அக்னி ட்ராகனின் வாரிசு:
மலைக்கு மேலே ஏறும் பாதை சாதாரணம் இல்லை.
ஒவ்வொரு அடியும்—சிவஆதிரனின் உடம்பை சோதித்தது. காற்று சூடாக இருந்தது. தரை itself தீயின் நினைவுகளை வைத்திருந்தது போல.
கீர்த்தி கீழே நின்று கொண்டே கத்தினாள்.
“டேய்! இது safe இல்லடா! திரும்பி வா! ”
சிவஆதிரன் திரும்பிப் பார்த்தான். சிரிச்சான்.
“நான் safeஆ இருந்தா. இந்த கதைவே இருக்காது. ”
அவன் மீண்டும் மேலே பார்த்தான்.
அந்த டிராகன் இன்னும் அங்கேயே இருந்தது. அதன் கண்கள்—அவனை துளைக்கிற மாதிரி.
அவன் உள்ளே அந்த குரல் மீண்டும்.
“இன்னும் அருகே வா. ”
சிவஆதிரன் மெதுவாக மூச்சை இழுத்தான்.
“நான் பயப்பட மாட்டேன். ” அவன் சொன்னான்.
அவன் மேலே ஏற ஆரம்பித்தான்.
ஒவ்வொரு அடியிலும்—அவன் காலடியில் சிறிய தீ கீற்றுகள்.
அது அவன் கவனத்துக்கு வரவில்லை.
ஆனா கீழே நின்றிருந்த அந்த பெண் அதை கவனித்தாள்.
“அவன். ஏற்கனவே sync ஆக ஆரம்பிச்சுட்டான். ”
கீர்த்தி அவளை பார்த்தாள்.
“என்னன்னு சொல்றே? ”
“அவன் அந்த சக்தியோட இணைந்துட்டான். இது நல்லதா கெட்டதா இன்னும் தெரியல. ”
மேலே—
சிவஆதிரன் இறுதியாக உச்சிக்குச் சென்றான்.
அவன் முன்—அந்த பிரமாண்ட டிராகன்.
அது மனிதனை விட ஆயிரம் மடங்கு பெரியது. அதன் மூச்சே தீ.
ஆனா. அது அமைதியாக இருந்தது.
சிவஆதிரன் ஒரு நொடிக்கு நின்றான்.
அவன் இதயம் வேகமா அடிக்குது.
ஆனா அவன் கால்கள் நடுங்கவில்லை.
“நீ தான் என்ன கூப்பிட்டது? ” அவன் கேட்டான்.
அந்த டிராகன் மெதுவாக தலையை குனிந்தது.
அவன் குரல். மனித குரல் இல்ல.
ஆனா சிவஆதிரனுக்கு அது தெளிவாக கேட்கப்பட்டது.
“நீ வந்துட்டாய். ”
சிவஆதிரன் கண்களை சுருக்கினான்.
“நீ பேசுறியா. இல்ல நான் பைத்தியமா ஆகிட்டேனா? ”
“இது உன் உண்மை. ”
அந்த டிராகன் சொன்னது.
“நீ என்னுடையவன். ”
அந்த வார்த்தை—அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை.
“நான் யாருடையவனும் இல்ல, ” சிவஆதிரன் சத்தமாக சொன்னான்.
டிராகன் கண்களில் ஒரு சிறிய ஒளி.
“அப்படின்னா prove பண்ணு. ”
அடுத்த நொடி—
தீ முழுக்க சுற்றி வெடித்தது.
சிவஆதிரன் பின்னால் தள்ளப்பட்டான்.
அவன் எழுந்தான்.
அவன் கண்கள் இப்போது முழுக்க தீ.
“சரி. chalengeஆ? ”
அவன் சிரிச்சான்.
“நான் ready. ”
டிராகன் திடீரென்று தாக்கியது.
அதன் வால்—ஒரு மலை மாதிரி.
சிவஆதிரன் தள்ளி தவிர்த்தான்.
தரை உடைந்தது.
“சும்மா இல்லடா. ” அவன் சிரிச்சான்.
அவன் கையை தூக்கினான்.
தீ பாய்ந்தது.
ஆனா டிராகன் அதை சும்மா தாங்கியது.
“இது போதாது. ”
அது சொன்னது.
