રાકેશ શર્માના ભવ્ય બંગલાના પહેલા માળે આવેલો વિશાળ બેડરૂમ આજે એક અલગ જ દુનિયા જેવો લાગતો હતો. લગ્નને હજુ માંડ અઠવાડિયું થયું હતું. ઓરડામાં તાજાં ગુલાબ અને મોગરાની ભીની-મીઠી સુગંધ હવામાં ઘોળાયેલી હતી. આછો પીળો, મધ્યમ પ્રકાશ રૂમના ખૂણે-ખૂણે એક સુંવાળી હૂંફ પથરાવી રહ્યો હતો. બહાર હળવો પવન પાંદડાંને સ્પર્શીને પસાર થતો હતો, પણ ઓરડાની અંદર એક અનોખો સન્નાટો અને ધડકનોનો ગુંજારવ હતો.
સંજના બારી પાસે ઊભી હતી. તેણે ઘેરા મરૂન રંગની સિલ્કની સાડી પહેરી હતી, જેની જરીકામની બોર્ડર ઝાંખા પ્રકાશમાં ઝળહળી રહી હતી. તેની નજરો બહાર અંધારામાં ખોવાયેલી હતી, પણ તેનું મન વિચારોના વંટોળમાં અટવાયેલું હતું. તેના કાનમાં હજુ પણ બપોરે સંદીપે આપેલા આદેશો ગુંજી રહ્યા હતા—'સંજના, રાકેશ શર્માની તિજોરીની ચાવી અને સીક્રેટ પેપર્સ અનંતના રૂમમાંથી જ મળશે. તારે તારું કામ ઝડપથી પતાવવાનું છે!'
"સંજના..."
અનંતનો અત્યંત સુંવાળો અને પ્રેમભર્યો અવાજ પાછળથી આવ્યો. સંજના સહેજ ચમકી ગઈ. તેણે વળીને જોયું તો અનંત તેની સાવ નજીક આવીને ઊભો હતો. તેના ચહેરા પર નિષ્કપટ સ્મિત હતું અને આંખોમાં સંજના માટે છલકાતો પ્રેમ હતો.
"તું હજુ સુધી જાગે છે?" અનંતે તેના બંને હાથ સંજનાની કમર પર ધીમેથી મૂક્યા.
સંજનાનું શરીર એક ક્ષણ માટે શિથિલ થઈ ગયું. તેના મનમાં કાવતરું, સંદીપનો ચહેરો અને પિતાનો બદલો—બધું જ એકસાથે સામે આવ્યું. તેણે ખચકાટ સાથે અનંતના હાથ પર હાથ મૂકીને સહેજ પાછળ ખસવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"અનંત... હું... હું થોડી થાકેલી છું," સંજનાએ નજર મિલાવવાનું ટાળતાં ધીમેથી કહ્યું.
પણ અનંતે તેને દૂર ન જવા દીધી. તેણે અત્યંત કોમળતાથી સંજનાને પોતાની તરફ ખેંચી. અનંતની છાતીનો ધબકાર સંજના પોતાના સ્પર્શમાં અનુભવી શકતી હતી. અનંતે પોતાના એક હાથની આંગળીઓથી સંજનાના ચહેરા પર રમી રહેલી કાળી લટોને પાછળ કરી.
"સંજના, તું હંમેશા મારી પાસે હોવા છતાં ક્યાંક દૂર ખોવાઈ જાય છે," અનંતે તેની આંખોમાં સીધું જોતાં કહ્યું. તેનો અવાજ એટલો ઘેરો અને આત્મીય હતો કે સંજનાનું દિલ એક ક્ષણ માટે ધડકવાનું ભૂલી ગયું. "આજે આ ઘરમાં, આ રાત્રે... હું તારા મનનો બધો થાક, બધી ચિંતા ભૂલાવી દેવા માંગુ છું. તું મારી છે સંજના, સાચે જ મારી..."
અનંતે તેના હોઠ સંજનાના કપાળ પર ટેકવી દીધા. એ સ્પર્શમાં કોઈ વાસના નહોતી, માત્ર એક પવિત્ર સમર્પણ હતું. સંજનાની આંખો આપોઆપ બંધ થઈ ગઈ.
અનંતે ધીમેથી સંજનાના કાન પાસે ઝૂકીને કહ્યું, "તારા વગર મારી જિંદગી સાવ અધૂરી હતી. તું મારી પાસે આવી, એ જ મારી જિંદગીનું સૌથી મોટું વરદાન છે."
અનંતના આ શબ્દો સંજનાના હૃદયમાં તીરની જેમ આરપાર નીકળી ગયા. તેના મનમાં ચાલી રહેલો બદલાનો અને નફરતનો બરફ અનંતની આંખોમાં વહેતી પ્રેમાગ્નિ આગળ ઓગળવા લાગ્યો. અનંતે તેની સાડીનો પલ્લુ સહેજ સરકાવ્યો અને તેની ખુલ્લી ડોક પર પોતાના ગરમ હોઠનો સ્પર્શ અંકિત કર્યો.
