ભાગ 17 : મૂળ નિર્ણય
સ્ક્રીન પર એક જ વાક્ય સ્થિર હતું—
“નિષાએ નક્ષત્રને જીવતું રાખવાનો નિર્ણય લીધો હતો.”
આરવ ઘણા સમય સુધી એ શબ્દોને જોતો રહ્યો.
“આ શક્ય નથી.”
મીરાએ ધીમેથી પૂછ્યું,
“કેમ?”
“કારણ કે જો નિષા નક્ષત્રને જીવતું રાખવા માગતી હતી, તો પછી આટલી બધી ઘટનાઓ શા માટે?”
“કઈ ઘટનાઓ?”
“આગ. મારી યાદો. દેવનું ગાયબ થવું. મારી માતાનું રહસ્ય. અને હવે તું.”
મીરા થોડા સમય માટે ચૂપ રહી.
પછી બોલી,
“કદાચ આપણે નક્ષત્રને ખોટી રીતે સમજ્યા છીએ.”
“એટલે?”
“અપણે માનતા હતા કે નક્ષત્ર પોતે નિર્ણય લે છે.”
“અને?”
“કદાચ નક્ષત્ર માત્ર માણસોના નિર્ણયોને જોડે છે.”
આરવ તેની તરફ જોવા લાગ્યો.
મીરાએ સ્ક્રીન તરફ ઈશારો કર્યો.
“નિષાએ નક્ષત્રને જીવતું રાખ્યું. તું તારી યાદો suppress કરી. તારી માતાએ તેને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો. દેવએ તેને ફરી શરૂ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.”
“અને આ બધું?”
“એક જ પ્રશ્નની આસપાસ છે.”
“કયો?”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું—
“માણસ ખરેખર પોતાની પસંદગી પોતે કરે છે કે નહીં?”
---
સ્ક્રીન પર નવી ફાઇલ ખુલી.
ZERO — ORIGINAL DECISION
આ વખતે કોઈ password નહોતો.
ફાઇલમાં માત્ર એક વિડિયો હતો.
વિડિયો શરૂ થયો.
નિષા એકલી હતી.
તેની સામે કેમેરો હતો.
તે સીધી કેમેરા તરફ જોઈ રહી હતી.
“જો તમે આ જોઈ રહ્યા છો,” તેણે કહ્યું, “તો તેનો અર્થ છે કે મારી યોજના સફળ થઈ છે.”
આરવ આગળ વધ્યો.
“નિષા...”
વિડિયોમાં નિષાએ આગળ કહ્યું,
“આરવ, જો તું આ જોઈ રહ્યો છે, તો કદાચ તને તારી કેટલીક યાદો પાછી આવી ગઈ હશે.”
આરવ સ્થિર થઈ ગયો.
“પણ હું ઈચ્છતી નહોતી કે તને બધું એકસાથે યાદ આવે.”
થોડી ક્ષણનું મૌન.
“કારણ કે કેટલીક યાદો સત્ય કરતાં પણ વધુ ખતરનાક હોય છે.”
વિડિયો થોડી ક્ષણ માટે અટક્યો.
પછી નિષાએ કહ્યું—
“નક્ષત્રને મેં નષ્ટ થવા દીધું નહીં.”
આરવની આંખો સ્ક્રીન પર જ હતી.
“કારણ કે જો નક્ષત્ર સંપૂર્ણ રીતે નષ્ટ થઈ જાય, તો માણસના નિર્ણયને સમજવાનો આ એકમાત્ર માર્ગ પણ ખતમ થઈ જાય.”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું,
“એટલે નિષા નક્ષત્રને બચાવવા માગતી હતી?”
આરવે માથું હલાવ્યું.
“હજુ સાંભળ.”
વિડિયો ચાલુ રહ્યો.
“પરંતુ મેં નક્ષત્રને એક શરતે જીવતું રાખ્યું.”
સ્ક્રીન પર નિષાનો ચહેરો ગંભીર બન્યો.
“તે કોઈ એક માણસની યાદોને નિયંત્રિત નહીં કરે.”
“તે માત્ર માણસને એક પ્રશ્ન પૂછશે.”
વિડિયો પર શબ્દો દેખાયા—
WHAT WILL YOU CHOOSE?
નિષાએ કહ્યું,
“જવાબ માણસ પોતે આપશે.”
---
આરવ ધીમેથી બોલ્યો,
“તો પછી મારી યાદો શા માટે suppress થઈ?”
વિડિયોમાં નિષાએ જાણે તેનો પ્રશ્ન સાંભળ્યો હોય તેમ જવાબ આપ્યો—
“કારણ કે નક્ષત્રની સૌથી મોટી ખામી એ છે કે તે પોતાના જવાબ પર વિશ્વાસ કરવા લાગે છે.”
આરવ ચોંકી ગયો.
નિષા આગળ બોલી,
“જો સિસ્ટમને લાગે કે તે માણસની પસંદગી પહેલેથી જાણે છે, તો માણસની પસંદગી માત્ર ગણતરી બની જાય છે.”
“એટલે મેં તને મારી યાદથી દૂર કર્યો.”
“તું મને ભૂલી જાય એ માટે નહીં.”
“પણ જેથી નક્ષત્ર તારી પસંદગીની ગણતરી ન કરી શકે.”
આરવની આંખોમાં આશ્ચર્ય હતું.
તેને પહેલી વાર સમજાયું કે તેની memory suppression માત્ર નક્ષત્રથી બચવાનો ઉપાય નહોતો.
તે નક્ષત્રને અનિશ્ચિત રાખવાનો ઉપાય હતો.
---
વિડિયો ફરી અટક્યો.
પછી નિષાનો અવાજ આવ્યો—
“પણ મારી પાસે એક સમસ્યા હતી.”