“நீ இன்னும் உன்னையே acept பண்ணல. ”
சிவஆதிரன் கோபமா கத்தினான்.
“நான் யாருன்னு எனக்கே தெரியல! எப்படி acept பண்ண? ”
டிராகன் கர்ஜித்தது.
“உன் பயத்தை எரித்து விடு! ”
அந்த வார்த்தை—அவன் உள்ளே தாக்கியது.
அவன் கண்களை மூடினான்.
அவன் நினைவுகள்.
சிறு வயது.
தனிமை.
அவனை புரியாத உலகம்.
அவன் உள்ளே இருந்த பயம்.
“நான் வேற மாதிரி. ” என்ற எண்ணம்.
அவன் மூச்சை இழுத்தான்.
“ஆமாம். ”
அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
“நான் வேற மாதிரி தான். ”
அவன் கண்களை திறந்தான்.
தீ வெடிப்பு.
அவன் முழு உடலும் தீயாக மாறியது போல.
கீழே—
கீர்த்தி அதிர்ச்சியோடு பார்த்தாள்.
“இவன். மனிதனா. ”
அந்த பெண் மெதுவாக சொன்னாள்.
“இப்போ தான் அவன் உண்மையா ஆகுறான். ”
மேலே—
சிவஆதிரன் வேகமாக முன்னே வந்தான்.
இந்த முறை—அவன் தயக்கம் இல்லை.
அவன் குத்து—டிராகனின் முகத்தில்.
தீ வெடிப்பு.
டிராகன் ஒரு நொடி பின்சென்றது.
அது சிரித்தது.
“இதுதான். ”
அது மெதுவாக சொன்னது.
“இப்போ நீ ஆரம்பிக்கிறாய். ”
சிவஆதிரன் மூச்சு வாங்கினான்.
“இது test ஆ? ”
“ஆமாம். ”
“நான் pas ஆனேனா? ”
டிராகன் மெதுவாக தலையை குனிந்தது.
“இது முதல் சோதனை மட்டும். ”
அது தனது பெரிய தலையை அவன் முன் குனிந்தது.
“இனி. நீ என் வாரிசு என்பதை உலகம் அறியும். ”
அந்த நொடியில்—
ஒரு தீ ஒளி சிவஆதிரனின் மார்புக்குள் சென்றது.
அவன் கத்தினான்.
அது வலி.
ஆனா அது சக்தி.
அவன் தரையில் விழுந்தான்.
அவன் மார்பில்—ஒரு குறி.
டிராகன் சின்னம்.
கீழே—
அந்த பெண் கண்களை மூடினாள்.
“அது நடந்துட்டு. ”
கீர்த்தி பயந்த குரலில் கேட்டாள்.
“என்ன? ”
அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.
“இப்போ அவன். முழுமையாக இணைந்துட்டான். ”
மேலே—
சிவஆதிரன் மெதுவாக எழுந்தான்.
அவன் கண்கள் இப்போது அமைதி.
ஆனா அதன் உள்ளே—ஒரு புயல்.
அவன் தன் கையை பார்த்தான்.
தீ மெதுவாக எரிந்தது.
அவன் சிரிச்சான்.
“இது. ரொம்ப நல்லா இருக்கு. ”
அந்த டிராகன் அவனை பார்த்தது.
“இது ஒரு வரம் மட்டும் இல்ல. ”
அது சொன்னது.
“இது ஒரு சாபம் கூட. ”
சிவஆதிரன் சிரிப்பு சற்று குறைந்தது.
“என்ன அர்த்தம்? ”
டிராகன் கண்கள் ஆழமானது.
“நீ சக்தி பெறுகிறாயோ.
அவ்வளவு நீ உன்னை இழக்கிறாய். ”
அந்த வார்த்தை—அவன் மனசில் பதிந்தது.
ஆனா அவன் சிரித்தான்.
“நான் என்னை இழந்தாலும்.
நான் யாருன்னு கண்டுபிடிக்கணும். ”
டிராகன் மெதுவாக சிரித்தது.
“அதான் நான் பயப்படுறது. ”
கீழே—
தூரத்தில்—ஒரு நிழல்.
அதே கருப்பு கோட் மனிதன்.
அவன் இதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“அவன் முழுமையாக விழித்துட்டான். ”
அவன் சிரித்தான்.
