अरबी समुद्राच्या खाऱ्या पाण्याचे चटके अंगावर सोसत आणि पोलिसांच्या गोळ्यांना हुलकावणी देत अभिमन्यूने कोळ्यांच्या बोटीच्या मदतीने किनारा गाठला होता. त्याचे कपडे ओले चिंब झाले होते, पाठीवरची बॅग जड झाली होती, पण मनातली आग मात्र धुमसत होती. विश्वासघाताचा बदला आणि स्वतःचे निर्दोष असणे सिद्ध करण्यासाठी त्याने तिथून थेट एक प्रायव्हेट वेगाने धावणारी गाडी पकडली आणि मुंबई ट्रॅफिक कापून तो थेट कल्याण स्टेशनच्या दिशेने निघाला. घड्याळाचे काटे कोणाचीच वाट पाहत नव्हते— १:०२. पंजाब मेल (Train 12137) सुटायला आता फक्त १३ मिनिटे उरली होती. कल्याण स्टेशनचा परिसर नेहमीप्रमाणेच प्रवाशांच्या प्रचंड गर्दीने, हॉकर्सच्या आवाजाने आणि ट्रेनच्या अनाउन्समेंटने गाजत होता. अभिमन्यूने ओल्या कपड्यांवर एक जुना