એકાંત અને શાંતિના પ્રતીક સમાન એક ઘનઘોર જંગલ. પ્રકૃતિના અમી છાંટણા વચ્ચે, જ્યાં માત્ર પંખીઓનો કલરવ અને પવિત્ર વાયુનો અહેસાસ થતો હતો, ત્યાં એક મહાત્મા આંખો બંધ કરીને પરમાત્માના ધ્યાનમાં લીન હતા. બાહ્ય જગતના કોલાહલથી બેખબર, તે સંત પોતાની ભીતરની દુનિયામાં પરમ શાંતિનો અનુભવ કરી રહ્યા હતા.   જ્યારે મન સ્થિર થાય છે, ત્યારે જ આત્માનું પરમાત્મા સાથે મિલન થાય છે.   તે જ સમયે, નગરનો એક અત્યંત પ્રતિષ્ઠિત અને ધનાઢ્ય શેઠ તે રસ્તેથી પસાર થયો. તેની નજર ધ્યાનમાં બેઠેલા તે તેજસ્વી સંત પર પડી. સંતના ચહેરા પરનું અલૌકિક તેજ જોઈને શેઠ અભિભૂત થઈ ગયો. તેના મનમાં સંત પ્રત્યે અપાર