આ આજના ૨૧મી સદીના ભૌતિકવાદી અને કૃત્રિમ સમાજનું સૌથી મોટું અને ભયાનક સત્ય છે. આપણે એક એવા યુગમાં શ્વાસ લઈ રહ્યા છીએ જ્યાં માણસ જે અંદરથી છે તે બહાર દેખાડી શકતો નથી, અને જે બહાર દેખાડે છે તે અંદરથી હોતો નથી. ચહેરો એ ક્યારેક આત્માનો અરીસો ગણાતો હતો, પણ આજે એ માત્ર એક નકાબ (માસ્ક) બનીને રહી ગયો છે.સમાજમાં વાહવાહ મેળવવા, સંબંધો ટકાવી રાખવા કે પોતાના સ્વાર્થ સિદ્ધ કરવા માટે માણસે પોતાના ચહેરા પર 'હસવાનું' પ્લાસ્ટિકનું લેયર ચડાવી દીધું છે. પરંતુ આ મધુર સ્મિતની પાછળ, આંખોની ગહેરાઈમાં અને મનની અંદર કેટલું ઝેર, કેટલી ઈર્ષ્યા, કેટલો દ્વેષ કે કેટલી ગૂંગળામણ છુપાયેલી