झपाटलेला वाडा - भाग 7: पायातली बाईसात आत्मे मुक्त झाले होते. अंगणात सात चिता जळून राख झाल्या होत्या. पण राख वाऱ्याने उडून गेली नव्हती, ती तिथेच गोल गोल फिरत होती, जणू अजूनही कोणीतरी बाकी आहे याची आठवण करून देत होती.वाडा आता हलका वाटत होता. शंभर वर्षाचं ओझं उतरल्यासारखा. पहिल्या दिवशी जो घुसमटणारा, कुबट वास होता, तो आता नव्हता. पिंपळावर पक्षी बसू लागले होते. पण रात्री... रात्री अजूनही आवाज येत होता. मुख्य खांबातून.मला बाहेर काढा... मला श्वास घेता येत नाही... मी इथे शंभर वर्षांपासून आहे... अंधारात...आर्यनला माहित होतं, ही सावित्री आहे. सगळ्या शापाची सुरुवात.सकाळी त्याने मुख्य खांबाला हात लावला. सागवानी खांब.