દુનિયામાં સૌથી મજબૂત અને સૌથી રહસ્યમય કંઈ હોય તો એ છે માનવ મન. માનવીના મનમાં ઉભરાતા, ઉછાળા મારતાં લાગણીઓના પુર જ નવી નવી ઘટનાઓ ઘટવાનું કારણ બને છે અને એને પેપર પર કંડારીને, આપની સમક્ષ એક વાર્તા રૂપે લઈ આવીશ હું...આપ એ વાર્તાને વાંચજો અને આપનો અમૂલ્ય પ્રતિભાવ આપજો..

તમારાં ઘરમાં કોઈ મસ્ત ટી- સેટ આવે કે કાચનાં બાઉલ આવે ત્યારે સૌથી પહેલાં તમે શું વિચારો?

એને સાચવીને મૂકી દો અને ઘરમાં જ્યારે મહેમાન આવશે ત્યારે વાપરીશું એમ નક્કી કરો. કોઈ ખાસ માણસને તમારે બતાવી આપવું હોય કે જુઓ મારી પાસે આટલી સુંદર કપ રકબીનો સેટ છે! કે પછી કોઇની આગળ કહેવું હોય, “આઇસ્ક્રીમના કપ હવે કેટલાં નાના આવે છે હું તો ફેમિલી પેકની સાથે નવી વાટકીઓ પણ લઈ આવી. સફેદ વાડકી પર ગુલાબી ફૂલો સરસ લાગે છેને?" અને તમારાં ખાસ મહેમાનો એ પરાણે તમારી વાટકીના વખાણ કરવાં પડે...😁

પહેલાં હું પણ આવું જ કરતી. ગિફ્ટ તરીકે આવેલી મહેંગી ક્રોકરી સાચવીને મૂકી રાખતી અને મજાની વાત એ હતી કે સેમ એવી જ બીજી ક્રોકરી ઘરમાં આવે ને ફરી હું એને સાચવીને કબાટમાં ચઢાવવા જાઉં ત્યારે જ પેલી પહેલા સાચવી રાખેલી વસ્તુઓ પર નજર જતી! કોઈ એવા ખાસ મહેમાન ઘરે આવ્યા જ નહોતા... ક્યારેક આવ્યાં હતાં ત્યારે જમવાનું બહાર હોટેલમાં રાખેલું!

ટુંકમાં મારી સાચવણી કબાટ ભરીને થઈ ગયેલી અને રોજીંદા વપરાશમાં લેવાતાં મારા સાથીદાર જેવા મગ, પ્લેટ, ચમચા - ચમચી અને વાટકીઓ જાણે મને આશ્વાસન આપી રહ્યાં હતાં, “અમે હજુ બે ચાર વરસ ટકી જઈશું.. ચિંતા કરો મા!"

પછી શું ફટ દઈને મેં નિર્ણય લઈ લીધો...

બપોરે જમતી વખતે નવી પ્લેટ જોઇને મારી દીકરીએ તરત ટકોર કરી, “આ તો બે વરસ પહેલાં દિવાળી ઉપર આવેલી ગિફ્ટમાની પ્લેટ છે એને કેમ બહાર કાઢી?"

એ પણ મારી જોડે રહીને મારા જેવું જ વિચારતી થઈ ગયેલી... મારી જેમ એને પણ પ્રત્યક્ષ જ્ઞાનના દર્શન કરાવવા જરૂરી હતા... એટલે મેં કહ્યું, “આજથી દસેક વરસ પછી જ્યારે તને જોવા છોકરાવાળા આવે ત્યારે એ પ્લેટ કાઢવાની તારી ઈચ્છા હોય તો મૂકી રાખ સાચવીને!"

મારી બેટી મારી સામે મોઢું મચકોડીને બેસી ગઈ પછી ઊભી થઈ અને નવા ગ્લાસનો સેટ પણ નિકાળીને લઇ આવી... “નવી પ્લેટ સાથે નવા ગ્લાસ!"

“અરે કાચનાં ગ્લાસ છે તૂટી જશે... ઘરમાં તો સ્ટીલના જ સારા પડે!" હું બબડાટ કરવાં લાગી.