“இப்போ தான் விளையாட்டு ஆரம்பம்
இருளின் நிழல் எழுச்சி
மலை உச்சியில் காற்று வேகமா அடிச்சது.
சிவஆதிரன் அங்கே நின்னான். அவன் மார்பில் இருந்த டிராகன் குறி இன்னும் மெதுவா எரிந்துகொண்டே இருந்தது. அது ஒரு காயம் மாதிரி இல்ல. அது உயிரோட இருந்தது.
அவன் கையை அதற்கு மேல வைத்தான்.
“இது. என்னோட சக்தியா. இல்ல கட்டுப்பாடா. ”
அவன் மெதுவா சொன்னான்.
“இரண்டும், ” ஒரு குரல்.
அவன் திரும்பினான்.
அந்த ஒளி பெண் அவன் பக்கத்துக்கு வந்தாள்.
“சக்தி எப்போதும் சுதந்திரம் கொடுக்காது. அது பொறுப்பும் கொடுக்கும், ” அவள் சொன்னாள்.
சிவஆதிரன் சிரிச்சான்.
“எனக்கு இப்போ philosophy வேண்டாம். straight ஆ சொல்லு. அடுத்தது என்ன? ”
அவள் அவனை நேராக பார்த்தாள்.
“அடுத்தது. நீ உயிரோட இருக்க போராடு. ”
அவன் eyebrow உயர்த்தினான்.
“அடப்பாவியே. இவ்வளவு serious ஆ? ”
அந்த நேரம்—
தரையில் ஒரு அதிர்வு.
மலை முழுக்க குலுங்க ஆரம்பிச்சது.
கீர்த்தி கீழே இருந்து கத்தினாள்.
“ஏதோ நடக்குது! ”
வானம் திடீரென்று கருமையாக மாறியது.
தீ நிறம் மாறி. கருப்பு சாம்பல் நிறம் எடுத்தது.
சிவஆதிரன் அந்த மாற்றத்தை உணர்ந்தான்.
“இது. normal இல்ல. ”
அந்த பெண் மெதுவா சொன்னாள்.
“அவன் வந்துட்டான். ”
“யாரு? ”
அவள் பதில் சொல்லும் முன்—
ஒரு பெரிய நிழல் வானத்தை கிழித்தது.
அந்த கருப்பு கோட் மனிதன்.
ஆனா இப்போ அவன் மட்டும் இல்ல.
அவனின் பின்னால்—நிழல் படை.
நூற்றுக்கணக்கான shadow உருவங்கள்.
அவை வானத்திலேயே மிதந்தது.
“Wow. ” சிவஆதிரன் சிரிச்சான்.
“இவ்ளோ பெரிய welcome ஆ? ”
அந்த மனிதன் கீழே இறங்கினான்.
அவன் கண்கள் இப்போது முழுக்க கருப்பு.
“இது welcome இல்ல. ” அவன் சொன்னான்.
“இது முடிவு. ”
சிவஆதிரன் முன்னே வந்தான்.
“என்ன முடிவு? ”
“உன் கதை முடிவு. ”
அவன் கையை உயர்த்தினான்.
நிழல்கள் முழுக்க சுற்றி வந்தது.
கீர்த்தி பயந்து கத்தினாள்.
“இவ்ளோ பேரா? ”
அந்த பெண் அவள் முன் நின்றாள்.
“நீ safe ஆ இரு. ”
“நீங்க? ” கீர்த்தி கேட்டாள்.
“நாங்க. போராடுவோம். ”
மேலே—
சிவஆதிரன் சிரிச்சான்.
“நீ ஒரு பெரிய army கொண்டு வந்திருக்கே. ஆனா ஒரு problem இருக்கு. ”
அவன் கையை உயர்த்தினான்.
தீ எழுந்தது.
“நான் single ஆவே போதும். ”
அந்த மனிதன் சிரிச்சான்.
“அதான் உன்னோட அகந்தை. அது தான் உன்னை அழிக்கும். ”
அவன் கையை கீழே இறக்கினான்.
அடுத்த நொடி—
நிழல் படை முழுக்க தாக்கியது.
சிவஆதிரன் முன்னே பாய்ந்தான்.
தீ, நிழல் மோதல்.
ஒவ்வொரு அடியும்—ஒரு வெடிப்பு.
அவன் வேகம் இப்போ வேற லெவல்.
