ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಅರೆಬರೆ ಕತ್ತಲ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆಯೆಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಸಮಯವಲ್ಲ ಅದು ಮನುಷ್ಯರ ಲೋಕ ಮತ್ತು ಮೃತ್ಯುಲೋಕದ ನಡುವಿನ ಒಂದು ತೆಳುವಾದ ಪರದೆ ಸರಿಯುವ ಕ್ಷಣ. ಆಕಾಶದಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದಾಗ ಏಳುತ್ತಿದ್ದ ಶಬ್ದವು ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಯುದ್ಧದ ನಗಾರಿ ಬಾರಿಸಿದಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಎರಡೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೃಹತ್ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಾ, ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಆಕೃತಿಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದಾರಿಹೋಕರನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಕಾದು ಕುಳಿತಿರುವ ಮಾಯಾವಿ ಕೈಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಲೈಟ್‌ಗಳು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಮಿನುಗುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಾಲೆಯನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಧಾರಣ ವಸ್ತುಗಳೂ ಕೂಡ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಹಿರೋ ಹೆಚ್.ಎಫ್ ಡಿಲಕ್ಸ್ ಬೈಕ್ ಏರಿ ಕೊನೆಯ ಫುಡ್ ಡೆಲಿವರಿ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆ ಇಡೀ ದಿನದ