ಸಹಜತೆಯ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿಯ ಎದುರು ಈಗ ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾದ ದ್ವಾರ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಇದು ಕೈಲಾಸದ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಅಡಗಿರುವ 'ಸತ್ಯದ ದರ್ಶನ'ದ ದ್ವಾರ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭೌತಿಕ ಬೆಳಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಿಮದ ಕಣವೂ, ಪ್ರತಿ ಗಾಳಿಯ ಅಲೆಯೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಐದನೇ ಕಲೆ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಬೆಳಕನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.ಆದರ್ಶ್, ನನಗೆ ಈಗ ಸುತ್ತಲಿನ ವಸ್ತುಗಳು, ಹಿಮಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಎಲ್ಲದರ ಒಳಗಿರುವ ಆ ಒಂದು ಚೈತನ್ಯ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕಣ್ಣುಗಳ ದರ್ಶನವಲ್ಲ, ಇದು ಆತ್ಮದ ದರ್ಶನವೇ? ರಶ್ಮಿ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು, ಅವಳ ಕೈಗಳೂ ಕೂಡ ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗಿದ್ದವು.ಆದರ್ಶ್ ನಸುನಕ್ಕನು. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಆಳದ ಮೌನದಂತೆ ಇತ್ತು. ರಶ್ಮಿ, ಸತ್ಯವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೊರಗೆ ಅಡಗಿಲ್ಲ. ನಾವೇ ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಿಗೆ ಶಾಪ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯವಿತ್ತು,