అధ్యాయం — 4
కన్నీళ్ల వెనుక ఉన్న బాధ
రుద్ర, ప్రకాష్ ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే ఎదురుగా రామరాజు కనిపించాడు.
అంజు తండ్రి.
రుద్రకు మామయ్య.
నాలుగేళ్ల తర్వాత అల్లుడిలా కాదు... ఒకప్పుడు తన కూతురిని పెళ్లి చేసుకోబోతున్న అబ్బాయిలా కూడా కాదు.
కేవలం ఒక మనిషిలా రుద్రను చూశాడు.
ఆ చూపులో కోపం లేదు.
ఆప్యాయత లేదు.
ఏ ప్రశ్నా లేదు.
కేవలం అలసట.
విషాదం.
“ఏంటి... ఇప్పుడు వచ్చావ్?”
రామరాజు స్వరం చాలా సాధారణంగా ఉంది.
“సరే... వెళ్లి ఫ్రెష్ అప్ అయ్యి భోజనం చేయండి. నేను కొంచెం బయటికి వెళ్తున్నాను.”
అంతే.
అతను రుద్రను దాటి బయటికి వెళ్లిపోయాడు.
రుద్ర కొన్ని క్షణాలు అతని వెనుకే చూశాడు.
తర్వాత హాల్ మొత్తం మీద అతని చూపు తిరిగింది.
అక్కడున్న జనాలు...
విషాదంగా కూర్చున్న బంధువులు...
ఏడుస్తున్న వాళ్లు...
అన్నింటినీ దాటుకుని చివరకు అతని చూపు ఒక మూలన ఆగిపోయింది.
అక్కడ అంజు కూర్చుంది.
ఆమె ముఖం పాలిపోయి ఉంది.
జుట్టు చెదిరిపోయింది.
కళ్లలో జీవం లేనట్టుగా ఉంది.
ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది.
కానీ...
కన్నీళ్లు మాత్రం రావడం లేదు.
ఆ దృశ్యం చూసిన ఎవరికైనా గుండె తరుక్కుపోయేలా ఉంది.
రుద్ర మాత్రం ఆమెను చూస్తూ వింతగా నిలబడ్డాడు.
అతనిలో జాలి కంటే ప్రశ్నలే ఎక్కువ.
ఇంత బాధపడాలా?
ఒక మనిషి చనిపోయినందుకు ఇలా అయిపోవాలా?
అతని మనసులో మరో ఆలోచన మెదిలింది.
“ఏంటిది?”
తనలో తానే అనుకున్నాడు.
“ఒక మనిషి చచ్చిపోయినందుకు ఇంత బాధ పడాలా? కన్నీళ్లు కూడా రానంత బాధ పడాలా?”
అతని పెదవులపై చిన్న అసహనం.
“అబ్బే... ఓవరాక్షన్లా ఉంది.”
తన గతాన్ని గుర్తు చేసుకున్నాడు.
“అసలు నా ప్రేమ బ్రేకప్ అయినప్పుడు నేనెంత బాధపడి ఉండాలి?”
అతని మనసులో ఒక విచిత్రమైన పోలిక.
“నా బాధతో పోలిస్తే ఇదెంత!”
అలా అనుకుని రుద్ర ఆమెను అక్కడే వదిలేశాడు.
ముఖం కూడా కడుక్కోలేదు.
చేతులు, కాళ్లు శుభ్రం చేసుకుని నేరుగా భోజనం దగ్గరికి వెళ్లాడు.
---
ఆ రోజు మిగతా సమయం కూడా అదే ఇంట్లో గడిచింది.
రుద్ర కడుపునిండా భోజనం చేశాడు.
తర్వాత ఒక గదిలోకి వెళ్లి హాయిగా పడుకున్నాడు.
కొంతసేపటికి నిద్రలేచాడు.
గది గుమ్మం దగ్గరకు వచ్చి బయటికి చూశాడు.
అంజు ఇంకా అదే చోట కూర్చుంది.
అదే ముఖం.
అదే శూన్యమైన చూపు.
అదే నిశ్శబ్దమైన ఏడుపు.
రుద్ర మళ్లీ లోపలికి వెళ్లిపోయాడు.
సాయంత్రం అయింది.
రాత్రి అయింది.
ఇంట్లో ఉన్న చాలామంది అలసిపోయి పడుకున్నారు.
కానీ అంజు మాత్రం ఇంకా అలాగే ఉంది.
