પ્રકરણ ૩ભૂખ અને અપમાનસવારનો સૂર્ય મુંબઈના પ્રદૂષિત આકાશમાં દેખાયો ખરો, પણ કુર્લાની એ સાંકડી ગલીઓમાં તો તે માત્ર ઉકળાટ, ભેજ અને અજંપો જ લઈને આવ્યો. આર્યન સવારે મોડો જાગ્યો. તેની આંખો ભારે હતી અને માથું જાણે કોઈ લોખંડના હથોડાથી પીટાતું હોય તેમ ફાટફાટ થતું હતું. મોડા જાગવાનું કારણ કોઈ આળસ નહોતી, પણ જાગ્યા પછી જે વરવી હકીકતોનો સામનો કરવાનો હતો, તેનાથી બચવાનો આ તેનો એક છેલ્લો અને લાચાર પ્રયાસ હતો.પેટમાં એક વિચિત્ર પ્રકારની બળતરા થતી હતી. એ ભૂખ હતી, જે છેલ્લા ચોવીસ કલાકથી તેના અસ્તિત્વને ધીમે ધીમે કોરી ખાતી હતી. તે ઊભો થયો અને ટેબલ પર પડેલા સ્ટીલના જૂના ડબ્બાને તપાસ્યો.