તૃતીય સર્ગકેટલાય દેશ-દેશાંતરોમાં ભમ્યો એ કવિ!બરફથી થીજી ગયેલા પર્વતો એણે ઓળંગ્યા,તીક્ષ્ણ કાંટાઓથી ભરેલા જંગલોનેલોહીલુહાણ પગે કચડીને એ ચાલતો રહ્યો.પરંતુ પંખીઓનું ગાન, ઝરણાંનો ધ્વનિ,હવે કવિના હૃદયને શાંત કરી શકતા નથી.પંખી અને ઝરણાંનો ધ્વનિ તો પ્રકૃતિનું ગીત છે—મનના જે ભાગમાં તેનો પડઘો પડતો હતો,તે મનની વીણાના તાર જાણે વેરવિખેર થઈ ગયા છે.એકલો રહીને જે કંઈ પણ પહેલાં જોતો હતો એ કવિ,તે બધું જ તેને કેટલું સુંદર લાગતું હતું,હવે કવિની આ કેવી દશા થઈ ગઈ છે—કે જે પ્રકૃતિની શોભા વચ્ચે નલિની નથી હોતી,તે કવિની નજરમાં શૂન્ય સમાન લાગે છે,જાણે મંદિરમાં કોઈ દેવતા જ ન હોય!એ બાળાના મુખનું તેજ વધારી દેતું હતુંપ્રકૃતિના રૂપની છટાને