આઝાદમાં ચાર મિત્રો લાંબા સમય પછી મળવા માટે ભેગા થઇ રહ્યા હતા. સ્વાતિને પણ આમંત્રણ મળ્યું, જેમાં બે છોકરાઓને માજી પાસે મુકવાનું હતું. રોહન, જે માજીને પહેલાંથી જ જાણતો હતો, તેણે જણાવ્યું કે છોકરાઓ તોફાની છે અને તેને મુશ્કેલીઓનો સામનો કરવો પડે છે. સ્વાતિને માજીને સીધું કહેવું મુશ્કેલ લાગ્યું, પરંતુ તે હળવેથી સમજાવવા માટે પ્રયત્ન કરવા નક્કી કર્યું. સ્વાતિને વિચાર્યું કે જો ઘરમાં શાંતિ ન હોય તો છોકરાઓને સાથે લઈ જવું પડશે, અથવા તો જવાનું ટાળવું પડશે. તેને રોહન સાથે વાત કરવાની જરૂર અનુભવાઈ, પરંતુ રોહન પણ માજીને સમજાવવાની કોશિશ કરી રહ્યો હતો. સ્વાતિ એક સમજદાર અને ભણેલી પત્ની હતી, છતાં ઘણીવાર માજી સાથે તણાવમાં અડી જતી હતી. માજી શરૂઆતમાં સ્વાતિને પ્રેમથી રાખતી, પરંતુ સાસુ તરીકે થોડીક ઝઘડામાં આવી જતી. માટે નવી વહુ અને સાસુ વચ્ચેના સંવાદોમાં અસંયમ વધી ગયો, અને અંતે માજી એકાંતમાં જવા લાગી. અંતે, માજી ભગવાનને ભજવા માટે પોતાના રૂમમાં બેસી ગયા, તેમના જીવનભરનો ધ્યેય હતો તેમના પરિવાર માટે પ્રાર્થના કરવું. છેલ્લા સમયે, માજીનું નામ યાદમાં રહેવાનું બની ગયું, અને તેમનો વિદાય ભવ્યતાથી થયો.

by Mahendra Bhatt in Gujarati Short Stories

Writen by Mahendra Bhatt

Category Short Stories