આરવ અને મીરા બંને સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહ્યા હતા.
“મારે નક્ષત્રને એવી જગ્યાએ રાખવું હતું જ્યાં તે કોઈ એક વ્યક્તિને નિયંત્રિત ન કરી શકે.”
થોડું મૌન.
“એટલે મેં તેને યાદોમાં વહેંચી દીધું.”
આરવ ધીમેથી બોલ્યો,
“યાદોમાં...”
“હા,” મીરાએ કહ્યું.
“એટલે જ નક્ષત્ર કોઈ એક મશીનમાં નહોતું.”
વિડિયોમાં નિષા આગળ બોલી—
“એક ભાગ મારી યાદોમાં.”
“એક ભાગ આરવની.”
“એક ભાગ...”
વિડિયો અચાનક અટકી ગયો.
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“એક ભાગ ક્યાં?”
સ્ક્રીન પર લાલ અક્ષરો દેખાયા—
DATA CORRUPTED
મીરા બોલી,
“ફરી ચલાવ.”
આરવે ફરી PLAY કર્યું.
વિડિયો આગળ વધ્યો.
નિષાએ કહ્યું—
“ત્રીજો ભાગ એવી વ્યક્તિ પાસે રહેશે જેને નક્ષત્ર ક્યારેય પોતાના નિયંત્રણમાં હોવાનો ભ્રમ પણ ન કરી શકે.”
આરવને તરત મીરા યાદ આવી.
તે તેની તરફ વળ્યો.
“તું?”
મીરા ગૂંચવાઈ ગઈ.
“મને ખબર નથી.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“કદાચ આ જ કારણ છે કે તું હોસ્ટ બની.”
મીરા ધીમેથી બોલી,
“પણ જો હું ત્રીજો ભાગ હતી... તો મને ક્યારેય ખબર કેમ ન પડી?”
આરવે જવાબ આપ્યો નહીં.
કારણ કે હવે એક વધુ સંભાવના સામે આવી હતી—
મીરા નક્ષત્રની પસંદગી નહોતી.
કદાચ નિષાએ તેને વર્ષો પહેલાં જ પસંદ કરી હતી.
---
અચાનક રૂમમાં એક અવાજ સંભળાયો.
“ખોટું.”
આરવ અને મીરા બંને ચોંકી ગયા.
અવાજ સ્પીકરમાંથી આવ્યો હતો.
તે આલ્ફાનો હતો.
“મીરા પસંદગી નહોતી.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“મા?”
અવાજ ફરી આવ્યો.
“નિષાએ કોઈ વ્યક્તિ પસંદ કરી નહોતી.”
“તો શું પસંદ કર્યું હતું?”
થોડા સમયનું મૌન.
પછી જવાબ આવ્યો—
“એક સ્થિતિ.”
આરવ સમજી શક્યો નહીં.
“કઈ સ્થિતિ?”
“જ્યાં કોઈ એક વ્યક્તિ પાસે સંપૂર્ણ સત્ય ન હોય.”
મીરા ધીમેથી બોલી,
“એટલે...”
આલ્ફાનો અવાજ ફરી આવ્યો.
“નિષા જાણતી હતી કે જો સત્ય એક જ વ્યક્તિ પાસે રહેશે, તો નક્ષત્ર ફરીથી નિયંત્રણ મેળવી લેશે.”
આરવે પૂછ્યું,
“તો સત્ય ક્યાં છે?”
જવાબ આવ્યો—
“તમારા ત્રણેયમાં.”
આરવ અને મીરા એકબીજા તરફ જોયા.
“ત્રણેય?”
આલ્ફાનો અવાજ બોલ્યો,
“આરવ પાસે નિર્ણય છે.”
“મીરા પાસે યાદ છે.”
“અને નિષા પાસે કારણ.”
આરવનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“પણ નિષા ક્યાં છે?”
આ વખતે કોઈ જવાબ ન આવ્યો.
ફક્ત સ્ક્રીન પર એક નવી ફાઇલ ખુલી—
NISHA — LOCATION UNKNOWN
આરવ તરત આગળ વધ્યો.
“આ ફાઇલ ખોલ.”
ACCESS DENIED.
“શા માટે?”
સ્ક્રીન પર જવાબ આવ્યો—
“BECAUSE NISHA IS NOT THE HOST.”
આરવ થોડા સમય સુધી એ શબ્દો જોતો રહ્યો.
પછી તેની આંખોમાં એક નવી સમજણ આવી.
“એટલે નક્ષત્ર મીરામાં ગયું નથી.”
મીરા તેની તરફ જોઈ.
“તો?”
આરવે ધીમેથી કહ્યું—
“મીરા માત્ર દરવાજો છે.”
રૂમ ફરી શાંત થઈ ગયો.
અને એ જ ક્ષણે સ્ક્રીન પર છેલ્લું વાક્ય દેખાયું—
“THE HOST IS NOT THE PERSON. THE HOST IS THE MEMORY.”
આરવના ચહેરા પર ભય દેખાયો.
કારણ કે હવે પ્રશ્ન મીરા કોણ છે એ નહોતો.
પ્રશ્ન હતો—
મીરાની કઈ યાદમાં નક્ષત્ર છુપાયેલું છે?
પ્રશ્ન:
નિષાએ નક્ષત્રને ત્રણ ભાગમાં કેમ વહેંચ્યું? મીરાની કઈ યાદમાં તેનો ત્રીજો ભાગ છુપાયેલો છે? અને જો આરવ પાસે “નિર્ણય”, મીરા પાસે “યાદ” અને નિષા પાસે “કારણ” છે—તો આ ત્રણેયને ફરી જોડવાથી નક્ષત્ર મુક્ત થશે કે સંપૂર્ણ રીતે જાગી જશે?