రుద్ర దూరం నుంచి ఆమెను గమనించాడు.
అతని చిరాకు పెరిగింది.
---
మరుసటి రోజు ఉదయం.
రుద్ర గోడకు ఆనుకుని నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖంలో ఆలోచన.
“ఏంట్రా ఇది...”
తనలో తానే గొణిగాడు.
“ఇలాగే రోజులు తరబడి ఈ దీనమైన ఏడుపులు ఏడుస్తుంటే... డిప్రెషన్లోకి వెళ్లి, ఆఖరికి కోమాలోకి వెళ్లేలా ఉన్నారు.”
అతనికి అసహనం పెరిగింది.
“ఏంట్రా ఈ జనాలు... పిచ్చి కాకపోతే!”
అతను ఒక్కసారిగా నిర్ణయం తీసుకున్నట్టుగా గోడ నుంచి విడిపోయాడు.
వేగంగా అడుగులు వేస్తూ అంజు దగ్గరకు వెళ్లాడు.
ఆమె ముందు నిలబడ్డాడు.
తర్వాత ఒక్కసారిగా ఆమె రెండు భుజాలను పట్టుకుని పైకి లేపాడు.
అంజు ఉలిక్కిపడింది.
ఆమెకు ఏమి జరుగుతుందో అర్థం కాలేదు.
రుద్ర ఆమె భుజాలను వదలలేదు.
“ఏంటి... ఏడుస్తున్నావా?”
అతని స్వరం గట్టిగా ఉంది.
“లేక నాటకాలు వేస్తున్నావా?”
చుట్టూ ఉన్న వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా వాళ్ల వైపు చూశారు.
“నీ భర్త ముందు కూర్చుని కనీసం కన్నీళ్లు కూడా రాకుండా ఇలా శవంలా ఉంటే...”
రుద్ర కళ్లలోకి నేరుగా చూస్తూ అన్నాడు.
“నీ భర్త మీద నీకు ప్రేమ ఉందని మాకు ఎలా తెలుస్తుంది?”
అంజు అయోమయంగా అతన్ని చూస్తోంది.
“ఏడువు!”
రుద్ర ఆమెను కాస్త ఊపాడు.
“గట్టిగా ఏడువు!”
ఆమె కళ్లలో కోపం మెరిపించింది.
రుద్ర ఆగలేదు.
“నీకంటే నా అసిస్టెంట్ అక్షర ఎంతో మేలు!”
అంజు కళ్లలో ఒక్కసారిగా మార్పు.
“నాకు ఒక చిన్న దెబ్బ తగిలితే చాలు... విలవిలలాడిపోయి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటుంది.”
రుద్ర స్వరం మరింత గట్టిగా మారింది.
“అలాంటిది భర్త చచ్చిపోతే కన్నీళ్లు రావేంటి నీకు?”
అంజు అతన్ని చూస్తూనే ఉంది.
“మళ్లీ ప్రేమ అంట!”
ఆ ఒక్క మాట...
ఆమె లోపల ఏదో పగలగొట్టింది.
“ఆ ప్రేమ కోసం అప్పట్లో ఇంట్లో వాళ్లని నేను ఒప్పించాలంట!”
అంతే.
అంజు ఒక్కసారిగా రుద్ర కాలర్ పట్టుకుంది.
“ఎంత మాట అన్నావు రా!”
ఆమె గొంతు వణికింది.
“నాకు ప్రేమ లేకపోతే...”
కన్నీళ్లు ఆమె కళ్ల నుంచి ఒక్కసారిగా జారాయి.
“నా ఇంట్లో వాళ్లను ఎదిరించి... రెండు సంవత్సరాలు వెయిట్ చేసి మరీ పెళ్లి చేసుకుంటానా?”
రుద్ర నిశ్శబ్దంగా ఆమెను చూశాడు.
అంజు అతని గుండెల మీద రెండు చేతులతో కొట్టింది.
“ఎంత ప్రేమ ఉంటే... నేను తనకోసం ఇలా బతికుంటాను?”
ఆమె గొంతు పగిలిపోయింది.
“నాకు ఏడవాలని ఉంది!”
మరోసారి కొట్టింది.
“గట్టిగా అరవాలని ఉంది!”
మళ్లీ కొట్టింది.
“కన్నీళ్లు రావాలని ఉంది!”
