વર્ષ ૩૦૪૫. પૃથ્વી હવે માત્ર એક ગ્રહ નહોતો, પણ આંતર-બ્રહ્માંડીય મુસાફરી અને ટેક્નોલોજીનું મહાન કેન્દ્ર હતું. આ યુગમાં લોકો લાગણીઓને ડિજિટલ કોડમાં સેવ કરતા હતા અને પ્રેમની વ્યાખ્યાઓ સાવ યાંત્રિક બની ગઈ હતી. પરંતુ મયુર માટે પ્રેમ હજુ પણ એક પવિત્ર અને અકલ્પનીય લાગણી હતી. મયુર એક 'ક્વોન્ટમ ડ્રીમ-આર્કિટેક્ટ' હતો. તેનું કામ અતિ-ધનવાન લોકોના મગજમાં અત્યંત સુંદર સપનાઓની ભ્રામક દુનિયા બનાવવાનું હતું. આ એક એવી વર્ચ્યુઅલ રિયાલિટી હતી જે વાસ્તવિકતા કરતાં પણ વધુ જીવંત અને સુંદર હતી, જેને વિજ્ઞાનની ભાષામાં 'ઇલ્યુઝન-સ્ફિયર' કહેવાતું.
એક અજાણી આવર્તન (The Unknown Frequency)
એક રાત્રે, મયુર પોતાના જ બનાવેલા એક નવા સપનાના બ્રહ્માંડમાં વિહરી રહ્યો હતો અને તેની સિસ્ટમનું ટેસ્ટિંગ કરી રહ્યો હતો. આ સપનાની દુનિયામાં આકાશ નીલમ રંગનું હતું અને હવામાં તરતા ટાપુઓ પરથી ગુલાબી ઝરણાં વહી રહ્યાં હતાં. અચાનક, તેની અત્યાધુનિક સિસ્ટમમાં એક વિચિત્ર ગ્લિચ (Glitch) આવી. એક અજાણી આવર્તન તેના સપનામાં ઘૂસી ગઈ. વાતાવરણમાં એક સોનેરી પ્રકાશ ફેલાયો અને ત્યારે જ તેણે રિદ્ધિને જોઈ.
રિદ્ધિ કોઈ પ્રોગ્રામ કરેલું પાત્ર નહોતી, પણ એક જીવંત અને ધબકતો આત્મા હતી. તે એક એવા 'સમાંતર બ્રહ્માંડ' (Parallel Universe) માંથી આકસ્મિક રીતે મયુરના સપનામાં ખેંચાઈ આવી હતી, જ્યાં મનુષ્યો ભૌતિક શરીરને બદલે માત્ર શુદ્ધ પ્રકાશ અને વિચારોના તરંગોના સ્વરૂપમાં જીવતા હતા. રિદ્ધિનું અસ્તિત્વ અર્ધ-પારદર્શક હતું, છતાં તેમાં એક અદ્ભુત આકર્ષણ હતું. તેના વાળ જાણે રાત્રિના અંધકારમાં વહેતી તારાઓની નદી જેવા હતા અને તેની આંખોમાં આખી આકાશગંગા છુપાયેલી હતી.
"તું કોણ છે? અને મારી સ્મૃતિ-દુનિયામાં કેવી રીતે આવી?" મયુરે ભારે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.
રિદ્ધિના હોઠ મલક્યા. "હું રિદ્ધિ છું. હું ક્યાં છું એ મને ખબર નથી, પણ આ જગ્યા… અને તું… મને કોઈ જન્મોજન્મના પરિચિત લાગો છો." તેનો અવાજ જાણે હજારો ચાંદીની ઘંટડીઓનો મધુર સંગીતમય રણકાર હતો.
સપનાઓની પેલે પારનો રોમાંસ
તે રાત પછી, દરરોજ મધ્યરાત્રિએ મયુર અને રિદ્ધિ એ જ 'શૂન્ય-અવકાશ'માં મળવા લાગ્યા. તેમની વચ્ચેની મુલાકાતો ધીમે ધીમે એક અત્યંત ગાઢ અને અલૌકિક રોમાંસમાં પરિવર્તિત થઈ ગઈ. ભૌતિક દુનિયાના કોઈ નિયમો અહીં લાગુ પડતા નહોતા. મયુર રિદ્ધિ માટે હવામાં તરતા બરફના ગુલાબોનો બગીચો બનાવતો, જ્યાં દરેક ફૂલને અડતા તેમાંથી એક અલગ જ સંગીત રેલાતું. બંને કલાકો સુધી તારાઓની વહેતી નદીમાં તરતા રહેતા અને બ્રહ્માંડના રહસ્યો વિશે વાતો કરતા.
જ્યારે મયુર રિદ્ધિનો હાથ પકડતો, ત્યારે તેને કોઈ ભૌતિક ચામડીનો સ્પર્શ નહીં, પણ એક અનહદ ઉષ્મા, કંપન અને શાંતિનો અહેસાસ થતો. રિદ્ધિ તેને પોતાના બ્રહ્માંડની વાતો કરતી, જ્યાં પ્રેમ વ્યક્ત કરવા માટે શબ્દોની નહીં પણ હૃદયના ધબકારાની જરૂર પડતી.
મયુરે એકવાર રિદ્ધિની આંખોમાં ઊંડાણપૂર્વક જોઈને કહ્યું, "રિદ્ધિ, મેં હજારો સુંદર સપનાઓ અને આભાસી દુનિયાઓ બનાવી છે, પણ તું એ એકમાત્ર વાસ્તવિકતા છે જે મારા દરેક સપનાને સાવ ઝાંખા પાડી દે છે. તારા વિના હવે આ આખું બ્રહ્માંડ મને ખાલીપો લાગે છે."
