વર્ષો વીતતા ગયા અને સમયના વહેણ સાથે રઘુભાઈના શરીર પર કરચલીઓ વધતી ગઈ, પણ એમની હિંમત અડીખમ હતી. જગો હવે જુવાન થયો હતો. શહેરની કોલેજમાં ભણીને આવ્યા પછી એની આંખોમાં કંઈક અલગ જ ચમક હતી. એ ચમક ભણતરની ઓછી અને શહેરના ઝાકઝમાળની વધુ હતી. એક સાંજની વાત છે, રઘુભાઈ ખેતરેથી થાક્યા-પાક્યા આવ્યા હતા અને હાથ-પગ ધોઈને ખાટલે બેઠા હતા. જગો એમની પાસે આવીને બેઠો, પણ એના ચહેરા પર ગંભીરતા હતી."બાપુ, મારે હવે આ ગામડાની ધૂળમાં નથી રહેવું. મારે શહેરમાં જઈને પોતાનો ધંધો કરવો છે. મેં એક દુકાન જોઈ રાખી છે, જો એ મળી જાય તો આપણી ગરીબીના