ఆమె మాటలు ఇప్పుడు ఏడుపులో కలిసిపోయాయి.
“కానీ రావడం లేదు!”
ఆమె రుద్ర గుండెలపై తల వాల్చింది.
“ఎందుకో నాకే తెలియడం లేదు...”
ఆ క్షణంలో...
నాలుగేళ్లుగా రుద్రతో ఉన్న కోపం, ప్రేమ, బాధ, భర్తను కోల్పోయిన విషాదం—అన్నీ ఒక్కసారిగా బయటికి వచ్చాయి.
ఆమె బోరున విలపించింది.
రుద్ర మాత్రం కదల్లేదు.
ఆమెను ఆపలేదు.
ఓదార్చలేదు.
కేవలం అలాగే నిలబడి ఆమె ఏడుపును బయటికి రానిచ్చాడు.
చుట్టూ ఉన్న బంధువులు మాత్రం ఒక్కసారిగా కదిలారు.
“ఏం చేస్తున్నావురా?”
ఒక బంధువు కోపంగా ముందుకు వచ్చాడు.
“అసలే బాధలో ఉన్న ఆడపిల్లను ఇలాగేనా ప్రశ్నించేది?”
మరో నలుగురైదుగురు రుద్ర వైపు దూసుకొచ్చారు.
కానీ రుద్ర...
అంజు మీద నుంచి తన చూపును కూడా తిప్పలేదు.
కేవలం తన కుడి చేతిని పైకి ఎత్తాడు.
అరచేతిని చూపించాడు.
ఆగండి.
అంతే.
ముందుకు వస్తున్న వాళ్లు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయారు.
ఆ సైగలో ఏదో తెలియని అధికారం ఉంది.
అక్కడ కలకలం రేగుతున్నా...
మొత్తం ఇంట్లో వినిపిస్తున్న ఒకే ఒక్క శబ్దం—
అంజు ఏడుపు.
రుద్ర మాత్రం నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నాడు.
ఆమె చివరకు ఏడుస్తోంది.
తనలో గూడుకట్టుకున్న బాధ బయటికి వస్తోంది.
అతని మనసులో ఎక్కడో చిన్న సంతృప్తి.
---
చాలాసేపు ఏడ్చిన తర్వాత అంజు శరీరంలో శక్తి పూర్తిగా తగ్గిపోయింది.
ఆమె ఏడుపు నెమ్మదించింది.
కళ్లకు చీకటి కమ్ముకుంది.
ఒక్కసారిగా ఆమె శరీరం వాలిపోయింది.
“అంజు!”
రుద్ర వెంటనే ఆమెను పట్టుకున్నాడు.
స్పృహ తప్పిపోయిన ఆమెను రెండు చేతులతో ఎత్తుకుని బెడ్రూమ్లోకి తీసుకెళ్లాడు.
మంచం మీద నెమ్మదిగా పడుకోబెట్టాడు.
పక్కనే ఉన్న దుప్పటిని తీసుకుని ఆమెకు కప్పాడు.
కొద్దిసేపు ఆమె ముఖం వైపు చూశాడు.
అతని స్వరం ఇప్పుడు పూర్తిగా మారిపోయింది.
చాలా మృదువుగా...
“స్వీట్ డ్రీమ్స్...”
చిన్నగా నవ్వాడు.
“రేపటి నుంచి నీకు అంతా మంచే జరుగుతుంది.”
తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి ఆగాడు.
“సారీ...”
తనలో తానే నవ్వుకున్నాడు.
“స్వీట్ డ్రీమ్స్ ఏంటి? ఇది పగలు కదా!”
చిన్నగా నవ్వుకుంటూ తలుపు మూసి బయటికి వచ్చాడు.
---
హాల్లోకి రాగానే అందరి చూపులూ అతనిమీదే.
రుద్ర ఒక్కసారి అందరి వైపు తీక్షణంగా చూశాడు.
“ఏంటి అలా చూస్తున్నారు?”
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
“మీలాగా నేను కూడా తన ముందు కూర్చుని ఏడుస్తూ సైలెంట్గా ఉంటే...”
అతని స్వరం నెమ్మదిగా కానీ స్పష్టంగా వినిపించింది.
“తన బాధ అలాగే లోపల ఉండిపోయేది.”
కొంతమంది తలలు పైకి ఎత్తారు.
“ఆ తర్వాత డిప్రెషన్లోకి వెళ్లిపోయేది.”
