#નિર્ભયા ભાગ 1 આશાસ્પદ સપનાઓ અને દિલ્હીની એ રાતડિસેમ્બર મહિનાની એ ગુલાબી, કડકડતી ઠંડીમાં આખું હિન્દુસ્તાન જ્યારે રજવાડા જેવા રજાઈના ખૂણામાં લપાઈને મીઠી ઊંઘ માણી રહ્યું હતું, ત્યારે દિલ્હીના એક છેવાડાના, મધ્યમવર્ગીય અને અત્યંત સાધારણ વિસ્તારના એક નાના અમથા મકાનમાં અનોખી હૂંફ પ્રગટી રહી હતી. એ હૂંફ કોઈ સગડીની નહોતી, એ હૂંફ હતી સપનાઓની. એવા સપના જે રાતના અંધકારમાં પણ સૂરજની જેમ ચમકતા હતા.એક દીકરી જે માત્ર ૨૩ વર્ષની હતી, પણ જેની આંખોમાં આખા પરિવારનું આકાશ સમાયેલું હતું. તે કોઈ અમીર ઘરની લાડકવાયી નહોતી. તેના પિતા એક સાધારણ મજૂર હતા, જેમણે એરપોર્ટ પર માલસામાન ઉપાડવાનું, લોડિંગ કરવાનું કાળી મજૂરીનું કામ કરીને