అర్ధరాత్రి దాటింది. పాత మేడ చుట్టూ గాలి భయంకరంగా అరుస్తోంది. చెట్ల కొమ్మలు కిటికీ అద్దాలను కొడుతున్నాయి. కారిడార్‌లో వేలాడుతున్న పాత దీపం గాలికి ఊగుతూ, గోడలపై వింత నీడలను సృష్టిస్తోంది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ డిటెక్టివ్‌ అనన్య మాధవీదేవి అధ్యయన గదిలోకి అడుగుపెట్టింది. ఆమె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. గది మధ్యలోని పెద్ద కుర్చీలో మాధవీదేవి వాలిపోయి ఉంది. ఛాతీలో పురాతనమైన లేఖ తెరిచే కత్తి దిగిపోయి ఉంది. తెల్లని చీర రక్తంతో తడిసిపోయింది. నేలపై రక్తం గడ్డకట్టి నల్లగా మారుతోంది. గోడకు ఆనుకుని ఉన్న గడియారం మాత్రం రెండు గంటల పదిహేడు నిమిషాల వద్ద ఆగిపోయింది. అనన్య శవాన్ని పరిశీలించింది. ఆమె చూపు ఒక్కసారిగా నేలపై పడిన చిన్న ఇత్తడి తాళం చెవిపై ఆగింది. అది సాధారణ తాళం చెవి కాదు. దాని వెనుక భాగంలో చిన్న అక్షరాలతో ఒక సంఖ్య చెక్కి ఉంది. “17.” “ఈ మేడలో