શહેરના એક શાંત, સુવ્યવસ્થિત અને વૃક્ષોથી ઘેરાયેલા જૂના મહોલ્લામાં એક સાંકડી ગલી હતી. સવાર પડતાં જ ત્યાં ચકલીઓના કલરવ સાથે દૂધવાળાની ઘંટડી, મંદિરમાંથી આવતી આરતી અને દૂર ક્યાંકથી સંભળાતી ચાની કીટલીની સીટી—આ બધું મળીને જીવનનો એક મધુર રાગ રચતું. એ જ ગલીમાં દરરોજ વહેલી સવારે રમેશ નામનો એક યુવાન સાયકલ પર સમાચારપત્ર વહેંચતો ફરતો. તેના માટે એ માત્ર રોજગાર નહોતો; વર્ષોથી એકસરખા ઘરોના દરવાજા, બારીઓ અને ચહેરાઓ તેની પોતાની દુનિયાનો ભાગ બની ગયા હતા. કોઈ ઘરમાં સમાચારપત્ર દરવાજા નીચે સરકાવી દેવાનો, કોઈ ઘરમાં બારીમાંથી અંદર નાખવાનો અને કોઈ ઘરમાં ઘંટડી વગાડીને હાથમાં આપવાનો—દરેક ઘરનો પોતાનો નિયમ હતો. પરંતુ ગલીના છેડે