રાત્રિના દસ વાગ્યા હતા. વરસાદ ધીમે ધીમે વરસી રહ્યો હતો. નાનકડા ઝૂંપડામાં દીવાના ધૂંધળા પ્રકાશમાં આઠ વર્ષનો રાહુલ ખૂણે બેઠો હતો. તેની આંખો દરવાજા પર જ હતી. તેને પોતાના પપ્પાની રાહ હતી.“મા… આજે જમવાનું શું છે?” રાહુલે ધીમા અવાજે પૂછ્યું.માએ ખાલી ડબ્બા તરફ જોયું અને હસવાનો નિષ્ફળ પ્રયાસ કર્યો.“બેટા, તારા પપ્પા આવે ને પછી બનાવી દઈશ.”પણ રાહુલ સમજી ગયો હતો. ઘરમાં લોટ નહોતો, ચોખા નહોતા… કંઈ જ નહોતું.થોડી વારમાં દરવાજો ખૂલ્યો. વરસાદમાં ભીંજાયેલા તેના પપ્પા અંદર આવ્યા. કપડાં કાદવથી ભરાયેલા હતા. ચહેરા પર થાક અને આંખોમાં હાર દેખાતી હતી.“કામ મળ્યું નહીં આજે પણ…” પપ્પાએ માથું ઝૂકાવી કહ્યું.ઘરમાં ફરી શાંતિ છવાઈ