రుద్ర చేతులు చాపాడు.
“తనకు ఏం జరుగుతుందో తనకే తెలిసేది కాదు.”
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
“కొంచెం మైండ్ పెట్టి ఆలోచించండి.”
అతని స్వరం మరింత స్థిరంగా మారింది.
“ఎప్పుడూ ఎమోషన్ కాదు.”
ఒక్క క్షణం ఆగాడు.
“కడుపుకు అన్నం ఎంత ముఖ్యమో... ఇక్కడ లాజిక్ కూడా అంతే ముఖ్యం!”
ఆ మాటకు కొంతమంది ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
“తను ఇప్పుడు ఏడ్చింది.”
రుద్ర అంజు ఉన్న గది వైపు చూశాడు.
“బాధను కన్నీళ్ల రూపంలో బయటికి పంపించేసింది.”
అతని స్వరం కాస్త మృదువైంది.
“ఇక తన మైండ్ ఫ్రెష్ అవుతుంది.”
“రేపటి నుంచి తన జీవితం ఏంటి? తను ఏం చేయాలి? అని ఆలోచిస్తుంది.”
అతను అందరినీ చూశాడు.
“జరిగిపోయిన దాని గురించే ఆలోచిస్తూ కూర్చోదు.”
అక్కడున్న వాళ్ల నోళ్లు మూసుకుపోయాయి.
ఎవరూ అతనికి సమాధానం చెప్పలేకపోయారు.
---
కొద్దిసేపటి తర్వాత డాక్టర్ వచ్చాడు.
అంజును పరీక్షించాడు.
అవసరమైన మందులు ఇచ్చాడు.
రుద్ర దగ్గరుండి ఆమెకు మందులు ఇప్పించాడు.
ఆమె శరీరం నీరసంగా ఉండటంతో గ్లూకోజ్ ఎక్కించారు.
ఆ ఇంట్లో మొదటిసారి...
అంజు గురించి ఏడవడం కంటే ఆమెను చూసుకోవడం మొదలైంది.
---
తర్వాత రుద్ర తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
మొబైల్ తీసుకుని బెంగళూరులో ఉన్న అక్షరకు ఫోన్ చేశాడు.
“హలో అక్కి...”
కొద్దిసేపటి క్రితం హాల్లో ఉన్న గంభీరమైన రుద్ర ఇప్పుడు పూర్తిగా వేరే మనిషిలా మాట్లాడుతున్నాడు.
చాలా క్యాజువల్గా.
ఏదో సాధారణమైన రోజు గడుపుతున్నట్టుగా.
అక్కడ అంజు...
ఇక్కడ రుద్ర...
వాళ్లిద్దరి మధ్య నాలుగేళ్ల దూరం.
మరియు ఆ దూరాన్ని మళ్లీ కలిపిన ఒక మరణం.
---
రాత్రి.
రుద్ర ఒక ప్లేట్లో అన్నం తీసుకుని అంజు గదిలోకి వెళ్లాడు.
అంజు అతన్ని చూడగానే ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంది.
రుద్ర ప్లేట్ను ఆమె ముందు పెట్టాడు.
ఆమె కోపం ఒక్కసారిగా బయటికి వచ్చింది.
“అసలు నువ్వు ఎందుకు వచ్చావు ఇక్కడికి?”
రుద్ర ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఇప్పుడు నేను పడుతున్న బాధను చూసి ఎంజాయ్ చేయడానికి వచ్చావా?”
అతను నోరు తెరవబోయాడు.
“నన్నెంత మాట అన్నావ్ పొద్దున్న!”
ఆమె ఆగకుండా మాట్లాడింది.
“నాకు నువ్వంటే అస్సలు నచ్చడం లేదు!”
ఆమె కళ్లలో కోపం.
“ఐ హేట్ యు!”
రుద్ర మౌనంగా నిలబడ్డాడు.
“నువ్వు ఇక్కడినుంచి వెళ్లిపో!”
ఆమె గట్టిగా అంది.
“లేదంటే నేనేం చేస్తానో నాకే తెలియదు!”
రుద్ర వెంటనే బయటికి వచ్చేశాడు.
హాల్లోకి వచ్చి తనలో తానే గొణిగాడు.
“ఆగు చెబుతా...”
తల పట్టుకున్నాడు.
“నన్నే బెదిరిస్తావా?”
చుట్టూ చూశాడు.
