ભાગ ૬: મૂક સંવાદ: શબ્દો વગરની વાતસમય: જુલાઈ, ૨૦૦૦ (સારંગને લાવ્યાના ૧ અઠવાડિયા પછી)સ્થળ: દેવાયતની ડેલીનો તબેલોવરસાદ તો રહી ગયો હતો, પણ દેવાયતની ડેલીમાં હજી ભયનું તોફાન શાંત નહોતું થયું.છેલ્લા સાત દિવસથી કાળો ભમ્મર ‘સારંગ’ ખૂંટા સાથે બંધાયેલો હતો. તે ન તો સરખું ખાતો હતો, ન પીતો હતો. તેની આંખોમાં હજી પણ એ જ લોહી જેવી લાલશ હતી. રૂપા તો ગમાણમાં ઘાસ નાખવા જતા પણ થથરતી હતી.“આ રાક્ષસ છે! આ તમને મારી નાખશે,” રૂપા રોજ રડતી આંખે કહેતી. “જુઓ, એના નસકોરાં કેવા ફૂલે છે!”“તન ભલે તૂટ્યું હોય, પણ મનનો મેરુ અડગ,પ્રેમની ભાષા સાંભળી, જુક્યો જંગલી ખડગ.”દેવાયત વ્હીલચેરમાં બેસીને કલાકો સુધી