*પ્રકરણ ૪: વૃદ્ધાશ્રમની ખામોશી અને અંતિમ સત્ય**     ગાડી જ્યારે વૃદ્ધાશ્રમના લોખંડી અને ઠંડા ગેટ પાસે આવીને ઉભી રહી, ત્યારે જાણે સમય થંભી ગયો હતો. રઘુભાઈએ શાંતિબાનો ધ્રૂજતો હાથ પોતાના હાથમાં મજબૂતીથી પકડી લીધો. એ હાથમાં પસ્તાવો નહોતો, પણ એક નસીબનો સ્વીકાર હતો. જગાએ ગાડીમાંથી ઉતરીને અંદર જઈને મેનેજર સાથે વાત કરી, જરૂરી કાગળો પર સહી કરી, આશ્રમની ફી પેટે થોડા રૂપિયા આપ્યા અને મા-બાપને એક અજાણ્યા, સાંકડા રૂમમાં મૂકીને ચાલતી પકડી. એણે પાછળ વળીને જોવાની પણ હિંમત ન કરી, કારણ કે એ જાણતો હતો કે જો એ પાછળ જોશે તો કદાચ પિતાની એ આંખો સાથે નજર મળી જશે જેણે