સાંજ ધીમે ધીમે કાસીપુરના બગીચા-મકાન પર ઊતરી રહી હતી. આકાશમાં સૂર્યનો કેસરી રંગ ફેલાયો હતો. વૃક્ષોની ડાળીઓમાંથી પસાર થતી પવનની લહેરો જાણે કોઈ અજાણી વિદાયની વાત કરતી હતી. આખું વાતાવરણ શાંત હતું, પરંતુ એ શાંતિની અંદર એક અસહ્ય વેદના છુપાયેલી હતી. કાસીપુરના એ મકાનમાં એક મહાન આત્મા પોતાના જીવનના અંતિમ દિવસો જીવી રહ્યો હતો. તેઓ હતા—શ્રીરામકૃષ્ણ પરમહંસ.   यत्र तु न पश्यति न शृणोति न विजानाति किञ्चित् स भूमा। यत्र तु पश्यत्यन्यत् शृणोत्यन्यद् विजानात्यन्यत् तदल्पम्॥ જ્યાં પ્રેમમાં ભેદભાવ મટી જાય છે અને બધું એકરૂપ લાગે છે, તે જ મહાન પ્રેમ છે. જ્યાં માત્ર ભિન્નતા અને સ્વાર્થ દેખાય છે, તે પ્રેમ