Chapter 5 – स्वतःला शोधतानासकाळचे सात वाजले होते.गजर बंद करून तारा काही क्षण तशीच पलंगावर पडून राहिली.काल आईने म्हटलेलं एक वाक्य तिच्या मनात पुन्हा पुन्हा येत होतं—"तू आनंदी राहा, एवढंच पुरेसं आहे."किती साधं वाक्य होतं ते...पण त्यामागे आई-बाबांचं संपूर्ण आयुष्य दडलं होतं.ताराने डोळे उघडले.खिडकीतून बाहेर पाहिलं.रोजसारखाच दिवस सुरू झाला होता.पण आज तिला स्वतःमध्ये एक वेगळीच शांतता जाणवत होती.ती उठली.आवरली.आणि अभ्यासाच्या टेबलावर बसली.समोर तिची वही उघडी होती.काही महिन्यांपूर्वी तिने स्वतःसाठी काही ध्येय लिहून ठेवली होती.पण त्यानंतर ती वही तशीच बंद पडून होती.तिने एकेक पान उलटलं.काही ठिकाणी अर्धवट लिहिलेलं होतं.काही ठिकाणी फक्त तारीख होती.आणि काही पानं पूर्णपणे रिकामी.ती रिकामी पानं पाहून तिला