શ્રાવણ સુદ પૂનમની એ ભીંજાયેલી સવારે આકાશ વાદળોથી ઘેરાયેલું હતું. પવનની સાથે આવતી ઝીણી ઝીણી વાછટ ગામના છેવાડે આવેલા નળિયાવાળા જૂના ઘરની ઓસરીને અડીને પસાર થતી હતી. લીંપેલા ફળિયાની સામે ઓસરીની કોરે બેસીને પચાસ વર્ષીય જશોદાબેને એક જૂની પિત્તળની થાળી પોતાના ખોળામાં મૂકી હતી. થાળીમાં ઝીણવટપૂર્વક ગોઠવેલી લાલ કંકુની વાટકી, ચોખાના દાણા, તુલસીનું પાન, ગાયના ઘીનો નાનકડો કોડિયો અને વચ્ચે મૂકેલો રેશમનો લાલ-પીળો દોરો વર્ષોના સ્નેહનું સરનામું બનીને ચમકતા હતા.જશોદાબેનની આંખો વારંવાર ગામના કાચા રસ્તા તરફ દોડી જતી હતી. ઉંમરની સાથે તેમના ચહેરા પર કરચલીઓનું જાળું ગૂંથાઈ ગયું હતું, પણ એ કરચલીઓ માત્ર ઉંમરની નહોતી; એમાં વિધાતા સામે એકલે હાથે