“આજથી દસ વરસ પછી તારે ગલાસની દુકાન ખોલવાની છે? તારા છોકરાની વહુ માટે નવા ગ્લાસ વાપરીશ અને મારા માટે?"

મારી બેટી આગળ મારી બોલતી બંધ!

ટુંકમાં સંગ્રહ કરવો સારી વાત છે પણ કેટલો અને કઈ વસ્તુનો સંગ્રહ કરવો એ પણ વિચારી રાખવું. જ્ઞાની જણ કહી ગયા છે કે આવતી કાલનો પણ ભરોશો નથી ને આ ડાહ્યા માણસો વરસ ચાલે એટલાં અથાણાં, મસાલા ભેગા કરે છે...😁
જય શ્રીકૃષ્ણ 🙏
©Niyati Kapadia.

Read More

તમારી સાથે ક્યારેક એવું થયું છે કે તમે લાઇબ્રેરીમાંથી કોઈ મસ્ત સસ્પેન્સ નવલકથા લઈ આવો અને જેવું એનું પહેલું પાનું ખોલો કે એક નોંધ લખેલી જોવા મળે, કોઈ વાચકે બોલપેન વડે લખેલી નોંધ, પતિ-પત્નીના ઝઘડામાં પત્નીનું ખૂન થઈ જાય છે... ખૂન કોણે કર્યું એ તેરમાં પાને વાંચો!

આપણે પહેલાં વાંચવાના સરસ મૂડમાં હોઈએ એટલે આ વાતને ત્યાં જ છોડીને વાર્તા વાંચવાની ચાલું કરીએ. ખરેખર પતિ પત્નીનો ઝગડો થાય અને પછી ખૂન થઈ જાય. આપણને ઉતાવળ આવે, એ જાણવાની કે ખૂન કોણે કર્યું અને આપણે ત્રીજા-ચોથા પાનેથી કૂદકો મારી દઈએ તેરમાં પાને..

ત્યાં ફરી એક નોંધ દેખાય, ખૂન નોકરે નથી કર્યું. કોણે કર્યું વાંચો એકાવનમાં પાને! હવે આપણે બધા પાના ફેરવતા પહોંચી જઈએ સીધા એકાવનમાં પાને ત્યાં પછી નોંધ હોય,

ખૂન પ્રેમીએ નથી કર્યું, અસલી ખુની કોણ એ જાણવા વાંચો એકસો અગિયારમું પાનું...

ખૂન પતિએ નથી કર્યું, કોણે કર્યું વાંચો છેલ્લેથી બીજા પાને... આપણે તરત ચોપડી બંધ કરીને ઊંઘી બાજુથી ખોલીએ.. છેલ્લેથી બીજા નંબરનું પાનું નીકાળીએ એટલે પાછી એક નોંધ દેખાય!

પત્નીનું ખૂન કોઈએ નથી એનું મોત એક અકસ્માત હતો છતાં નોકર, પતિ, પિત્ઝા ડિલિવરી બોય, ફેસબુક ફ્રેન્ડ આ બધા શકના દાયરામાં કેવી રીતે આવ્યા એ જાણવા પહેલેથી લઈને છેલ્લા પાના સુધી વાંચવું જરૂરી 😁

મને તો હસવું આવી ગયું એના લખાણ પર નહિ, મારી મૂર્ખતા ઉપર! પહેલેથી જ મારે જે વાંચવાનું હતું એ છોડીને હું એ ભાઈની કે બહેનની નોંધ વાંચવા કેમ રાજી થઈ ગઈ!

આપણને ખરેખર ખબર હોય કે આપણે શું કરવાનું છે, શું કરવું જોઈએ અને તો પણ કોઈ બીજું માણસ જેને આપણી સાથે કોઈ જ લેવાદેવા ના હોય એની સલાહ માનીને આપણું કામ છોડી એની સલાહ મુજબ વર્તીએ છીએ...! ઘણીવાર તમે સાંભળ્યું હશે કે “અમારા આમને હું કંઈ કહું તો એ ના જ કરે અને કોઈ બારની વ્યક્તિ એવું જ કરવાનું કહી જાય તો તરત જ કરી દે!"

