സ്കൂൾ ബസ്രാവിലെ ഏഴുമണി കഴിഞ്ഞാൽ ആ ഗ്രാമത്തിലെ റോഡിന് ഒരു പ്രത്യേക ഉണർവാണ്.വീടുകളുടെ മുറ്റത്ത് സ്കൂൾ യൂണിഫോമണിഞ്ഞ കുട്ടികൾ ബാഗുമായി നിൽക്കും. ചിലർ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് റോഡിലേക്ക് നോക്കും. ചിലർ ഉറക്കച്ചടവോടെ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് ബസ് വരുന്നതും കാത്തിരിക്കും.അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞാൽ ദൂരെ നിന്ന് ആ ശബ്ദം കേൾക്കും.“പോം… പോം…”മഞ്ഞയും വെള്ളയും നിറമുള്ള സ്കൂൾ ബസ് വളവ് തിരിഞ്ഞ് വരും.ബസിന്റെ ഡ്രൈവർ രാജേട്ടനായിരുന്നു. ഏകദേശം അമ്പത്തഞ്ച് വയസ്സുള്ള, എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിയോടെ കാണുന്ന ഒരാൾ. പതിനഞ്ച് വർഷമായി അദ്ദേഹം അതേ സ്കൂളിലെ ബസ് ഓടിക്കുകയായിരുന്നു.കുട്ടികൾക്ക് രാജേട്ടൻ വെറുമൊരു ഡ്രൈവറായിരുന്നില്ല.അവർക്ക് അദ്ദേഹം ഒരു രക്ഷിതാവിനെപ്പോലെയായിരുന്നു.“അഭീ, ഓടിക്കയറല്ലേ…”“മീനൂ, ബാഗ് അകത്തേക്ക് വെച്ചിട്ട് ഇരിക്ക്…”“അനൂ, ഇന്ന് എന്താ ഇത്ര വൈകിയത്?”എല്ലാവരുടെയും കാര്യങ്ങൾ രാജേട്ടന് അറിയാമായിരുന്നു.പക്ഷേ, ആ കുട്ടികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരാൾ മാത്രം എപ്പോഴും വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു.ആദി.പത്താം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന ആദി ബസിന്റെ ഏറ്റവും പിന്നിലെ സീറ്റിലാണ് എന്നും ഇരിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ള കുട്ടികൾ കളിച്ചും ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