Chapter 4 – काही ऋणं शब्दांत फेडता येत नाहीतदुसऱ्या दिवशी सकाळ नेहमीसारखीच झाली होती.खिडकीतून येणारा प्रकाश, स्वयंपाकघरातून येणारा चहाचा वास आणि आईची नेहमीची लगबग...सगळं तसंच होतं.पण तारा मात्र आतून बदलली होती.काल रात्री डायरीत लिहिलेल्या त्या काही ओळी अजूनही तिच्या मनात होत्या."मी माझं आयुष्य थांबवणार नाही."तिने स्वतःला दिलेलं ते वचन आज पहिल्यांदाच खरं करून दाखवायचं होतं.ती उठली आणि आवरून बाहेर आली.आई स्वयंपाकघरात डबा भरत होती."आई, मी करते गं.""नको. तू जा तयार हो. उशीर होईल तुला."तारा काही न बोलता आईकडे पाहत राहिली.आईच्या चेहऱ्यावर थकवा स्पष्ट दिसत होता.केसांत आलेले काही पांढरे केस...डोळ्यांखालची हलकी काळी वर्तुळं...आणि तरीही चेहऱ्यावर तेच प्रेम.ताराच्या मनात अचानक एक विचार