ಫ್ರೀಡಂ ಪಾರ್ಕ್‌ನ ಆ ಕರಾಳ ಸುರಂಗದಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ಆದರ್ಶ್‌ಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರವು ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಚಿತಾಗಾರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನಗರದ ಹೊಳೆಯುವ ದೀಪಗಳು ಈಗ ಸ್ಮಶಾನದ ಲಾಂದ್ರಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಮೂರು ಭಾಗಗಳ ಮಣಿ ಈಗ ಚರ್ಮದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ವಂತ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂತೆ ಲಬ ದಬ ಎಂದು ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ರಶ್ಮಿ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅದೃಶ್ಯ ಕಂದಕ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗಿದ್ದ ಆ ಕಾಂತಿಯುತ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅಗಾಧ ನಂಬಿಕೆಯ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈಗ ಅತೀವವಾದ ಭೀತಿ ಮತ್ತು ಅಪರಿಚಿತ ಭಾವನೆ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು. ಅವಳು ಆದರ್ಶ್‌ನನ್ನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಡೆಲಿವರಿ ಬಾಯ್ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ ಅವನು ಈಗ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಕರಾಳ ನೆರಳಿನಂತೆ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಶಕ್ತಿಯ ವಾಹಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.ಆದರ್ಶ್ ನಿನ್ನ ಹಣೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ಆ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಸುಡುತ್ತಿದೆ. ನೀನು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