, ત્યારે મીત અને પ્રિયા અગાસી પર ગયા. પૂનમના ચાંદની શીતળ ચાંદનીમાં પ્રિયાએ ધીમેથી મીતના ખભા પર પોતાનું માથું મૂકી દીધું અને મીતે તેનો હાથ પકડી લીધો. બંને કોઈ જ શબ્દો બોલ્યા વગર ચાંદ સામે નિહાળતા રહ્યા અને નિઃશબ્દ પ્રેમના સાગરમાં ડૂબી ગયા.
બોર્ડની પરીક્ષાના પહેલા દિવસે પ્રિયા મીત માટે ખાસ પેન લઈને આવી. ત્યાર પછી શ્રાવણમાં જન્માષ્ટમી આવી. રાત્રે કૃષ્ણ જન્મ પછી થાકેલા પરિવારજનો હોલમાં ઊંઘી ગયા, પણ મોડી રાતના એ એકાંતમાં મીત અને પ્રિયા એકબીજાની નજીક સરકી આવ્યા, હાથ પકડીને એકબીજાની આંખોમાં ખોવાઈ ગયા.
પણ એ જ ક્ષણે, હોલના ખૂણામાં સૂતેલી એક વ્યક્તિની આંખ ખૂલી ગઈ અને તેની નજર બંને પર પડી ગઈ. આ ઘટના પછી કોલોનીમાં બંને વિશે છાનીમાની વાતો થવા લાગી. નવરાત્રિ આવતાં સુધીમાં બંને વચ્ચે નાની નાની વાતોમાં નોકઝોક વધવા લાગ્યા હતા.
નવરાત્રિ પૂરી થતાં જ મીતે શહેરની મોટી કૉલેજમાં પ્રવેશ મેળવ્યો, જ્યારે પ્રિયાના કુટુંબે અચાનક કોલોની છોડીને બીજા વિસ્તારમાં રહેવા જવાનું નક્કી કર્યું. અલગ સમયપત્રક અને નવી દુનિયાને કારણે બંનેનું મળવાનું સાવ ઓછું થઈ ગયું.
એ જ ગાળામાં એક અફવા ફેલાઈ કે મીત કૉલેજમાં નવી છોકરીઓ સાથે જ ફરે છે. પ્રિયાએ શંકા અને ભયના આઘાતમાં મીત પર સવાલ ઉઠાવવાને બદલે અફવા પર આંધળો વિશ્વાસ કરી લીધો અને સંબંધ તોડી નાખ્યા.
મીત આ ગેરસમજ દૂર કરવા માટે આજીજી સાથે પ્રિયાની સ્કૂલ પાસે ગયો. તેણે સફાઈ આપી: "પ્રિયા, તું જે સાંભળે છે તે બધી અફવાઓ ખોટી છે!" પણ ક્રોધમાં ડૂબેલી પ્રિયાએ મીતનો હાથ આંચકા સાથે છોડાવી દીધો અને કહ્યું: "હવે મને તું જરાય નથી ગમતો... મારી પાછળ આવવાનું બંધ કરી દે!"
પ્રિયાની આંખોમાં અણગમો જોઈ મીતે મનાવવાનું છોડી દીધું. બંને વચ્ચે અહંકાર, ગેરસમજ અને સંકોચે એક એવી દીવાલ ચણી દીધી જેને કોઈ ઓળંગી શક્યું નહીં. સમય જતાં બંનેએ સામાજિક જવાબદારીઓને માન આપીને અલગ-અલગ વ્યક્તિઓ સાથે લગ્ન કરી લીધા.
વર્ષો શાંતિથી સરકતા રહ્યા. એક દિવસ, મીત બસની બારી પાસે બેસીને મુસાફરી કરી રહ્યો હતો. એ જ સમયે રસ્તા પરથી પસાર થઈ રહેલી પ્રિયાની નજર બારીમાંથી દેખાતા મીત પર પડી.
વર્ષો પછી મીતને જોઈને પ્રિયા સ્થિર થઈ ગઈ. તેના દિલમાં બાળપણની એ ગલીઓ, કૉલેજ સમયની ગેરસમજણ, અને અંદર દબાયેલો પ્રેમ એકસાથે ઉભરાઈ આવ્યો. પણ બસ આગળ નીકળી ગઈ.
એ ઘટનાના બીજા જ દિવસે સાંજે, મીત પોતાના રૂમમાં બેસીને ફોન જોઈ રહ્યો હતો. અચાનક ફેસબુક પર નોટિફિકેશન પોપ-અપ થયું: 'Friend Request'. પ્રોફાઈલ પરનું નામ વાંચતાં જ મીતની આંખો ક્ષણભર માટે સ્થિર થઈ ગઈ—એ નામ પ્રિયાનું હતું.
એક જ ક્ષણમાં વર્ષો જૂની એ ગલી, ઘટાદાર ઝાડની છાયા, ઉત્તરાયણની અગાસી, પૂનમનો ચાંદ અને હાથમાં હાથ પરોવીને જોયેલા સપનાઓ મીતની આંખો સામે ચલચિત્રની જેમ તરી આવ્યા. વર્ષોથી મનમાં જમા થયેલો અણકહ્યો ભાર અને વિરહની વેદના ક્ષણવારમાં હવામાં ઓગળી ગયા.
મીતના ચહેરા પર એક અત્યંત સંતોષજનક, મધુર અને નિર્દોષ સ્માઈલ આવી ગઈ. પ્રેમકથાનો અંત ચોક્કસ થઈ ગયો હતો, પણ દિલમાં રહેલા એ પ્રેમનો અહેસાસ ક્યારેય પૂરો થયો નહોતો.