ટુંકમાં કોઇની સલાહ માનો પણ મૂરખ ના બનો, દિમાગ કી બત્તી જલાયે રખો...☺️
આપ સૌને Niyatiના જય શ્રીકૃષ્ણ 🙏

Read More

ગઈ કાલે ટીવીમાં એક જૂની ફિલ્મ ચાલી રહી હતી, ‘પરિચય’, જીતેન્દ્ર, પ્રાણ અને જયા ભાદુરીની સુંદર ફિલ્મ છે, જેણે જોઈ હશે એને યાદ જ હશે એનું શરૂઆતમાં જ આવતું ગીત, ‘મુસાફીર હું યારો... ના ઘર હે ના ઠીકાના.. મુજે ચલતે જાના હે...'

યાદ આવ્યું..?

હા.. તો મેં મારા ટાબરિયાંને બોલાવીને કહ્યું કે સરસ ફિલ્મ છે તું પણ મારી સાથે બેસીને જો મજા આવશે. એ મને કહે, “એવું શું છે આમાં? પિક્ચરની ક્વોલિટી જ જોને કેવી છે જોવાનું મન જ ના થાય!"

મેં કહ્યું, “હા ભાઈ એ વખતમાં આજના જેવા કૅમેરા અને ટેકનોલોજી નહતી પણ ફિલ્મની વાર્તા સરસ રહેતી અને દરેક પાત્રનો અભિનય જોઇને ફિલ્મ ગમી જતી.”

એ બેઠો અને થોડીવાર ફિલ્મ જોઈ પછી મને કહે, “કેટલાં બોરિંગ તરીકા છે ટીચર ને ભગાવવાના! તમારાં લોકોની બધી ફિલ્મમાં છોકરાઓ ટિચરની ચેર જ કેમ તોડી નાખે છે..? એ એટલું ઇઝી છે?"

મેં આંખો કાઢીને કહ્યું, “હા ભાઈ એ વખતનાં છોકરાઓ આવું જ કરતાં કેવી રીતે કરતાં મને નથી ખબર... મેં નથી કર્યું! તું તારે ફિલ્મ જો!"

થોડીવાર એ ચૂપ રહ્યો અને પછી મને કહે, ”ચેનલ બદલું?”

“મને ખબર છે આગળ શું થશે...”

એણે લગભગ નેવું ટકા જેટલી સ્ટોરી અનુમાન લગાવીને કહી દીધી અને મારી ફેવરીટ ફિલ્મ એના માટે બોરિંગ સાબિત થઈ! મેં એને બીજા રૂમમાં જઈને એનું કાર્ટૂન જોવાનું કહ્યું અને મેં મારી ફિલ્મ ચાલું રાખી પણ... એક વિચાર જરૂર આવ્યો કે અમારાં બંનેમાં સાચું કોણ?

શું જૂની ફિલ્મ અને એની વાર્તાઓ આજના ટાબરિયાંના લેવલની નથી.. જમાનો એટલો આગળ વધી ગયો અને આ નાના છોકરાઓ એટલાં હોંશિયાર થઈ ગયા કે પા ભાગની ફિલ્મ જોઈ આખી વાર્તા વિશે વિચારી શકે! ખરેખર જો આવું જ છે તો આજની ફિલ્મ જેવી બનવી જોઈએ એવી બની રહી છે? હાઇફાઇ ટેકનોલોજી અને દુનિયાભરના લોકેશન છે એમને માટે અને છતાં બાળકોને ગમે, એમનાં માનસિક વિકાસમાં સહભાગી થાય એવી ફિલ્મ કેટલી? બાળ ફિલ્મને નામે ક્લાસિક વાર્તાઓ ક્યારે રૂપેરી પરદે જોવા મળશે?

મારા ટાબરિયાંને સિન્ડ્રેલા, સ્નો વ્હાઇટ, સ્પાઇડર મેન વગેરેની અંગ્રેજી ફિલ્મો જોવી ગમે છે અલ્લાદિન જોતા જોતા તો એ એની સીટ પર બેઠો બેઠો નાચતો હતો મને પણ મજા આવેલી... પછી થયું કે આવી વાર્તાઓ આપણી પાસે નથી? એના ઉપરથી સુંદર બાળ ફિલ્મ કેમ કોઈ નથી બનાવતું?