“మీ నాన్నని పిలుచుకొచ్చి కొట్టిస్తా... అప్పుడు కానీ ఈ పిల్లకు భయం రాదు.”
మళ్లీ తల కొట్టుకున్నాడు.
“పైగా నన్నే అరుస్తుంది!”
కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు.
“అసలు ఎలా తయారైంది ఇది?”
అతని స్వరం కాస్త బాధగా మారింది.
“నేను తన కోసమే కదా ఇదంతా చేసింది.”
అప్పుడే అటుగా వెళ్తున్న రామరాజు కనిపించాడు.
రుద్ర వెంటనే ఆయన దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“అంకుల్... ఇలా రండి.”
రామరాజు అతని వైపు చూశాడు.
“మీకు ఒక ప్లాన్ చెప్తా.”
రుద్ర చేతిలోని అన్నం ప్లేట్ ఆయనకు ఇచ్చాడు.
“తను అన్నం తినడం లేదు.”
“నేను చెప్తే అసలే తినదు. ఎవరు చెప్పినా వినదు.”
కొద్దిగా ఆలోచించి అన్నాడు—
“కానీ తనకు మీరంటే చాలా ఇష్టం కదా?”
రామరాజు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“మీరు ఒక చిన్న కర్ర తీసుకుని వెళ్లి... భయపెట్టినట్టు చేసి, చిన్నగా గోరుముద్దలు తినిపించండి.”
రుద్ర చాలా సీరియస్గా అన్నాడు.
“తనే తినేస్తుంది. నాకు తెలుసు.”
అతను చేతులు జోడించాడు.
“మీరు వెళ్లండి ప్లీజ్!”
రామరాజు చేతిలో ప్లేట్ పెట్టి రుద్ర వెనక్కి తగ్గాడు.
---
రామరాజు గదిలోకి అడుగుపెట్టగానే అంజు కాస్త సర్దుకుని మంచం మీద వెనక్కి కూర్చుంది.
“ఏంటి నాన్న... ఇలా వచ్చారు?”
రామరాజు చేతిలోని ప్లేట్ చూపించాడు.
“కనిపించడం లేదా?”
చిన్నగా నవ్వే ప్రయత్నం చేశాడు.
“అన్నం తీసుకొచ్చాను.”
అంజు కళ్లను కిందికి వాల్చింది.
“నువ్వు తినలేదంట కదా?”
కొద్దిసేపు మౌనం.
“రుద్ర చెప్పాడా?”
ఆ ప్రశ్న రామరాజు గుండెల్లో ఏదో తాకింది.
అతని ముఖంలో చిన్న బాధ.
అపరాధ భావం.
“అవును...”
అతను నెమ్మదిగా ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు.
“వాడు చెప్తే కానీ నాకు తెలియలేదు.”
అతని గొంతు బరువెక్కింది.
“ఈ హడావిడిలో నిన్ను పట్టించుకోవడమే నేను మానేసినట్టుంది.”
అంజు తండ్రి వైపు చూసింది.
“సారీ రా.”
రామరాజు ప్లేట్లో అన్నం కలిపాడు.
చిన్న ముద్ద తీసుకున్నాడు.
అంజు నోటి దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు.
“తిను.”
అంజు చిన్నపిల్లలా ముఖం తిప్పుకుంది.
“వద్దు నాన్న...”
చిన్నగా అంది.
“నాకు ఆకలి అవ్వడం లేదు.”
రామరాజు మళ్లీ ముద్ద పెట్టాడు.
ఈసారి అంజు ఏమీ అనలేదు.
నెమ్మదిగా నోరు తెరిచింది.
ఒక ముద్ద.
మరో ముద్ద.
అలా...
తండ్రి ప్రేమగా పెడుతున్న ప్రతి ముద్దను అంజు సైలెంట్గా తినసాగింది.
రామరాజు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
నాలుగేళ్లుగా దూరంగా ఉన్న రుద్ర...
ఒక రోజులోనే తన కూతురి గుండెలో గడ్డకట్టిపోయిన బాధను కదిలించాడు.
అది మంచిదో చెడ్డదో ఇంకా ఎవరికీ తెలియదు.
కానీ...
ఆ ఇంట్లో చాలా రోజుల తర్వాత...
అంజు మొదటిసారి ఆకలిని గుర్తించింది.
మరియు...
తన నాన్న చేతి ముద్దలో కొంచెం ఓదార్పును కూడా.