அவன் அடிச்ச இடம்—நிழல்கள் உடனே சிதறின.
ஆனா.
அவை மீண்டும் உருவம் எடுத்தது.
“என்னடா இது. ” அவன் சிரிப்பு சற்று குறைந்தது.
அந்த பெண் கத்தினாள்.
“அவங்க முடிவில்லாதது! source ஐ தான் atack பண்ணணும்! ”
“அதாவது அந்த black coat felow ஆ? ” சிவஆதிரன் கேட்டான்.
“ஆமாம்! ”
“சரி. ”
அவன் வேகமா முன்னே பாய்ந்தான்.
நிழல்கள் அவனை தடுக்க முயன்றது.
ஆனா அவன் தீ அலைகள் அதை தள்ளின.
அவன் அந்த மனிதன் முன் நின்றான்.
“இப்போ நம்ம இருவரும் மட்டும். ”
அவன் சிரிச்சான்.
அந்த மனிதன் சிரிக்கவில்லை.
“நீ இன்னும் புரிஞ்சுக்கல. ”
அவன் கையை சிவஆதிரனின் மார்புக்கு நோக்கி நீட்டினான்.
அந்த டிராகன் குறி—திடீரென்று கருங்கலர்ந்தது.
சிவஆதிரன் கத்தினான்.
“என்னடா இது? ”
“அது உன் சக்தி மட்டும் இல்ல. ” அவன் சொன்னான்.
“அது ஒரு கதவு. ”
“எதுக்கான கதவு? ”
அவன் கண்கள் தீவிரமா மின்னின.
“இருளுக்கு. ”
அந்த நொடியில்—
சிவஆதிரனின் உள்ளே ஒரு குரல்.
இது முன் கேட்டது மாதிரி இல்ல.
இது குளிர்ந்தது.
“என்னை வெளியே விடு. ”
அவன் கண்கள் ஒரு நொடி கருப்பாக மாறியது.
அவன் தலையை பிடித்தான்.
“இல்ல. நான். ”
அந்த மனிதன் சிரிச்சான்.
“பாரு. உன் உள்ளே யார் இருக்கான். ”
கீழே—
அந்த பெண் அதிர்ச்சியோடு பார்த்தாள்.
“இது முடியாது. ”
கீர்த்தி கேட்டாள்.
“என்ன? ”
“அவன் உள்ளே. இன்னொரு சக்தி இருக்கு. ”
மேலே—
சிவஆதிரன் மூச்சு வாங்க போராடினான்.
ஒரு பக்கம்—தீ.
மற்றொரு பக்கம்—இருள்.
“நான். நான் யாரு. ” அவன் கத்தினான்.
அந்த மனிதன் மெதுவா சொன்னான்.
“நீ ஒரு வாரிசு மட்டும் இல்ல. ”
அவன் அருகே வந்தான்.
“நீ ஒரு கதவு. ”
அந்த வார்த்தை—அவனை உடைத்தது.
அந்த நொடியில்—
தீ வெடித்தது.
ஆனா அதோட சேர்ந்து—. இருள்.
சிவஆதிரன் எழுந்தான்.
அவன் கண்கள்—ஒரு பக்கம் தீ, ஒரு பக்கம் இருள்.
அவன் மெதுவா சிரிச்சான்.
ஆனா அந்த சிரிப்பு.
பயங்கரமானது.
“அப்படியா. ”
அவன் குரல் மாறி இருந்தது.
“அப்போ. நான் இரண்டுமே. ”
அந்த மனிதன் ஒரு நொடி நின்றான்.
முதல் முறையாக—அவன் முகத்தில் பயம்.
“இது. control க்கு வெளியே போகுது. ”
சிவஆதிரன் முன்னே வந்தான்.
“நீ என்னை விளையாட்டு பண்ண வந்தே. ”
அவன் கையை உயர்த்தினான்.
இரட்டை சக்தி.
“இப்போ. நான் தான் rules எழுதுவேன். ”
அவன் தாக்கினான்.
ஒரு பெரிய வெடிப்பு.
மலை itself குலுங்கியது.
கீழே—
கீர்த்தி கண்களை மூடினாள்.
“சிவா. ”
அந்த பெண் மெதுவா சொன்னாள்.
“இவன் இப்போ எந்த பக்கம் போகப்போகிறான். ”