ખેર... મારો ફિલ્મો જોવાનો અને લખવાનો શોખ મને ફિલ્મ મેકિંગ તરફ ઢસડી જાય તો નવાઈ ના પામતાં... હા તમે મને કૉમેન્ટમાં આપણી એવી ગુજરાતી/ હિન્દી વાર્તાઓ વિષે જણાવી શકો કે જેના ઉપરથી સુંદર બાળ ફિલ્મ બનાવી શકાય..👍

મેરા હિન્દુસ્તાન જિંદાબાદ થા, જિંદાબાદ હે ઔર જિંદાબાદ રહેંગા... આટલું બોલી લીધા બાદ એના માટે કરવા જેવું થોડુંક કામ પણ કરવું પડશે...🌻

Read More

મારી એક ગ્રુપમાં મસ્તી ખાતર લખેલી વાર્તા પરથી બનેલી શોર્ટ ફિલ્મ...

“એક ભૂલ"


https://youtu.be/5_Bz47x7EIM

મારી વાર્તા પરથી બનેલી શોર્ટ ફિલ્મ...!!

મારી લખેલી પહેલી વાર્તા હવે શોર્ટ ફિલ્મ રૂપે...

આખા ભારત દેશની જનતાએ સાથે મળીને એક નિર્ણય લીધો અને આપણને મળી ગયા એક એવા વડાપ્રધાન જેનામાં આપણને શ્રદ્ધા છે, વિશ્વાસ છે કે એ આ દેશની પ્રગતિ થાય, આપણા સૌનો વિકાસ થાય એવા કાર્ય કરશે!

શ્રી નરેન્દ્ર મોદી ચોક્કસ પણે એ પ્રયાસ કરી જ રહ્યા છે પણ મને એમ થાય કે એમના એકલાના કાર્ય કરવાથી આ શક્ય બનશે ખરું? જ્યાં સુધી આપણે સૌ સમજી, વિચારીને એમને સાથ નહિ આપીએ, આ દેશના નિયમો, કાનૂન, વગેરે નહિ માનીએ ત્યાં સુધી એ થઈ શકે ખરું?

જો તમે એમ માનતા હો કે આપણે વૉટ આપી દિધો, એક સક્ષમ માણસના હાથમાં સત્તા સોંપી દીધી પત્યું, હવે એમને જે કરવું હોય એ કરે... આપણે તો બસ બેઠા બેઠા સપના જ જોવા છે સ્વચ્છ ભારતના, જાતિ મુક્ત ભારતના, ધર્મ મુક્ત ભારતના, ભ્રષ્ટાચાર મુક્ત ભારતના, વિકસિત ભારતના... તો એ સપના સપના જ રહી જવાના!

કોઇની નવો કલર કરાવેલી દીવાલ જોઇને તમને એના પર થુંકવાની ઈચ્છા થઈ આવતી હોય, જાહેર માર્ગોના છેડા પર કોઈ જાતની શરમ વગર તમે પેશાબ કરી શકતા હો, તમારા ઘરની દીકરી સિવાય બીજી બધી નારી શક્તિ ને એક આઇટમ તરીકે જ જોતા હો, કોઈને છેતરીને વધારે રૂપિયા પડાવી લેવાના ને જ તમે હોંશિયારી માનતા હો, જે જગ્યાએ તમે રહેતા હો ત્યાં તમારી આસપાસના લોકોનો વિકાસ તમે સહી ના શકતા હો અને સતત એમને નીચે લાવવા જ કાર્યરત રહેતાં હો, થોડાંક રૂપિયા જોઈને જ તમારું ઇમાન ડગુમગુ થઈ જતું હોય... તો માફ કરશો અત્યંત દુઃખ સાથે કહેવું પડે છે રાત દિવસ મોદીજી કામ કરે તો પણ આ દેશનું ભલું નહીં થઈ શકે!

