ಕೈಲಾಸದ ಪಶ್ಚಿಮ ಮುಖದ 'ಅಕ್ಷಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದೊಳಗೆ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪರ್ವತದ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ, ದುರ್ಗಮ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕವಾದ ಉತ್ತರ ಮುಖದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತರು. ಇಲ್ಲಿ ಕೈಲಾಸವು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಹೊದಿಕೆ ಹೊದ್ದಿರುವ ಬೃಹತ್ ಶಿವಲಿಂಗದಂತೆ ನೇರವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಮೃತ್ಯುವಿನ ಪಿಸುಮಾತಿನಂತೆ ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ರಹಸ್ಯಗಳ ಭೋರ್ಗರೆತದಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್‌ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಅಕ್ಷಯ ಜ್ಞಾನದ ಬಂಗಾರದ ತಾಳೆಗರಿಯು ಈಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ರಕ್ತವರ್ಣದ ಕೆಂಪು ಬೆಳಕನ್ನು ಹೊರಸೂಸತೊಡಗಿತು. ಅದು ಈ ಹಿಮದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಈ ಕಥೆಯ ಅಂತಿಮ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಮಹಾ ತಿರುವನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಆದರ್ಶ್, ಇಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳೂ ಹಾರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಗಾಳಿಯೂ ಬೀಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ತನ್ನ ಉಸಿರನ್ನು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಯಾವುದೋ ಮಹಾ ದುರಂತಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಉತ್ತರ ಮುಖದ ಕರಾಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ನಮಗಾಗಿ ಯಾವ ಅಂತಿಮ ಬಲೆ