અધ્યાય ૪ – અઘોરીનું રહસ્યરાતના ત્રણ વાગ્યા હતા.મણિકર્ણિકા ઘાટ પર ચિતાઓનો અગ્નિ હજુ પણ પ્રજ્વલિત હતો. ગંગાની લહેરો શાંત હતી, પણ અનન્યાના મનમાં પ્રશ્નોનું તોફાન ઉઠ્યું હતું.ગૌરીનું પાયલ…એ રહસ્યમય સાધુ…અને…“હવે સત્ય શોધવાનો સમય આવ્યો છે.”આ શબ્દો તેના કાનમાં સતત ગુંજી રહ્યા હતા.⸻સવારે કાશીનાથે અનન્યાને કહ્યું,“જો ખરેખર જવાબ જોઈએ છે…તો આજે રાત્રે મને અનુસરજે.પણ એક વાત યાદ રાખજે…જે જોશે, એના પર ક્યારેય હસતી નહીં…અને જે સાંભળશે, એને કોઈની સામે કહેતી નહીં…જ્યાં સુધી સમય ન આવે.”અનન્યાએ હા પાડી.⸻રાત્રે બાર વાગ્યે…કાશીનાથ તેને મણિકર્ણિકા ઘાટની પાછળ આવેલી સાંકડી ગલીઓમાંથી લઈ ગયા.થોડીવાર પછી તેઓ એક પ્રાચીન, અડધું તૂટેલું શિવમંદિર પાસે પહોંચ્યા.મંદિરની પાછળ નાનકડી ગુફા હતી.અંદરથી ધૂણીનો