રિદ્ધિની તેજસ્વી આંખોમાંથી પ્રકાશના બે આંસુ સરી પડ્યા. "મયુર, હું પણ તને મારા અસ્તિત્વથી વધુ પ્રેમ કરું છું. પણ આપણું કાયમી મિલન અશક્ય છે. મારું બ્રહ્માંડ તારા બ્રહ્માંડથી વિપરીત દિશામાં ગતિ કરી રહ્યું છે. હવે માત્ર બે દિવસમાં આ બે બ્રહ્માંડને જોડતો આ 'ડ્રીમ-બ્રિજ' તૂટી જશે, અને આપણે હંમેશા માટે એકબીજાને અનંત અંતરિક્ષમાં ગુમાવી દઈશું."
ભૌતિકતાની સીમાઓ તોડતો પ્રેમ
આ સાંભળીને મયુરનું હૃદય એક ક્ષણ માટે થંભી ગયું. તે કોઈ પણ ભોગે રિદ્ધિને ગુમાવવા માંગતો નહોતો. તેણે નક્કી કર્યું કે તે ભૌતિક વિજ્ઞાનના તમામ નિયમો તોડી નાખશે. તેણે એક એવું ક્રોસ-ડાયમેન્શનલ મશીન ડિઝાઇન કરવાનું શરૂ કર્યું જે તેના ભૌતિક શરીરને શુદ્ધ ઊર્જામાં રૂપાંતરિત કરી શકે, જેથી તે કાયમ માટે રિદ્ધિના બ્રહ્માંડમાં પ્રવેશી શકે. આ પ્રયોગ અત્યંત જીવલેણ હતો. જો એક નાની ભૂલ પણ થાય, તો મયુરનું અસ્તિત્વ બ્રહ્માંડમાંથી હંમેશા માટે ભૂંસાઈ જાય તેમ હતું.
અંતિમ દિવસે, જ્યારે સપનાની દુનિયા કડડભૂસ થઈ રહી હતી, ગ્રેવિટી ખતમ થઈ રહી હતી અને આભાસી આકાશ વચ્ચેથી ફાટી રહ્યું હતું, ત્યારે રિદ્ધિ દૂર ખેંચાઈ રહી હતી.
"ના મયુર! આવું ના કરીશ, તું બળીને ખાખ થઈ જઈશ! મને જવા દે!" રિદ્ધિએ ચીસ પાડી.
પણ મયુરે પોતાની આંખો બંધ કરી અને પોતાની લેબમાં રહેલું મશીન હાઈ-પાવર પર ઓન કર્યું.
"તારા વિનાના અનંતકાળના નીરસ અસ્તિત્વ કરતાં, તારી સાથેની એક ક્ષણ માટે મને મારું મૃત્યુ પણ મંજૂર છે, રિદ્ધિ!" મયુરે સ્મિત સાથે કહ્યું.
એક પ્રચંડ, આંખોને આંજી દે તેવો વિસ્ફોટ થયો. મયુરના શરીરના તમામ અણુઓ એક સેકન્ડના હજારમા ભાગમાં જ પ્રકાશમાં ફેરવાઈ ગયા અને તે તૂટતા સપનાની ડીજીટલ તિરાડમાંથી સીધો રિદ્ધિના બ્રહ્માંડ તરફ પ્રચંડ વેગથી ખેંચાઈ ગયો.
એક નવી શરૂઆત
...જ્યારે મયુરે ધીમેથી આંખો ખોલી, ત્યારે તે એક એવી જગ્યાએ હતો જ્યાં બધું જ હળવા શ્વેત અને સુવર્ણ પ્રકાશથી ભરેલું હતું. તેને પોતાના શરીરમાં કોઈ વજન લાગતું નહોતું. તે હવે માનવ નહોતો, પણ શુદ્ધ ઊર્જાનું સ્વરૂપ બની ગયો હતો. અચાનક, તેને પાછળથી કોઈએ અત્યંત પ્રેમથી આલિંગન આપ્યું. તે સ્પર્શ ખૂબ જ પરિચિત અને હૂંફાળો હતો. તેણે પાછળ ફરીને જોયું.
રિદ્ધિ તેની બિલકુલ સામે ઊભી હતી. અને આ વખતે તેમની વચ્ચે કોઈ સ્ક્રીન, કોઈ ગ્લિચ કે સમાંતર બ્રહ્માંડની કોઈ દીવાલ નહોતી.
"તું સાચે જ દુનિયાનો સૌથી મોટો પાગલ છે..." રિદ્ધિએ હર્ષના આંસુઓ સાથે તેના ચહેરા પર હાથ ફેરવ્યો.
"પ્રેમ એ બ્રહ્માંડનું સૌથી સુંદર પાગલપન જ છે, રિદ્ધિ," મયુરે તેને પોતાની બાહોમાં જકડી લેતા કહ્યું.
બંનેના પ્રકાશમય શરીરો એકબીજામાં એટલી હદે ભળી ગયા કે તે આખા સમાંતર બ્રહ્માંડમાં એક નવી જ ઉર્જા અને રંગોની લહેરખી પ્રસરી ગઈ. બે અલગ-અલગ દુનિયાના જીવોએ પોતાના અખૂટ પ્રેમની તાકાતથી બ્રહ્માંડનો નકશો જ બદલી નાખ્યો હતો. આ એક એવો પ્રેમ હતો, જેણે સમય, અવકાશ અને કલ્પનાની તમામ સરહદો તોડીને અનંતકાળ સુધી પોતાનું અસ્તિત્વ અમર કરી દીધું હતું.