અબ તો સુધર જાઓ યાર..! જેના હાથમાં સત્તા સોંપી છે એની પાસે કોઈ જાદુઈ લાકડી નથી જે ફેરવીને રાતોરાત દેશને બદલી દેશે... સપોર્ટ નરેન્દ્ર મોદી, એમની વાતો સાંભળીને ફક્ત તાળીઓ ના વગાડો... એવું કામ પણ કરી બતાવો 🙏

મને ગર્વ છે હું ભારતિય છું!
©Niyati Kapadia

Read More

કાલે સાંજે સાડા આઠ વાગે હું ઘરે આવી અને રોજની આદત મુજબ ટીવી ચાલું કર્યું... સુરતની ભયંકર ઘટના જોઈ મારું દિલ રોઈ ઉઠ્યું... મારો દીકરો નજર આગળ નહતો દેખાતો, મેં એને બૂમ મારી...

અને એ અમારા ઘરની ઉપરની બાલ્કનીમાંથી એના એક મિત્ર સાથે નીચે આવ્યો. એ કેરમ રમી રહ્યો હતો. એને જોઈને મનમાં એટલી શાંતિ થઈ આવી...

હું એને કોઈ ટ્યુશન ક્લાસમાં નથી મોકલતી, કોઈ હોબી ક્લાસમાં પણ નહિ, સ્વિમિંગ શીખવા મોકલેલો કેમ કે એ જરૂરી છે એ પણ મારી નજીકના અને જાણીતા જીમખાનામાં જ્યાં ચાર પાંચ કોચ સતત બાળકોનું ધ્યાન રાખતા હોય, અત્યારે વેકેશનમાં એ એના દોસ્ત સાથે રમે છે, ટીવી જુએ છે અને વાર્તાના પુસ્તકો વાંચે છે, ક્યારેક એના દાદી સાથે પાડોશીના ઘરે જઈ ત્યાં રમીને આવે છે...!

ભણવામાં એ સારો જ છે, અટકે ત્યારે હું કે એની મોટી બેન એને મદદ કરીએ છીએ... વેકેશન પૂરું થયે એને સ્કૂલમાંથી લેવા જઈશ ત્યારે બધી મમ્મીઓ વાતો કરતી હશે,
આટલાથી આટલા વાગ્યા સુધી આ ક્લાસમાં મોકલ્યો.. ડ્રોઈંગ ક્લાસ, ડાંસિંગ ક્લાસ, સ્કેટિંગ, સ્વિમિંગ, કરાટે, એક્ટિંગ, સિંગીંગ, મ્યુઝીક, આર્ટ એન્ડ ક્રાફટ.... આ બધાની સાથે ભણવાના અલગ ક્લાસ તો ખરાં જ... મને પૂછશે તમે તમારા દીકરાને ક્યાંય ના મૂક્યો?

હું કોઈ જવાબ નહિ આપું, બસ એક સ્મિત ફરકાવી દઈશ અને એટલામાં મારો દીકરો દૂરથી લાઈનમાં આવતો દેખાશે, હસતો, મિત્રોના ટોળામાં ઘેરાયેલો.. મને એ એવો જ ગમે છે!

મારું બાળક એ મારો જ અંશ છે અને એ એક સારો માણસ બને મારા અને એના એના પપ્પા કરતા પણ વધારે સારો માણસ બસ એટલી જ અપેક્ષા છે, હું એને કોઈ સુપર હીરો બનાવવાનું સપનું સેવતી જ નથી જે બધું જ એકલે હાથે કરી લે...! એને શોખ હોય એ વસ્તુ એ જાતે કરી લે છે... ક્લાસમાં જવાની અને કોઈ વિષયમાં મહારત મેળવવાની ઈચ્છા એને થશે ત્યારે જ એને ક્લાસિસમાં મોકલીશ ત્યાં સુંધી હું કહીશ,

એન્જોય કર વ્હાલા... આ દિવસો, આ બાળપણ ફરી પાછું નહિ આવે!!

ૐ શાંતિ 🙏

©Niyati Kapadia.

Read More

તમારા ઘરની ઢીંગલી ઉપર કોઈ લબાડ નેતા એની ગંદી નજર નાખે અને એની મેલી મુરાદ પૂરી કરવા તમારી ઉપર દબાણ લાવે ત્યારે...?

આજે કાનજી સાથે પણ એવું જ થઈ રહ્યું છે એની જયા કોઈકની નજરમાં આવી ગઈ છે... ઝપાટે ચઢી ગઈ છે!

'રામાપીરનો ઘોડો - ૩' વાંચો
https://www.matrubharti.com/book/19867319/ramapirno-ghodo-3

Read More