ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಆ ಬಿಸಿಲ ನಾಡಿನ ಹಲಗೇರಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆಕಾಶದಿಂದ ಮಳೆ ಬರುವುದು ನಿಂತು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಊರಿನ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ದೇಶಮುಖರ ಪುರಾತನ ಬಾವಿ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ಬತ್ತುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬಾವಿಯ ನೀರು ಅಮೃತದಂತೆ ಸಿಹಿಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ನೀರು ಕೇವಲ ದೇಶಮುಖರ ತೋಟಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮನೆಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು. ಊರಿನ ಕೆರೆಗಳು ಸ್ಮಶಾನದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.ಶಿವ ಒಬ್ಬ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಯುವಕ. ಅವನ ತಾಯಿ ಜ್ವರದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವಳಿಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಒಂದು ಹನಿ ಶುದ್ಧ ನೀರಿಗಾಗಿ ಶಿವ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಉರಿಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಸರ್ಕಾರಿ ಪಂಪ್‌ಗಳು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಶಿವ ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ದೇಶಮುಖರ ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ.ಶಿವ ಬಾವಿಯ ದಡದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಕೆಳಕ್ಕೆ ನೋಡಿದ. ಸುಮಾರು ನೂರು ಅಡಿ ಆಳದಲ್ಲಿ ನೀರು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಬಕೆಟ್ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಆದ ಸಣ್ಣ