સંજનાના શરીરમાંથી એક અજાણ્યું શીતળ રોમાંચનું મોજું ફરી વળ્યું. તેનો બધો જ વિરોધ, બધો જ ખચકાટ ક્ષણવારમાં ભસ્મીભૂત થઈ ગયો. તે જે નાટક કરવા આવી હતી, જે જાળ પાથરવા આવી હતી—એ બધી જ યોજનાઓ, બધી સીમાઓ આ પ્રેમની ભવ્ય ક્ષણોમાં ભૂલાઈ ગઈ.
સંજનાએ પોતાના બંને હાથ અનંતના ગળામાં પરોવી દીધા અને તેને પોતાની વધુ નજીક ખેંચી લીધો. તેના શ્વાસ અનંતના શ્વાસ સાથે ભળી ગયા. અનંતે તેને પોતાની બાહોમાં ઊંચકી લીધી અને કમળની પાંખડી જેવા નરમ બિછાના પર હળવાશથી સુવડાવી.
દિવાનો પ્રકાશ વધુ ઝાંખો થઈ ગયો. ઓરડાની શાંતિમાં હવે માત્ર બે હૃદયના ધબકારા અને પ્રેમભરી કૂજન ગુંજી રહી હતી. અનંતના પ્રેમનો સાગર સંજના પર વરસી રહ્યો હતો. સંજના પોતાના અસ્તિત્વને, પોતાના ભૂતકાળને અને પોતાની નફરતને સંપૂર્ણપણે વિસરીને અનંતમાં તરબોળ થઈ ગઈ. રાત ધીમે ધીમે ઊંડી થતી ગઈ અને બંને એકબીજાના આલિંગનમાં પ્રેમના ચરમસીમા પર પહોંચીને એકબીજામાં ખોવાઈ ગયા.
બીજા દિવસે સવારનો આછો ગુલાબી તડકો બારીના પડદામાંથી ગળાઈને રૂમમાં પથરાઈ રહ્યો હતો. પંખીઓનો કલરવ વાતાવરણમાં સંગીત ઘોળી રહ્યો હતો.
સંજનાની આંખો ધીમેથી ખૂલી.
તેણે અનુભવ્યું કે તે અનંતના મજબૂત અને હૂંફાળા બાહુપાશમાં સુતેલી હતી. અનંતનો એક હાથ સંજનાની કમર પર હતો અને તેનો ચહેરો સંજનાના વાળમાં છુપાયેલો હતો. અનંતના ચહેરા પર સુવાની શાંતિ અને એક અનોખી ખુશી છવાયેલી હતી.
સંજનાએ ધીમેથી અનંતના ચહેરા સામે જોયું. તેના નિર્દોષ અને પવિત્ર ચહેરાને જોઈને સંજનાનું હૃદય એક ભયાનક દ્વિધાથી ભરાઈ ગયું.
તેણે મનોમન વિચારવાનું શરૂ કર્યું—'આ મેં શું કરી નાખ્યું? હું અહીં આ પરિવારને બરબાદ કરવા આવી હતી... મારો મકસદ તો મારા પિતાની આત્મહત્યાનો બદલો લેવાનો હતો. પણ આ રાત્રે... આ રાત્રે મેં આ શું કર્યું?'
સંજનાની આંખોમાંથી અજાણતાં જ એક ટીંપુ સરીને અનંતની છાતી પર પડ્યું. તેને ભયાનક અહેસાસ થયો કે અનંતની નિર્દોષતા અને પવિત્ર પ્રેમે તેના મનની નફરતને ક્યારનીય ભૂંસી નાખી હતી.
'શું હું... શું હું નાટક કરતાં કરતાં ખરેખર આ માણસને પ્રેમ કરી બેઠી?' સંજનાનું મન પોકારી ઉઠ્યું.
તેણે અત્યંત હળવાશથી અનંતના બાહુપાશમાંથી પોતાને મુક્ત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ અનંતે ઊંઘમાં જ તેને વધુ સજ્જડતાથી પોતાની છાતી સરસી ચાંપી લીધી. સંજના બંધ આંખો સાથે અનંતની છાતી પર માથું મૂકીને રડી પડી. તેને સમજાઈ ગયું હતું કે તે હવે એક એવા ચક્રવ્યૂહમાં ફસાઈ ચૂકી હતી જ્યાં એક તરફ તેના પિતાનો બદલો હતો અને બીજી તરફ એ પુરુષ હતો જેને તે હવે પોતાની જિંદગી કરતાં પણ વધુ પ્રેમ કરવા લાગી હતી!
(ક્રમશઃ પ્રકરણ ૧૮ માં...)
