ભાગ ૫: શિકારીનો દરોડો અને ખાલી પાંજરું…!"વાડ્યું વળે ને વેરી જાગે, સવાર પડે સુમસામ,કાયદાનો કોરડો વીંઝાય, લેવા ગરીબનું નામ.પણ જનેતા જેની જોગમાયા, ને સત્ય જેનું ઢાલ,એના આંગણે આવીને પાછો પડે, સાક્ષાત વિકરાળ કાળ!"સમય: સવારના ૮ વાગ્યા.સ્થળ: કાનજીનો નેસડો.સૂરજ તો ક્યારનોય ગીરના ડુંગરા પાછળથી ઉગી નીકળ્યો હતો, અને તેના સોનેરી કિરણો રાયણના ઝાડમાંથી ચળાઈને નેસડાના આંગણામાં પથરાયા હતા. પણ કાનજીના નેસડામાં આજે સવાર નહોતી પડી, જાણે કોઈ અણધારી આફત ઉતરી હતી. વાતાવરણમાં એક અજીબ ગંભીરતા હતી. પક્ષીઓનો કલરવ પણ આજે ઓછો સંભળાતો હતો, જાણે કુદરત પણ કોઈ આવનારા તોફાનની રાહ જોઈ રહી હોય.કાનજી ઘરના ઉંબરા પર સુનમૂન બેઠો હતો. તેની નજર