शेवटची फेरीएक रहस्यमय कादंबरी---अध्याय १ — मध्यरात्रीचा फोनरात्रीचे बारा वाजून सत्तावीस मिनिटे झाली होती.पुण्यात पाऊस जोरात कोसळत होता. खिडकीच्या काचेवर पडणाऱ्या थेंबांचा आवाज सोडला तर अमोलच्या फ्लॅटमध्ये पूर्ण शांतता होती.अमोल झोपण्याचा प्रयत्न करत होता, पण काही केल्या डोळे मिटत नव्हते.तेवढ्यात त्याचा फोन वाजला.बाबा.अमोलच्या डोळ्यांत अचानक भीती दाटली.तो नंबर त्याच्या मोबाईलमध्ये अजूनही सेव्ह होता.पण त्या नंबरवरून फोन येणे अशक्य होते.कारण अमोलचे वडील सात वर्षांपूर्वी मरण पावले होते.फोन बंद होण्याआधी शेवटचा कॉलही त्याच नंबरवरून झाला होता.फोन सतत वाजत राहिला.अमोलने शेवटी कॉल उचलला."हॅलो?"समोरून काहीच आवाज आला नाही.फक्त पावसासारखा खडखडाट."बाबा?"काही सेकंदांनी एक आवाज आला.अतिशय मंद.अतिशय दूरचा."अमोल..."अमोलच्या हातातून फोन जवळजवळ सुटला.तो आवाज त्याच्या वडिलांचाच होता."बाबा?