అడవి మీద సంధ్య మెల్లగా వాలుతోంది. అస్తమిస్తున్న సూర్యుడి ఎర్రని కాంతి చెట్ల కొమ్మల మధ్య నుంచి జారిపడి నేలను తాకుతోంది. పక్షులు గూళ్లకు చేరుకుంటున్నాయి. దూరంగా సెలయేటి సవ్వడి తప్ప అక్కడ మరే శబ్దమూ లేదు. ఆ నిశ్శబ్దం మధ్య చిన్న పర్ణశాల ముందు సత్యవ్రతుడు కళ్ళు మూసుకుని కూర్చున్నాడు. ఒకప్పుడు అతడూ అందరిలా జనాల మధ్య జీవించినవాడే. కానీ చదువు రాలేదని, శాస్త్రజ్ఞానం లేదని, మాటల్లో చాతుర్యం లేదని ఎన్నో అవమానాలు ఎదుర్కొన్నాడు. కొన్ని మాటలు చెవులను దాటి పోతాయి. కొన్ని మాత్రం గుండెలోనే ఉండిపోతాయి. తనను చూసి నవ్విన ముఖాలు, తన అజ్ఞానాన్ని ఎగతాళి చేసిన మాటలు అతని మనసులో గాయాలుగా మిగిలిపోయాయి. చివరకు లోకానికి దూరంగా అడవికి వచ్చేశాడు. తనకు గొప్ప తపస్సు తెలియదు. వేదాలు తెలియవు. మంత్రాలూ తెలియవు. కానీ ఒక్కటి మాత్రం తెలుసు. “నా వల్ల ఎవరికీ హాని కలగకూడదు. నా నోటి