എട്ട് മണിയുടെ കാത്തിരിപ്പ്രാവിലെ എട്ട് മണി.അത് അരുണിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു സാധാരണ സമയം മാത്രമായിരുന്നു.എന്നാൽ പിന്നീട് അതേ സമയം അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സമയമായി മാറുമെന്ന് അന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.അരുണിന് ഇരുപത്തിയെട്ട് വയസ്സായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിലായിരുന്നു ജോലി. ജീവിതത്തിൽ വലിയ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നും അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല. നല്ലൊരു ജോലി, വീട്ടുകാരോടൊപ്പം സമാധാനമുള്ള ജീവിതം, ഇടയ്ക്കൊരു യാത്ര—അത്രയേ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.അവന്റെ ദിവസങ്ങൾ ഏറെക്കുറെ ഒരുപോലെയായിരുന്നു.രാവിലെ ആറരയ്ക്ക് എഴുന്നേൽക്കും. അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചായ കുടിക്കും. പത്രം നോക്കും. കുളിച്ച് തയ്യാറായി കൃത്യം എട്ടുമണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് ബൈക്കിൽ പുറപ്പെടും.വീട്ടിൽ നിന്ന് ഓഫീസിലേക്ക് ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ടായിരുന്നു.ആ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ ബസ് സ്റ്റോപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.ആ ബസ് സ്റ്റോപ്പാണ് പിന്നീട് അരുണിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥലമായി മാറിയത്.കാരണം അവിടെ എല്ലാ ദിവസവും ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുമായിരുന്നു.മീര.ആദ്യമായി അരുണിന്റെ കണ്ണിൽ മീര പെട്ടത് ഒരു തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെയായിരുന്നു.ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഒരുപാട് ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