આ વાર્તા વાલીઓને સંબોધીને છે, જેમાં કહેવામાં આવ્યું છે કે આપણા દેશમાં બાળકોને પોતાનું લક્ષ્ય નક્કી કરવા માટે મુક્તતા નથી. વાલીઓ તેમના અનુભવના આધાર પર બાળકોને માર્ગદર્શન આપતાં હોય છે, પરંતુ આ રીતે બાળકોની વિચારધારા અને જીવનના લક્ષ્યાંકો પર અસર થાય છે. કેટલાક વાલીઓ બાળકોની પરિસ્થિતિને સમજવા માટે પ્રયાસ કરે છે, પરંતુ ઘણીવાર તેઓ નિષ્ફળ જાય છે, જેના પરિણામે બાળકોને માનસિક અથવા શારીરિક ત્રાસનો સામનો કરવો પડી શકે છે. વાલીઓના માન્યતાઓ અને દૃષ્ટિકોણમાંથી જતા, તેઓ વિચારે છે કે તેમના સંતાનોને પણ તેમના જ માર્ગે ચાલવું જોઈએ, જેનું પરિણામ ક્યારેક વિવાદ અને અણબણાવમાં થાય છે. વાળીઓ અને બાળકો વચ્ચેના આ સંવાદમાં, વાલીઓએ સમજવું જોઈએ કે વિશ્વ બદલાઇ રહ્યું છે અને બાળકોની જરૂરિયાતો અને સ્વપ્નો અલગ હોઈ શકે છે. વાલીઓએ સહકાર આપવો જોઈએ, તેના બદલે નિયંત્રણ અથવા કડક વલણ અપનાવવો જોઈએ. અંતે, વાર્તામાં એક ઉદાહરણ આપ્યું છે જે દર્શાવે છે કે કેવી રીતે કડક વલણ અપનાવવાથી ફક્ત મુશ્કેલીઓ જ વધે છે, અને સમસ્યાઓનું સમાધાન સરળતાથી પ્રાપ્ત થઈ શકે છે જો બંને પક્ષો વચ્ચે સંવાદ અને સમજણ હોય.

by Pandya Kishan in Gujarati Moral Stories

Writen by Pandya Kishan

Category Moral Stories